Ik houd van haring. Niet die om-een-olijf in een onopenbaarbakje in de delicatessenkoelkast van de Albert Heijn, niet die gekke Zweedse dingen of de zure haring uit een pot, maar gewoon van de zoute Hollandse Nieuwe, zonder ui of zuur, net schoongemaakt, met staart.

"Tududeleduuuduuuduududeludu. PAM padapapam PA Tralalalalaaaaaa. Heb ik dus gemaakt."

Deze liefde bestond al, maar werd aangewakkerd toen ik in 2004 of 2005 was uitgenodigd op de Haringparty. Eigenlijk was mijn date uitgenodigd, maar ik trok mijn mooiste pak aan en stapte rond in de beau monde van Nederland. (Dit klinkt beter dan het was, wat ik eigenlijk bedoelde was: en ik luisterde naar Tony Eijk die mij halfdronken een kwartier lang de tune van Studio Sport voorzong, die hij had gecomponeerd).

Hoe dan ook, de haring. Deze party bestond uit een verzameling kramen, afgezanten van vishandels, die allemaal wilden dat hun haring het lekkerste was. Naïef als ik was, dacht ik nog dat ze allemaal eigen vissersboten hadden en dat het om de plek in zee of de manier van vervoer ging, waardoor een haring al dan niet lekker smaakte. Niets was minder waar: alle haring is dezelfde haring. Achter de doeken die achter de kramen waren gehangen, stonden dan ook ontelbare tonnen van Ouwehand. Ze stonden dus allemaal dezelfde vissen aan te bieden!

Wat een haring dan ook echt lekker maakt, is de manier van schoonmaken. Dat bepaalt de smaak. Hoeveel schubben of graten je achterlaat is wat bepalend is, daardoor maak je een haring lekker of niet.

De dochters van Tony Eijk

Bij haringkar de Gigant aan de Westermarkt in Amsterdam doen ze dit heel aardig. De personele bezetting bestaat doorgaans uit een ouder echtpaar dat in de loop des tijds nogal op elkaar is gaan lijken. Ik moet dus altijd even kijken of het nu de man of de vrouw is die me helpt, maar vaak staat de man schoon te maken en de vrouw te verkopen. Deze tip geef ik je gewoon even mee, kijk maar even wat je er mee doet.

De haring is het lekkerst als hij vers is schoongemaakt. Vraag dus altijd om een haring met een staart, want die hebben ze niet klaarliggen en wordt dus vers ontdaan van alles aan een vis dat niet eetbaar is (schubben, graten, ogen, een gouden ring van een zeeman). Als je dit niet doet, dan loop je kans een vis te kopen die al een uur geleden is schoongemaakt.

De vis bij de Gigant is goed. Zacht, glad. De service is nors, maar vriendelijk, de paradox die we van Amsterdammers gewend zijn. De locatie is ook heel aardig, ware het niet dat er ook genoeg toeristen in de weg kunnen staan, die denken dat ze naar een soort vismuseum zijn gekomen en dus vooral een kwartier in de vitrine staren.

Al met al krijgt de Gigant 3.5 sterren, omdat ik het wel eens beter heb gegeten, maar daar toch met veel plezier een haring haal.