Van alle dieren houd ik het meest van insecten. Mijn favoriete dier is een bidsprinkhaan. Maar bepaalde insecten zijn dan weer mijn minst geliefde wezens. Alle behoren tot de orde van de Diptera, de tweevleugeligen. Vliegen bijvoorbeeld, dazen, wespen ook wel, maar vooral muggen haat ik diepgrondig. Rond deze tijd van het jaar begint het omhoogkijken weer. ‘s Avonds voor het slapen gaan al het ongezellige licht aan op jacht naar de slaapverstoorders. Ik gebruik daarbij een kussentje van de bank. Niets mept makkelijker en -we hebben een wit plafond in ons hele huis- schoner dan een kussentje. Je mept eigenlijk niet eens, maar drukt sadistisch zacht de mug dood, het lijfje vol bloed van gisternacht nog intact.

Een volwassen steekmug leeft tot twee maanden. En in die korte tijd plant het zich flink voort. Maar als het koud wordt sterven de meeste muggen. Een klein aantal overwintert in gaten, kieren en kelders en kruipt daar zo rond deze tijd weer uit. Deze luie klootzakjes zorgen voor de gehele populatie muggen die ons in vooral de zomer weer de hele nacht wakkerzoemt.

zoem! zoem! zoem!

Want oh dat zoemen is zo erg. Ik weet dat de meesten onder u het prikken en de jeuk het ergst vinden maar ik niet. Als ik ‘s nachts geprikt word dan is meestal ‘s morgens de bult alweer weg. Een beetje kriebelen en woelen, maar geen dagen lang krabben gelukkig. Nee dat zoemen. Die luchtaanvallen die met heliumstemmetjes nagesynchroniseerd lijken. En het ergste nog van dit geheel: het is overbodig, dat gezoem! Muggen zoemen niet omdat dit een gevolg is van hun fysiek tijdens het vliegen, nee ze doen het voor de voortplanting! Terwijl ze net aan het eten zijn!

Steekmuggen maken een zoemend geluid dat goed hoorbaar is als de mug dichtbij komt. Dit heeft deels te maken met de voortplanting van de muggen. Ze leven in het donker en kunnen elkaar moeilijk vinden, muggen gebruiken daarom geluid om elkaar te kunnen lokaliseren in het donker. Alleen de (bijtende) vrouwtjes maken zoemgeluiden, die worden opgevangen door de geveerde antennes van de mannetjes. Iedere soort produceert een iets ander geluid, zodat de mannetjes niet paren met een vrouwtje van een andere soort. (bron: Wikipedia)

Stel je voor dat dit bij mensen zo gaat. Geluid maken om mannetjes te lokken. Tijdens het eten! Ik stel me een restaurant voor vol When Harry Met Sally scenes. Wat een kabaal. En dat je dan probeert te slapen.

dat is al 64 minder

Toen ik dit las was mijn haat compleet. Een beetje mij nutteloos lopen wakkerzoemen! Laat die mannetjes zoemen, dan kunnen jullie vrouwtjes lekker geruisloos bloedzuigen en kan ik rustig doorslapen. Maar nee hoor, gewoon in m’n oor zoemen tot ik wakker gezoemd ben en met het lichtje aan om me heen kijk waar je gebleven bent. En dan m’n voet leegzuigen. Maar het is genoeg. Ik verklaar de oorlog, en ik heb een prima wapen: de lente. Als we allemaal een lenteklopjacht op de mug inzetten, scheelt dat duidenden of misschien zelfs mijoenen muggen in de zomer. Suckers!

Na wat navraag bij Wageningen UR (University & Research centre) blijkt dat ik mijn oorlogsstrategie wel eens zou kunnen kloppen. Er is (terecht) verreweg veel meer onderzoek gedaan naar malariamuggen dan naar onze eigen steekmuggen, dus precieze cijfers ontbreken. Maar feit blijft dat het er in en om je huis nu maar enkele muggen zijn en aan het einde van de zomer mogelijk duizenden. En terwijl de mensen van Wageningen UR een muggenval zijn gaan uitzetten om muggen te tellen (echt waar!) heb ik het maar even fijntjes is deze infographic verbeeld.

hoe meer je er NU doodslaat, hoe groter het bovenste partje

uitprinten en ophangen!

De keuze is duidelijk lijkt me. Om het nog beter te onthouden hebben we er een scheurkalendergezegde van gemaakt: Beter een dooie mug in maart of april dan een kamervol als je in de zomer slapen wil. Muggen doodslaan in de lente krijgt 4,5 ster. Geen vijf, omdat het een nog onbewezen strategie is. Maar dat bewijs kunnen we nu samen maken. Laten we allemaal NU met kussentjes in de hand het huis doorgaan, op weg naar een mug-arme zomer.

Deze recensie verscheen op 23 maart 2011 in de Volkskrant.