bedekte grond

bedektland-header
door RuSt
wathet grondoppervlak
waarin steden en dorpen

Om niet gek, kluizenaar of totalitair heerser te worden, is het nuttig om een aantal gedachten uit het actieve gedeelte van je hersenen te houden. Een daarvan is de gedachte dat alles bedekt is. Als je in de stad rondbeweegt, ligt er overal waar je kijkt een gigantische plak steen, cement en asfalt over de aarde heen. Wanneer ik mijn fiets pak, loop ik langs het enige stukje zichtbaar land, namelijk het vierkantje rondom de boom waar m’n fiets tegen geparkeerd staat. Als ultieme vernedering voor de aarde ligt dit stukje meestal vol met klein afval van asociale mensen en kak van hun honden. Nergens in de Randstad breekt er lekker een berg of rots door de gemaakte korst heen. Alleen de parken en de stukken land tussen de dorpen en steden laten zien dat het land daadwerkelijk bestaat.

de echte grond

Met deze gedachte in mijn achterhoofd weggestopt kwam er een nieuwe in mij op toen mijn zoon een paar dagen oud was. Hij is thuis geboren en wij wonen op twee hoog. Hij had in zijn leven nog nooit de begane grond aangeraakt. Hij zweefde al zijn hele leven meters boven de grond, en in de eerste maanden zou hij toch minimaal de hoogte van de kinderwagen en de korst van de grond verwijderd blijven.

denk de trein maar even weg

Die zweefgedachte heb ik overigens wel vaker, als ik een trein door het landschap zie rijden bijvoorbeeld. Een trein met mensen is één object, maar denk het voertuig weg en er beweegt een ketting mensen zwevend aan je horizon. Of in ons eerdergenoemde huis. Denk de muren eens weg, en bedenk je hoe dicht naast, op of onder de andere mensen je zit, loopt en slaapt. Er zit soms letterlijk enkel de dikte van een muur tussen jouw hoofd en dat van je kale zwetende vieze buurman (en dan bedoel ik natuurlijk niet mijn eigen buurman).

Dit soort gedachten zijn leuk als experiment, om de ruimte voor eventjes anders te bekijken. Maar ze zijn als het bedenken waar de nooduitgangen zitten in een krap druk gebouw, of de verjaardag van je tante die denkt dat jij haar lievelingsneef bent: je wilt vluchten. Twee sterren, onbedekt door wolken dan graag.

 

Deze recensie verscheen op 15 mei 2012 in De Volkskrant.

6 reacties

Derksen en Genee als concurrentie

header_geneederksen
door Lorenzo
WatDerksen en Genee als concurrentie
Waaromtwee Brabantse broers zeuren erover
Terechtnope

Het opmerkelijkste nieuwsbericht van afgelopen week ging over een muzikaal duo met de naam ‘Gebroeders Ko’ en de EK-single van Johan Derksen en Wilfred Genee. Als voorgaande informatie u net zoveel helderheid verschaft als de laatste alinea op de Wikipediapagina over de snaartheorie: geen zorgen, ik was tot het nieuwsbericht ook zalig onwetend.

De heren Ko doen ook mee aan het lied van Derksen en Genee: ze zijn knaloranje!

Inmiddels weet ik dat er twee broers gepikeerd zijn door het lied ‘Nederland is helemaal Oranje’ dat door twee voetbaljournalisten is opgenomen. Het hoofdargument van de huilende heren Ko: oneerlijke concurrentie. ‘Die single van hun hoor je opeens overal en dat zit ons in de weg.’

Op persoonlijk vlak is het beklag van de broers Ko wellicht gegrond: ze moeten door het lied van Genee en Derksen – dat blijkbaar meer succes heeft – dit jaar misschien een jaartje langer doen met hun winterjas, maar toch is het geen geheim dat de muziekwereld aan elkaar zit van ‘oneerlijke’ concurrentie.

Een DJ die besluit een plaat mooi te vinden en deze vaak te draaien, maakt hiermee reclame voor een product. Deze reclame is van onschatbare waarde, want primetime reclamezendtijd van dezelfde lengte als een single op een veelbeluisterde zender is duur. Als Gerard Ekdom zes keer per uitzending zegt dat Ariël zijn sportsokken zo lekker wit houdt, dan krijgt hij de reclamecodecommissie aan zijn broek. Als hij zes keer per uitzending zegt dat hij de nieuwe plaat van Moby zo fijn vindt tijdens het sporten, doet hij zijn werk.

Omdat het draaien van liedjes dus veel waarde heeft, is er een kudde vertegenwoordigers van platenmaatschappijen permanent onderweg door Hilversum, met bakjes vol liedjes en albums. Zij heten pluggers. Pluggers komen op audiëntie bij de DJ’s en muziekredacties. Ze bluffen, charmeren, paaien, geven kaartjes voor concerten, beloven langs te komen met grote artiesten, beloven primeurs. Dit alles om hun plaat op de radio te krijgen. Niet alleen stimuleert dat de verkoop, ook telt het aantal keer dat een lied op de radio is mee in de hitlijsten, wat opnieuw de verkoop en radiozendtijd opdrijft.

