| wat | fietsen volgens de regels |
|---|---|
| wat voor regels | verkeers- |
| wie doet zoiets | ik |
| fiets je dan nooit door rood | nee |
Waarom ik mij altijd zo keurig aan alle verkeersregels houd weet ik niet precies. Het zal ongetwijfeld te maken hebben met één of meerdere van deze factoren: ik ben een neuroot, mijn vader is politieman, ik doe liever niets verkeerd. In Amsterdam is het heel hip om door rood te fietsen, of op de stoep, maar het lukt me gewoon niet. Ik weet wel dat er veel situaties zijn waarbij je gewoon wel door rood moet fietsen. Om vijf uur ‘s nachts bijvoorbeeld. Of als je ziet dat de voetgangers ook al rechtdoor mogen. Elke keer opnieuw die beslissing maken – wel of niet door rood – kostte me zo veel energie dat ik op een goede dag maar besloot helemaal nooit meer door rood te fietsen. Dit geeft veel rust en nul boetes.
Mensen die door rood fietsen graag links bij de politie melden.
Op zich niets aan de hand: ik houd me aan de regels en val er verder niemand mee lastig. Toch is het een bijzonder lastige eigenschap en dat komt door de combinatie met een andere liefhebberij: ik fiets graag Heel Erg Hard. Hierdoor kom ik bijna altijd in de volgende situatie: je haalt een fietser in (vaak in de categorie naar wie ik wil roepen: ‘Pas je op dat je niet omvalt!’) en nadert een verkeerslicht dat op rood staat. Je wacht. Ondertussen haalt de langzame fietser je weer in en sukkelt door rood de kruising op. Mij hiermee meteen opzadelend met een extra irritatie: nu móét ik voor hem opletten of hij niet in gevaar is. Het verkeerslicht springt op groen en ik haal de fietser die bijna omvalt weer in. Je begrijpt dat op sommige fietstochtjes dit voldoende keren gebeurt om het gênant laten worden. Veel erger is dit natuurlijk als het in plaats van een langzame fietser, twéé langzame fietsers zijn die samen fietsen. Het is dan een enorm gedoe om ze in te halen en dat dan een aantal keren.
Andere fietsirritaties: mensen die links gaan staan wachten bij een verkeerslicht maar tergend langzaam in beweging komen bij groen licht, mensen die hun arm niet uitsteken voor het afslaan (Ik steek altijd mijn arm uit. Altijd! Ook om vijf uur ‘s nachts. Dat is treurig, ja, maar wel duidelijk.) en de onafschudbare gedachte dat mensen altijd zouden kunnen denken dat ik me alleen maar clandestien aan de regels houd. Wachten op groen licht met een politiewagen naast je, bijvoorbeeld.
Steek je hand dan ook uit!
Of op de kruising van de Ferdinand Bolstraat en de Ceintuurbaan. Deze is momenteel onbegaanbaar en om hem over te steken als fietser moet je een soort van bizar grote lus omlopen, met de fiets aan je hand. Doe je dit niet en fiets je lekker door over de stoep — zo schreeuwen de borden je toe — krijg je een boete van € 40,-! Maar ja, ik zou sowieso al niet mijn route fietsend vervolgd hebben, want fietsen op de stoep mag niet. Terwijl een bouwvakker me nors aankijkt kan ik dan weer niet omgaan met de gedachte dat zo een man vast denkt: ‘Je bent alleen maar afgestapt vanwege die boete.’ Fietsen volgens de regels krijgt dan ook maar twee sterren. En die zijn allebei voor mij, want de rest doet het niet.
lekker fietsen in Amsterdam
Deze recensie verscheen in de Volkskrant van dinsdag 19 april 2011.
Ik ben niet alleen!
even een test om te zien of de reacties weer werken
Zo herkenbaar! Fijn dat ik niet alleen ben
.
Het is zelfs zo erg, als ik met mijn moeder op de fiets op pad ben: ik stop braaf voor het rode stoplicht en mijn moeder rijdt door rood! Daar vraag ik je…
donderdag 19 april 2011… cool! die Volkskrant toch
Oeps. Gecorrigeerd.
Hear, hear, HEAR! Ik kan me zo in deze recensie vinden! Ik fietste ook nooit door rood. Wellicht omdat niemand dat doet in het Oosten van het land. Maar toen ik naar Utrecht verhuisde werd ik plotseling omver gereden en uitgescholden (echt!) als ik wel voor rood licht stopte en degene achter mij dat niet verwacht had.
