afslankadvertentie

artsenvoorschut
wateen advertentie op internet
voor welk bedrijfgeen idee, ik heb niet doorgeklikt

Ik kwam net deze advertentie tegen. Ik heb er wat vragen over.
1. Hoezo staat een arts voor schut als een moeder iets ontdekt, laat staan een Hollandse moeder? Nog los van het feit dat een arts ook best een Hollandse moeder kan zijn, vind ik het wat beledigend dat een moeder blijkbaar niet geacht wordt iets te ontdekken.
2. Hoe ongelooflijk spectaculair snel is de methode dat terwijl je op het strand loopt, nee, zelfs in dezelfde momentopname, je het vet al verloren hebt.
3. Wie zijn de mensen die dit zien en denken ‘hee, dat wil ik ook!’
4. Wie zijn de mensen en denken ‘hee, dat wil ik ook’ en daaruit concluderen dat ze moeten klikken op de advertentie in plaats van aan hun buurjongen te vragen of hij je bikinifoto van Lloret even slank wil Photoshoppen?

Ik heb besloten dit soort photoshopadvertenties te gaan verzamelen. Hulp is welkom.

Stijldansles

dansles © kijklens.nl
watstijldansles
wanneerals je 14 bent
waaromhet hoort bij je opvoeding
waarom echtom ongegeneerd aan jongens te zitten en eindelijk eens bier te drinken

Mijn opvoeding kende het buitenschoolse, niet zelfgekozen pluspakket van zwemles (zodat je niet verzuipt), muziekles (zodat je indruk kunt maken op je leeftijdsgenoten) en stijldansles. De zwemlessen veroorzaakten bij mij zo veel tranen van frustratie dat het plaatselijke zwembad zeker vier jaar lang niet meer bijgevuld hoefde te worden. De muziekles bevatte veel te veel blokfluiten, dus ook daar konden ze vrij spoedig naar mij fluiten.

Naar de danslessen daarentegen keek ik erg uit, want ze vormden de poort naar mijn zaterdagavondvrijheid. Na er weken naartoe geleefd te hebben, viel de eerste les akelig tegen. Ik stond zo stijf van de spanning dat ik nauwelijks de zaal in durfde te kijken. Een vrouw met een microfoon riep om dat het voor alle jongens tijd was om op te staan en een meisje uit te zoeken. Gelukkig werd ik gekozen door Niels, die ik onder lichte dwang onmiddellijk mijn vaste danspartner maakte, zodat ik nooit meer die gore keuzehel hoefde mee te maken.

Niels werd door mijn vader de Spijkerbak genoemd. Nu, jaren later, weet ik inmiddels dat mijn vader iemand is die graag bizarre bijnamen geeft aan het mannelijk gezelschap van zijn beide dochters. (Zo verkeerde mijn zuster eens met een jongen die Nierop heette, wat door mijn vader heel logisch werd verbasterd tot On The Kidney. Deze naam is zo ingesleten geraakt, dat haar huidige man (die Nathan heet) door ons allen On The Nathan wordt genoemd. Een volstrekt bizarre naam, waarvan ik de herkomst gelukkig even heb opgetekend, mocht iemand zich later ooit nog afvragen wat het dan is, dat op Nathan zit.)

De Spijkerbak lag als bijnaam veel meer voor de hand, aangezien deze heavymetalliefhebber zichzelf met veiligheidsspelden en spijkers had behangen, iets wat voor buitenstaanders, nu ik eraan terugdenk, tijdens de dansles een vermakelijk beeld moet hebben gegeven. Mij maakte het allemaal niet uit, want ik vond hem aardig. Hij rook fris naar Axe en hij was erg slim. Hierdoor konden we tijdens het dansen (wat er overigens niet best uitzag) over de anderen grappen maken. Prima. Heel romantisch was het allemaal niet, maar ook dat maakte me niet uit, aangezien ik het in die ballroom al spannend genoeg vond.

Drie sterren voor deze, naar later bleek, volledig overbodige aanvulling op mijn opvoeding. De keren dat ik daadwerkelijk een robbertje heb gequickstept zijn goddank op één zweterige rechterhand te tellen: één, twee, quick quick slow.

stiften repareren

stiften
watstiften weer aan de praat krijgen
hoemet een truc
waarin een restaurant

Je weet dat je in een goed restaurantje terecht bent gekomen als de eigenaar zelf hurkend bij het tafeltje komt zitten om het menu van de dag uit te leggen. Zo’n restaurantje is Il Cavallino, gelukkig ook nog bij ons in de straat.

Il Cavallino heeft geen speelhoek, geen los speelgoed, kindertelevisie, kleurplaten en geen placemats met puzzels. Toch gaan wij er graag met kinderen eten. Dat komt omdat de eigenaresse, nadat ze de specialiteiten van de dag hurkend en met haar ellebogen leunend aan ons heeft uitgelegd, ook uitgebreid wil horen welke aanpassingen onze kinderen wensen op het simpelste pastagerecht.

Laatst waren we aan het wachten op onze lekkere gerechtjes en de pasta met niks voor de kinderen, toen de eigenaresse twee glaasjes water kwam brengen. We hadden zelf een bak stiften en wat papier meegenomen, en blijkbaar was het haar opgevallen dat er vaak van stift gewisseld moest worden.

‘Willen jullie een truc leren om stiften die het niet meer doen weer aan de praat te krijgen?’ vroeg ze. Vier paar gespitste oren wachtten op het geheim. Ik dacht aan de keren dat ik had geprobeerd de vulling uit een viltstift om te draaien. Rood met blauwe handen en mond als gevolg, en nog steeds vaal kleurende stiften. ‘Als de de achterkant openmaakt zie je de vulling, die kun je eruit halen. Als je die dan met de kant die tegen de punt aanzat naar boven in een glaasje water zet, en even wacht, dan doet hij het zo weer.’ Het werkt! De inkt wordt naar boven geduwd in de vulling, en de stiften doen het als nooit tevoren.

kijk, het werkt meteen, alle inkt wordt naar boven geduwd.

Kijk, het werkt meteen, alle inkt wordt naar boven geduwd.

De rest van die avond waren we een fabriekje. Alle stiften proberen, de stiften die haperden naar mij, vulling in een steeds troebeler glas water, minuutje wachten, weer terug en tussendoor een hap pasta. Toen we naar huis gingen hadden we een bak vol werkende stiften en lekker gegeten. De mensen keken bij het weggaan wel wat gek naar m’n paars met roze handen en mond.