Enkele jaren geleden probeerde ik via een vriend de groeten over te brengen aan zijn broer. Toen die vriend mij toebeet: ‘Daar doe ik niet meer aan’, ben ik pas gaan nadenken over het doen van groeten. Want: wat heb je er aan? Wat is het? Waarom zou je het doen? Wat doen al die hoofdletter W’s in deze alinea?

Flikker op met je kutgrap, kenkertomaat.

De groeten krijg je of geef je. Ik ben er van overtuigd dat de groeten geven leuker is dan krijgen. De ontvanger heeft er niets aan, hij kan ze niet in een vaasje bij het raam zetten. (Nee ook niet als een lolbroek je de ‘groenten’ geeft). De gever heeft er wel iets aan; hij mag zichzelf voor een korte tijd scharen in het ‘aardige mensen’-kamp. De mensen die aan anderen denken, de mensen die er zelfs vijf woorden aan vuil maken: ‘Doe de groeten aan X’.

Onze fictieve Johannes, een kwartier voor hij de brief met groeten schreef.

Het doen van de groeten lijkt me een achterhaald concept. Het stamt vermoedelijk uit de periode dat communiceren zich nog beperkte tot een zeer sporadische brief die mee werd gegeven aan de een of de andere postkoets. In die tijd kon je natuurlijk niet om de klap haver berichten naar de mensen sturen aan wie je dacht en gaf je dus je gedachten (ofwel: je groeten) mee in brieven aan anderen. Ik stel me dan de situatie voor dat Moeder een brief ontvangt van haar zoon die als arts mee is gevaren naar handelsvoorpost voor de kust van Japan en vanaf daar een brief heeft geschreven. Moeder, in rok en schort, komt de deur van het eenvoudige huis in Overijssel uitgerend, waar vader op de binnenplaats een kar repareert en de veertien andere kinderen aan het spelen zijn met een varkensblaas. Dan roept moeder uit: een brief van Johannes! Hij doet jullie allen de groeten! Een groot gejuich stijgt op.

Tegenwoordig zou Johannes een whatsappje naar zijn enige zusje hebben gestuurd vanuit een winkel op het vliegveld van Tokio, met een foto erbij en de vraag: ‘zeg even snel welke kimono je wilt, biggetje, ik moet zo boarden.’

De groeten zijn dus vervangen door snellere middelen van communiceren. Als je aan iemand denkt, dan is dat makkelijk zelf over te brengen. Ik stel dus ook voor om ze af te schaffen. Daarvoor heb ik ook een slogan bedacht:
Doe de groeten? Doe het zelf, bitch!

De vriend en zijn broer waar ik het over had in het begin van de recensie zijn inmiddels ook gestopt met gedag zeggen in telefoongesprekken. Dat gaat zo:

TRING
- ja
- waar liggen die mappen
- op de vensterbank
KLIK

Dat is de toekomst mensen. Ik heb er zin in.

p.s. Ons bereikt na publicatie het bericht dat held Theo Maassen dergelijke gedachten ook al eens had. Dat is alleen maar logisch natuurlijk. De groeten gaan verdwijnen!