Dus langzamerhand begin ik zo af en toe toch maar door rood te fietsen. En ik voel me daar erg slecht over… Dus ik ga het mooi niet meer doen. Gewoon stoppen voor rood licht. En als er dan weer een scooter tegen me aan rijdt of ik van een zakenman met z’n attaché koffertje in een rekje naast zijn fiets “burgertrut” naar m’n kop geslingerd krijg, dan troost ik me met het idee dat 10e ergens in Amsterdam ook netjes voor rood licht staat te wachten.
Wat een grote hulp is bij het volgen van de verkeersregels in alle omstandigheden is een kinderzitje, zo heb ik gemerkt. Het helpt je het ik-ben-de-enige-op-deze-aardkloot-die-hier-stopt-gevoel weg te drukken met het ik-geef-het-goede-voorbeeld-voor-mijn-kinderen-gevoel. Overigens werkt het ook zonder vulling in dat kinderzitje, want daarmee straal je uit: ik-ben-consequent-in-het-geven-van-het-goede-voorbeeld-en-niet-alleen-als-mijn-dochters-erbij-zijn-om-mij-op-mijn-vingers-te-tikken.
Ja, dat fietszitje is geweldig! Kun je ongegeneerd voor het rode lichten wachten als je wilt! Of gewoon doorrijden als je geen kindje mee hebt. Keuzevrijheid alom!
Vroeger fietste ik Heel Erg Hard en hield ik me aan geen enkele verkeersregel, tegenwoordig zit ik er een beetje tussenin. Soms word ik ingehaald door Heel Erg Hard fietsende mensen die vervolgens stil gaan staan voor een of ander onbenullig stoplicht (daar begreep ik nooit iets van), maar soms haal ik ook een slome duikelaar in die vervolgens dwars tussen de toeterende auto’s door rood rijdt op het Museumplein, waardoor ik hem daarna wéér in moet halen. Dat soort momenten zijn inderdaad irritant, vooral omdat je weet dat die slome duikelaar bij zichzelf denkt: ‘hahaha, daar heb je die brave voor-rood-stopper weer, die haalt me nu al voor de derde keer in, hahaha’.
Andere irritante dingen op de fiets die ieder voor zich ook een recensie waard zijn:
- Mensen die opeens harder gaan fietsen als je ze inhaalt.
- Mensen die je inhalen en daarna opeens langzamer gaan fietsen.
- Mensen die net voorbij het stoplicht stoppen en vervolgens het fietspad blokkeren omdat ze niet kunnen zien of het al groen is.
- Mobiel bellende moeders op bakfietsen die het volkomen logisch vinden om hun hand niet uit te steken omdat ze nou eenmaal aan de telefoon zijn (waarschijnlijk met een andere mobiel bellende moeder op een bakfiets).
- Mensen die preventief bellen (met hun fietsbel).
- Aan de kant gaan voor een achterop komende scooter die niet op het fietspad, maar op de weg blijkt te rijden. (Maar ook: in je nek getoeterd worden door een scooter die niet op de weg, maar op het fietspad blijkt te rijden.)
- Italiaanse toeristen.
- Duiven.
- Mensen die net voorbij het stoplicht stoppen en vervolgens het fietspad blokkeren omdat ze niet kunnen zien of het al groen is.
Die is ook HEEL ERG ja. Dat doet zo ongeveer de helft van de fietsers in Amsterdam.
- Mensen die preventief bellen (met hun fietsbel).
Ik heb (tegen de regels in en tegen mijn reactie hieronder in) geen fietsbel. Wel roep ik als ik ergens langs moet altijd heel hard “TRING” en in mijn ervaring werkt dat beter dan het armzalige “ping” dat mijn fietsbel gaf toen ik hem/haar* nog wel had.
