Iets wat je elke dag wordt geacht te doen maar wat veel te vaak voor ergernissen zorgt: converseren. Naast het beheersen van de taal en de algemene omgangsvormen komt daar nog veel meer bij kijken. Over het algemeen houd ik er wel van, mits ik het beschouw als een soort van schaakspel, waarbij iedere uitspraak weer kan leiden tot andere vragen en gedachtes en het mijn hoofd op een gezellige manier bezighoudt. Als al die obstakels er maar niet waren! Welke obstakels, zeg je? Hieronder de absolute top 5 van conversatiemissers:

 

1. Iets poneren als waar, terwijl ik weet dat je het helemaal niet zeker weet.

drie eieren, of één, zie maar even

Als je mij een feit meedeelt, dan wil ik graag dat het ook echt een feit is. Niet een of andere aanname, of erger nog: iets dat je zojuist from scratch verzonnen hebt. Je mág me wel tracteren op een aanname, maar zeg dat er dan bij, zodat ik je mededeling op juiste waarde kan schatten. (In het geval van Albert Verlinde bijvoorbeeld: geen.)

1. 10e:Hoeveel eieren moeten er in het beslag?
2. Albert:Drie?
3. 10e:(aargh hij zegt maar wat nu moet ik op de doos kijken en kom ik betweterig over zie je wel er moet maar 1 ei in dammit) Op de doos staat 1.
4. Albert:O, nou, met drie was het vast ook wel goed.

2. Mij verkeerd begrijpen

Wat ik je vervolgens zie interpreteren als dat ik jou niet begrijp, waarop je mij uitgebreid gaat uitleggen wat ik zojuist verkeerd heb begrepen (zonder mij de kans te geven deze misstap te herstellen) terwijl je meteen al voorbij bent gegaan aan het begin van deze situatie: je begreep mij niet. Dit is in het bijzonder vervelend in het geval waarin ik een grap maakte. Die jij dus niet begreep, verdomme.

1. Rudolf:Ik vind dat je niet mag generaliseren als het over Marokkanen gaat.
2. 10e:Natuurlijk niet, hoewel alle Marokkanen zelf ook generaliseren.
3. Rudolf:Nee, ik bedoel dus eigenlijk dat niet alle Marokkanen hetzelfde zijn en je ze dus niet allemaal over één kam kunt scheren.
4. 10e:…

Nog even over punt 2. Het gebeurt zo afschuwelijk vaak dat ik een grap maak die niet begrepen wordt dat ik me afvraag waarom ik het nog probeer, bij nieuwe mensen. Overigens weet ik het antwoord wel op die vraag: omdat, als de grap wel ontvangen wordt met een lach, of beter nog: met een wedergrap, de beloning zo ontzettend groot is. Ik heb lang gedacht dat het aan mijn niveau van grappen ligt, maar het niveau is niet eens echt relevant. Wat telt is dat er blijkbaar mensen zijn met wie ik humor kan delen. Wat nogal belangrijk is want humor bestaat bij de gratie van delen.

3. Iets, ongevraagd, meer dan één keer uitleggen.

Waarom denkt men toch altijd dat de boodschap duidelijker wordt als ze hem blijven herhalen. De boodschap wordt er niet alleen niet duidelijker van, hij wordt ook onnoemelijk irritant, ongeacht de inhoud. Als ik iets de eerste keer niet begrijp, zal ik om nadere uitleg vragen, tenzij ik het niet interessant vond, dan doe ik gewoon alsof ik het wel begreep. Ook prima. Iets nog een keer uitleggen is dus òf onnodig òf kwellend.

aaargh mijn hersenen frituren!

1. liftmonteur:U kunt beter niet meer de lift nemen na 19.00 uur want dan is er niemand meer in het kantoor.
2. 10e:Inderdaad, geen slechte tip, bedankt.
3. liftmonteur:Jaa, mevrouwtje, want als je dan vast komt te zitten dan ken niemand je meer bevrijden.
4. 10e:Oh ja, nou slim hoor, dat zal ik niet doen.
5. liftmonteur:Als je vast kom te zitten dan ken je pas de volgende morgen worden bevrijd.
6. 10e:Ah! Oké, nou ik zal nu met de tr…
7. liftmonteur:Tenzij het weekend is natuurlijk, als je dan vast kom te zitten nou… dan moet je wel even wachten! Haha!
8. 10e:…

4. Een anekdote vertellen zonder clue.

Mijn hersenen kunnen hier echt niet mee omgaan. Je kunt simpelweg niet van me verlangen dat ik me helemaal inleef in je verhaal om me dan achter te laten met een open en saai einde. De mensen die dit doen verwachten vervolgens ook nog een gepaste reactie van je, iets wat onmogelijk meer kan zijn dan ‘goh!’.

1. Albert:Gisteren liep ik dus door de Maasstraat en kwam ik een hele grote man tegen die een hele grote hond bij zich had. Bij het oversteken liep hij vlak langs me en ik had net boodschappen gehaald bij de Albert Heijn op de hoek.
2. 10e:…
3. Albert:…
4. 10e:Goh!

5. Een anekdote beginnen met een heel uitgebreide conclusie.

Waar ik dan, gedurende die hele conclusie, niet op kan inhaken omdat ik geen idee heb op basis waarvan deze getrokken is, of waar het uberhaupt over gaat. Het nare van deze situatie is dat je wel al wordt geacht mee te leven. Iets wat me meestal niet lukt omdat ik altijd rekening houd met het aanwezig zijn van situatie 4.

1. Albert:Ik heb toch zoiets ongelofelijks meegemaakt! Echt, ik lig er nu al dagen wakker van. Niet te geloven hoeveel impact dit heeft op alles uit mijn leven. Dat had ik echt niet gedacht van tevoren.
2. 10e:…
3. Albert:…
4. 10e:OMG?
5. Albert:Gisteren liep ik dus door de Maasstraat en kwam ik een hele grote man tegen die een hele grote hond bij zich had. Bij het oversteken liep hij vlak langs me en ik had net boodschappen gehaald bij de Albert Heijn op de hoek.

Deze vijf conversatiemissers zorgen voor twee sterren aftrek van iets dat in basis toch een dikke vijf sterren krijgt van mij. Een schamele drie sterren dus voor converseren. Helaas.