Elke woensdag heb ik samen met drie anderen tennisles van Marco. Deze Marco is, in tegenstelling tot Marco Bakker en Marco Borsato, geboren in Italië en heeft zich op latere leeftijd het Nederlands meester gemaakt als tweede taal. Ik waardeer zoiets enorm, en om die waardering kracht bij te zetten recenseer ik Marco, en leg ik de nadruk op zijn grappige taalgebruik.

In elk geval weten we van wie hij het heeft geleerd...

Bij de eerste las was ik meteen verheugd over het feit dat wij oefeningen zouden gaan doen ‘in toewee táálen’. Een lesje tennis laat zich enorm goed combineren met een les Italiaans, en ik heb altijd al willen weten wat Laura Pausini nou zingt in het tweede couplet van La Solitudine. Toen we bij les drie nog steeds niet waren toegekomen aan de vervoeging van het werkwoord ‘essere’ realiseerde ik mij dat wij de oefeningen al die tijd in tweetallen hadden gedaan.

Die oefeningen gaan overigens heel goed. Ofschoon mijn vergelijkingsmateriaal gering is, kan ik stellig zeggen dat Marco een van de beste tennisleraren is die ik ooit heb gehad. Hij kijkt goed en kan je nét precies die aanwijzingen geven die je nodig hebt. Helaas doet hij dat vaak vanaf de andere kant van de baan en heb ik nogal kleine oren, waardoor het bij mij overkomt als: ‘Joost, jai … die bal-e slaan … napolitana … jouw racket … al tonno … capici?’

Die aanwijzingen zijn eenvoudig, in tegenstelling tot de uitleg van die oefenieningen die wai gaan doen. Dit gaat zo: ‘okee, wai gaan een oefenieng doen voor die serviche, twee mensen gaan op die helft kruislings en eentje blaift hier en serviert die ballen op die korte vlak naar bauten en daarna maken wai die poent af, oké?’ waarop wij met zijn allen schoorvoetend en elkaar vragend aankijkend naar de andere kant van de tennisbaan lopen, overleggend wie er als eerste mag zodat de rest kan zien wat hij fout doet.

Marco is ook heel goed in het inzien van ieders individuele zwakheden: ‘oké jongens wai gaan een rally e-spéélen, jullie mogen twee fouten maken bij die serviche, maar Joost mag drie fouten maken.’

Dit plaatje vond ik gewoon op het internet! Niet eens gephotoshopt!

Na de les vertelt Marco huishoudelijke mededelingen die hij consequent afsluit met een net verkeerde geïnterpreteerde Nederlandse uitdrukking: ‘Oké jongens volgende week is het vakantie, maar daarna gaan die lessen door, oké? Te weten…’ Op ‘te weten’ volgt vervolgens niets, waardoor we hem aanvankelijk verwachtingsvol aankeken tot hij meer ging uitleggen over de te volgen lessen. Inmiddels horen wij in ons hoofd ‘dat is handig om te weten‘ en knikken we heftig dat we het hebben begrepen.

Marco is een supergoede tennisleraar, want ik ben best vooruit gegaan en zijn lessen zijn best gezellig. Ik geef hem wel een halve ster aftrek omdat ik nog niet zo goed ben als André Agassi.