Kan al fietsen

Er wonen een paar honderdduizend kleine kinderen in dit land. Over hen worden dagelijks miljoenen verhalen verteld. Die zijn niet zo leuk. De ene helft ervan bestaat uit beschrijvingen van dingen die iedereen kan, zoals lopen, praten en eten. Het meest gebruikte woord in deze verhalen is ‘al’. Het maakt niet uit of een kind er twee jaar over doet om te leren lopen, maar als het eenmaal kan lopen, loopt het ‘al’. Het woord wordt overigens vaak in combinatie met ‘nog maar’ gebruikt: ‘Onze x is nog maar y maanden en kan/zegt/heeft/kakt/wil/
denkt/gaat/doet z al.

De andere helft van de verhalen is nog vervelender. Deze zijn in twee categorieën onder te brengen.

1. malle handelingen

Deze streken zijn helemaal niet mal. Een malle streek van een vierjarig kind zou zijn om Oudgrieks te leren. Maar dat doet het nooit. In plaats daarvan stopt het in een onbewaakt moment een boterham in de cd-speler of gooit het een in stukjes gesneden regenworm in het aquarium. Het onverwachte is hier altijd te verwachten, maar de vertellers lijken dit niet te begrijpen. Wat ze doen, lijkt sprekend op elkaar. Het zijn kinderen. Ze doen maar wat.

2. malle uitdrukkingen

‘Kijk, ome Dirk!’ ‘Ja, na zijn ongeluk.’

De verhalen uit deze categorie voeren een mens tot dolheid. Lucas ziet een wolk en zegt: ‘Die lijkt op ome Dirk.’ En verdomd, als twee druppels water. Wat de vertellers hier vergeten is de 99 procent aan geneuzel, geürm en flauwekul die Lucas op een dag te berde brengt. Allicht dat er uit die rommel wel eens treffende uitspraak naar boven komt. ‘Wat zou er in zo’n kind omgaan?’ is hierbij een veelgehoorde vraag. Ik weet het niet, en dat wil ik graag zo houden.

De mensen die zulke verhalen vertellen, zijn meestal ouders. Het zijn een soort voetbalsupporters: ze kunnen over niets anders praten, maar het beroerdste is dat ze zich niet kunnen voorstellen dat het je niet interesseert. Geloof me, beste verhalenvertellers, de enige mensen die jullie verhalen willen horen zijn mensen die ook kinderen hebben, maar niet omdat ze nou zo graag naar jullie luisteren, maar omdat ze er aanleiding in zien zelf te gaan vertellen over Sanne die op een tafel gaat staan als ze de tafel van twee moet opzeggen.

Tot slot nog een nuancering voor alle mensen met kinderen die dit lezen en die ik persoonlijk ken: dit ging natuurlijk niet over jullie.