Uiteraard zetten ook Wilfred en Johan hun netwerk in bij het pluggen van hun lied. Net als de jongens van Kopspijkers bewezen met de single ‘One Day Fly’, toen zij tien jaar geleden lieten zien dat bekendheid kan zorgen voor meer bekendheid. En net als alle talentenjachten de jaren erop hits voortbrachten die je ‘overal hoorde’ en anderen ‘in de weg zaten’. Zo werkt de muziekbranche. En dat moeten de gebroeders Ko (hun grootste hit is een letterlijke remake van een Zweeds nummer dat tegelijk met hun plaat in de top 40 stond – over oneerlijke concurrentie gesproken) met al hun jaren ervaring als geen ander kunnen begrijpen.

Plaat van Johan en Wilfred:

Plaat van Gebroeders Ko:

Een plaat die er niets mee te maken heeft:

10 reacties

Postcrossing

header-postcrossing
door 10e
watpostcrossing.com
wat is dateen manier om post te krijgen
ik wil geen spam!nee, echte ansichtkaarten, van echte mensen
ik bedoelde dat ingeblikte gehakt johja, vast

Ergens kort na de oprichting van postcrossing.com, in 2005, meldde ik me, als postliefhebber, aan. Het leek me wel charmant om van wildvreemden van over de hele wereld kaarten te ontvangen. Dat is namelijk wat postcrossing is: je stuurt een kaart naar iemand die je niet kent (en waarschijnlijk ook nooit zult leren kennen) en vervolgens ontvang je een kaart van een ander iemand die je niet kent (en waarschijnlijk ook nooit zult leren kennen). Hm, ik moet opeens heel erg aan de Twilight Zone denken. Hoe dan ook, dit systeem werkt. Het resultaat is dat je de meest exotische ansichten ontvangt van even zo exotische afzenders.

In onze queeste naar gratis spullen, leken ansichtkaarten me wel een aardige aanvulling. Mijn oude account op postcrossing was inmiddels zoekgeraakt, dus ik heb ons nu als Recensiekoning aangemeld.

Een plaatje van ons land.

De randompostadresgenerator kwam met zijn eerste optie op de proppen: Fridzon uit Rusland. Fridzon is een lerares Engels die graag een kaart zou ontvangen met een plaatje van ons land erop. ‘I like to work with kids, like animals, especially dogs.’ Ik hoop maar dat ze weet dat dieren geen kinderen zijn, vooral honden.

Ik besloot het meteen goed aan te pakken en nog wat adressen op te vragen. De tweede begunstigde is Virginia uit de Verenigde Staten. Niet te verwarren met de staat. Virginia doet alle kaarten die ze ontvangt in een plakboek en is zelfs al aan haar tweede plakboek begonnen! Zoals ik uit haar persoonlijke tekstje kon opmaken, was haar man in het begin nogal sceptisch, maar is hij inmiddels degene die verheugd bij de brievenbus staat te hijgen als een enthousiast kindje, eh, hondje.

De derde kaart gaat naar Duitsland. Juliane is verpleegster, en heeft voor de zekerheid een verlanglijstje toegevoegd. Een verlanglijstje? Jep, Juliane heeft een voorkeur voor wat er op haar kaart te zien zou moeten zijn: snoep, grappige dieren, hartjes, babydieren, nachtgezichten, Winnie de Poeh (vooral Teigetje), landschappen en Disney. En of de kaart dan ook nog in het Spaans kan worden opgesteld. Prima, dan kan ze het krijgen ook:

Hola

De vierde gaat naar Suzeroo in Canada. Suzeroo zegt dat ze zo van ansichten houdt omdat ze in het postkantoor werkt. Gratis postzegels voor iedereen! Dat hoop ik tenminste, want ze heeft al 1000 kaarten verstuurd en ontvangen. Zelf zou ze het fijn vinden als ik ‘fancy stamps’ zou willen gebruiken.

En de vijfde gaat naar Lily in Taiwan. Ik vermoed dat het vooral vrouwen zijn die van ansichtkaarten sturen houden. Lily zit nog op school en zou graag een kaart ontvangen van een speciale plek uit mijn land:

Een mooie plek uit mijn land.

Nu is het dus afwachten of ik iets terugkrijg, van hen, of beter nog, van vreemden! Ik ga vanaf morgen onafgebroken met mijn plakboek bij de brievenbus zitten (of in ieder geval tot RuSt er enthousiast naast staat te hijgen als een hondje).

Alvast vijf sterren voor postcrossing.com, één per persoon. Ik houd jullie op de hoogte. Mocht je je ook aanmelden en toevallig bij ons terechtkomen: we heten Recensiekoning en we like to write reviews, like stars, especially the sun.

Ze zijn inmiddels op de post, hoor.

22 reacties