Wij gaan scheiden. Want hij vindt mij en mijn vriendin irritant.

Sinds enige tijd worden mijn spaarzame youtubemomenten verstoord door een korte reclame voorafgaand aan het filmpje dat ik wil zien. Aangezien ik amper televisie kijk, moesten anderen me vertellen dat deze reclame ook te zien is op tv. Daar ga ik dan maar van uit. In de bewuste reclame zien we twee vrouwen. Eentje op het zadel van een bakfiets. De ander in de bak van de bakfiets. De vrouwen hebben nogal veel lol met elkaar, want na een flauwe grap over een Perzisch tapijt (‘wij gaan scheiden, want hij wordt kaal’) moeten de vrouwen zo onbedaarlijk lachen dat je welhaast denkt dat zowel Eddie Izzard, Ricky Gervais én Hans Teeuwen zich ook in de bak van de fiets bevinden. Een andere aanleiding voor de hysterie kan ik zo snel niet bedenken.

Dat brengt me gelijk bij het grootste bezwaar. Televisie (en youtube) kijk je voornamelijk om iets te zien dat niet per se in de echte wereld te vinden is. Intriges van niet bestaande soapfiguren, muziek die je nog niet hebt gehoord, een betere grap dan die van je vrienden, trucage in films of virals, onthutsende beelden uit een oorlogsgebied. In diezelfde lijn hoop je dan ook automatisch dat reclames aansluiten op deze theorie; een reclame is alleen dragelijk als je verrast wordt door humor, schoonheid of onmogelijke beelden.  Zo is het bijvoorbeeld al weer even geleden dat ik te vinden was  op een strandfeest met alleen maar Bacardi drinkende modellen en is het dus niet heel vervelend om daarvoor gestoord te worden.

De vrouwen van het afvalscheidfilmpje horen hier niet bij. Die wonen al bij mij in de buurt. Dat soort vrouwen zit op het terras waar ik ook wil zitten, maar waar ik niet ga zitten omdat die vrouwen er zitten. Ik kan niet tegen het lachen om slechte grappen, om het quasi-zelfstandige geklaag over hun mannen en de juf van de kinderen op school. En om die reden hoef ik ze ook niet tegen te komen op youtube.

Oo wat mooi. Dat ken ik nog niet.

Dit geldt natuurlijk niet alleen voor deze vrouwen, maar ook voor de andere realistische werelden in de reclame. Dat kan reclame zo irritant maken: niet de mooi vormgegeven en van goede muziek voorziene filmpjes, maar de filmpjes die raken aan de werkelijkheid. Ik heb niet voor niets geen kantoorbaan; dan wil ik ook niet geconfronteerd worden met fictieve collega’s op de televisie die de schaduw van chocoladeballetjes proberen te eten. Ik heb niet voor niets geen ingeslapen gezin met een hond, een stationcar en twee kinderen, dan hoef ik daar ook niet mee lastig gevallen te worden.

Na enig onderzoek bleek dat de afvalreclame wel degelijk effectief is geweest. Volgens een website van de gemeente Amsterdam zijn meer mensen zich bewust van de noodzaak tot het scheiden van afval. (Recensie volgt, want afval scheiden is iets wat wij eind jaren tachtig op het platteland van Groningen al deden.) Daarom krijgt de campagne toch nog een ster, ondanks de hysterische bakfietsvrouwen.