| Wat | een Barbecue bij Floor |
|---|---|
| Wanneer | zomer 2010 |
| Waarom | omdat het niet meer kan |
Ergens aan de andere kant van de winter, in een onverkoopbaar dure villa in Amsterdam-Zuid woonde Floor een tijdlang antikraak. Het huis was niet heel bijzonder, maar vanwege de locatie stond het te koop voor 1,8 miljoen euro. Het had een tuin met roze bloemen, het was zomer en het land zat nog zonder regering: géén barbecue organiseren was in strijd met de rechten van de mens geweest.
Het aanwezige gezelschap bestond uit verschillende flarden vrienden, maar Floor stond in het centrum. Naast andere huisgenoten en drie recensiekoningen was er ook een aantal passanten, scharrels die een tijd meeliftten op ons leven, waarvan we de gezichten en telefoonnummers vergeten zijn.
De fotograaf M. deelde zijn kennis over moeilijk uit te spreken drankjes, cabaretier T. toonde aan dat hij nog sneller dan Dennis Storm de BH-bandjes van aanwezige vrouwen kon openen en de avond eindigde zoals alle zomeravonden zouden moeten eindigen: in een spelletje ‘21’, het beste drankspel ooit. (Recensie volgt.) Ik zou kunnen zeggen: we bespraken wereldproblematiek, nieuwe literatuur en de kwakkelende formatie, maar dat zou een leugen zijn. Daar waren andere avonden voor. We zaten in het huis aan de Herman Heijermanweg, aten aangebrande worsten en ik keek naar de glimlach van Floor, naar hoe blij ze was, luisterde naar haar onophoudelijke verhalen over haar allergrootste liefde: de Comedytrain en hoe ze hoopte daar vast lid van te kunnen worden. Toen het kouder werd deelde Floor jaren ’80 hoodies uit, die we natuurlijk allemaal probeerden te houden.
Er werd zoveel gedronken dat er harder werd gelachen dan de avond leuk was. Er werd zoveel gedronken dat er harder werd gehuild dan de avond verdrietig was.
foto: Merlijn Doomernik, ook aanwezig
Een deel van ons sliep in zijn eigen bed. Een ander deel niet. Na die avond volgden nog talloze bijeenkomsten in wisselende gezelschappen, maar de barbecue was een van de fijnste avonden van dat jaar. En dat kwam niet in de laatste plaats door Floor.
Vorige week maakte een idioot in een auto een einde aan haar leven. Ze was onderweg terug van een optreden in Toomler toen een auto haar schepte. Haar leven had sprongen gemaakt: ze woonde niet meer antikraak, maar had een eigen kamer in Bos en Lommer. Ze was vast lid geworden van comedytrain. Haar toekomst zag er goed uit.
Floor overleed in het ziekenhuis aan haar verwondingen.
Als ik één dag met haar mag onthouden, dan is dat de avond van de barbecue. Die stuurloze, ongecompliceerde roes aan de Herman Heijermanweg, opgelicht door Floors aanwezigheid krijgt van mij vijf sterren.
Deze recensie verscheen op 29 maart 2011 in de Volkskrant.
Prachtig Olaf…
Wow. Kippenvel.
Wow.
Ben er stil van.
Je bent echt een schrijver in hart en nieren.
Heel mooi! En wat een prachtige foto ook. Alles klopt. 6 sterren!
Pfoe. Ben er stil van.
schitterend geschreven, en een prachtige foto.
Met kippenvel gelezen. Prachtig.
Prachtig.
<3
Heel erg mooi! Houd de herinnering aan Floor levend.
Monumentje.
Toevallig in die betreffende tuin ook een bbq gehad vorig jaar.
De tranen springen in mijn ogen.
Ik ben er stil van. Prachtig geschreven. Sterkte!
*zucht*
mooi, heel mooi geschreven. ook kippenvel hier. ben er niet bij geweest maar kan me er alles bij voorstellen, wat een magische nacht moet dat geweest zijn.
En net toen het haar voor de wind ging, dit… Heel erg oneerlijk en jammer.
Rust zacht lieve Floor, ik ga nog een laatste eer aan je bewijzen komende zaterdag. Je weet ervan. kus
Zoals de meeste lezers van Recensiekoning kende ik Floor niet persoonlijk.
Maar door jouw woorden ging ze opeens voor mij leven. Hulde!
Ondanks je verdriet zoiets moois schrijven is een gave en zo te lezen Floor waardig.
Mooi dat iemands zoiets moois kan schrijven na zo’n vreselijke gebeurtenis.
Prachtige schets(plaat), wrang einde
Echt prachtig geschreven, door je stuk komt Floor voor mij helemaal tot leven, hoewel ik haar niet persoonlijk kende.
Veel sterkte.
damn…
Ik heb Floor niet persoonlijk gekend, heb haar alleen een paar keer op zien treden (en werd toen stiekem een beetje verliefd). Van het nieuws over haar dood ben ik geschrokken, van dit eerbetoon krijg ik een brok in m’n keel en vochtige ogen. Een stuk als dit houdt de mooie herinneringen levend, waarvoor niets dan lof. Meer dan familie en vrienden veel sterkte, wijsheid en steun wensen kan ik niet doen, maar dat doe ik dan ook met volle overtuiging.
Prachtig geschreven! Leef heel erg mee met de mensen die haar hebben gekend. heel veel sterkt.
Heel mooi
Ik kende Floor van naam, maar verder niet.
Ik kan niet zeggen dat ik weet wat jullie voelen, want iedereen ervaart een verlies anders.
En een verlies heb ik in mijn leven ook meegemaakt.
Ik hoop alleen maar dat jullie inderdaad de pareltjes onthouden. Het idee dat jullie zo’n pareltje mochten ontmoeten in jullie leven. Huilen mag, want je zult haar nu moeten missen. Missen mag ook, want dat zijn de visitekaartjes die jullie aan haar doen herinneren. Omarm de moment die jullie hadden, vier het leven en laat af en toe dikke tranen om haar maar niet te vergeten. Koester juist de momenten van het leven die je met haar hebt gedeeld in plaats van het verdriet. Geluksvogels dat zijn jullie, omdat jullie haar mochten kennen. Helaas komt er zo’n klootzak tussendoor die haar leven afneemt. Gelukkig blijven jullie herinneringen bewaard. Sterkte met jullie verlies!
Liefs Nicole
Brr, mierentietjes all over the place. Heel mooi stuk!
Erg mooi!
Indrukwekkend stukje Olaf, ik moest er van huilen, doe ik niet zo vaak.
Dank je, sterkte en liefs.
Lief geschreven.
Pingback: Bedankt, prachtige mensen – Part 1
Pingback: Een BBQ bij Floor