| wat | Warp Drive |
|---|---|
| waar | in Star Trek |
Iedereen weet dat warp drive (een manier om sneller te gaan dan het licht) helemaal niet kan. Dat wordt namelijk pas in 2063 uitgevonden door Zephram Cochrane, waardoor een passerend Vulcanschip zal besluiten het eerste contact met mensen te leggen. Dat duurt dus allemaal nog vijftig jaar. Ondertussen ben ik al wel fan van warp. Niet alleen omdat het het bestaan van Star Trek mogelijk maakt – zonder warp zou Star Trek een nogal suffe serie zijn, met de Enterprise die een beetje in een paar dagen naar de maan vliegt en dan weer terug, zonder enige interactie met andere, buitenaardse soorten – maar vooral vanwege de manier waaróp warp wordt gevisualiseerd in de Star Trek-series en -films.
Het is misschien wat voor de James Bondfan het moment is waarop James zijn martini bestelt (shaken, not stirred). Zo zit ik elke nieuwe Star Trek-film te wachten hoe warp er nu weer uit gaat zien. Over het algemeen is het zo: in het ruimteschip wordt een commando gegeven, iemand drukt op een knop of haalt een hendel over, vervolgens rekt het schip zich naar voren uit, blijft het achterste gedeelte hangen en schiet het schip naar voren als een elastiekje, om te verdwijnen in een lichtflits verderop. Vaak gaat het gepaard met het achterlaten van warpsporen. (Overigens zou ik oppassen met het achterlaten van warpsporen, die worden bijna altijd door slechteriken gescand om te zien waar je uithangt.)
Dit weekend keek ik dan ook gespannen uit naar de warpvisualisatie in Star Trek: Into Darkness, de laatste Star Trek-film. Bij de vorige Star Trek-film (Star Trek) was ik al meer dan tevreden, maar ditmaal werden mijn verwachtingen overtroffen. De Enterprise schiet met zo’n geweldige knal warp in, dat ik hardop zat te applaudisseren in de bioscoop. Dat was misschien gênant, maar niet zo gênant als de mensen achter me, die hardop seks hadden en daarna in warp 7 de bioscoop verlieten.
