*(het was een fietsbel van de Vrije Universiteit met een kompasje erin)
Duiven inderdaad. Je weet dat ze wegvliegen, maar je trapt er toch altijd weer in en dus op de rem. Ze hebben wel lef, dat moet je ze nageven.
hoi, voel met iedereen die ook stopt mee.
ben er idd ook mee begonnen sinds ik kinderen meevoerde.
tijdens het naderen der lichten werd ik overvallen door twijfel, om me heen kijken…
ik neem nu een voorbeeld aan beroeps(bus)chauffeurs en trambestuurders:
onverstoorbaar, goedgehumeurd.
ander punt: richting aangeven.
dit doe je pas nàdat je hebt gekeken of de weg vrij is.
niemand is zo onwellevend als iemand die , terwijl je inhaalt, ineens zijn hand onder je neus douwt en onder de woorden “ik steek toch mijn hand uit”, jou van de sokken rijdt.
dat we het amsterdamse (fiets)verkeer nog maar lang mogen overleven…
Ik ben ook zo’n brave burger – misschien wel omdat ik ook nog het nut van verkeerslichten in zie. Maar zelfs als het groen is kijk ik dubbel uit want veel van die fietsers zitten ook wel eens in de auto en rijden dan ook vrolijk door rood.
Andere ergernis is het tegen de draad in rijden. Vaak volledig zonder zin. (niet korter, sneller of makkelijker) En ook tegen de regels., door jong en oud gedaan. Maar als je iemand er op aanspreekt (jong of oud) omdat je nog net via het struikgewas of stoeprand een crash hebt voorkomen wordt er gereageerd of ik iets van hun op mijn stoep poepende hond heb gezegd.
Ik moet altijd lachen als iemand mij inhaalt door door rood te fietsen en ik die persoon vervolgens bij het volgende verkeerslicht, waar hij/zij wel staat te wachten, omdat het een drukkere weg betreft, weer inhaal. Ha, hoe nuttig was het nou om door rood te fietsen.
Ik fiets bijna nooit door rood, bijna elke keer als ik dat wel deed, had ik niet goed gekeken en werd ik bijna van mn fiets af gereden :S. Dus nu ga ik alleen nog door rood als ik 10x alle kanten op heb gekeken en er echt NERGENS een auto te bekennen is
(jammer genoeg is dit bijna nooit het geval, maar het gaat om het idee)
Ik was ooit in A’dam (ik weiger 020 te zeggen, maar nu zeg ik het toch) en moest daar met een groepje hoofdstedelingen ‘s nachts door de stad lopen. Er was natuurlijk totaal geen verkeer en we liepen dan ook allemaal door rood. Echter er was 1 braverik bij die voortdurend bleef wachten tot het groen werd. Dat was zo raar dat het wel weer grappig was en we pestten hem er voortdurend mee. Uiteindelijk was de situatie zo raar dat hij daar steeds 1-2 minuten (hoe lang duurt dat eigenlijk) helemaal voor niks stond te wachten dat hij uiteindelijk met een rood hoofd toch maar door rood liep. Ik wil helemaal niemand aanzetten om de regels te overtreden, maar je moet ook je gezonde evrstand gebruiken. De stoplichten zijn bedoeld om 2 stromen verkeer veilig door elkaar te leiden. Als er maar 1 stroom verkeer is is het zinloos. Daarnaast dacht ik dat alle hoofdstedelingen hip waren en zoiets sufs als een rood licht voor hen niets voorstelde.
Een specifieke fietsirritatie: slome mensen die bij het inhalen 20 meter van te voren al naar links gaan maar feitelijk nauwelijks harder rijden dan degene die ze inhalen. Ik, iemand die ook Heel Erg Hard rijdt, moet dan kiezen tussen 1) die mensen rechts inhalen en de volgende fietser dan gewoon links (slalommen dus) of vol in de ankers en wachten tot de slome duikelaar klaar is met inhalen en dan zelf in te gaan halen.
Als hun mensen hun gezonde verstand zouden gebruiken zou het ook allemaal niet zo erg zijn, maar de meeste mensen doen dat niet. Ook ik rij hard, zeker op mn fijne racefietsje, maar toch heb ik in de 8 minuten die ik erover doe om naar school te komen minimaal 2 (bijna) aanrijdingen. En dan woon ik nog in Eindhoven. Ik vond fietsen in Amsterdam trouwens echt een verademing, iedereen fietst hard:D. Mijn vriendin vond het iets minder
Ik hou me ook gewoon aan de regels, al fiets ik soms wel als een idioot* en Heel Erg Hard. Gister was er een lichtcontrole (waar ik uiteraard gewoon fluitend langs mocht fietsen – ik vroeg me al af waarom die jongen voor mij ineens omkeerde) en daarna kwam ik vele fietsers tegen zonder licht. Een moreel dilemma speelde zich af in mijn hoofd, ik ben er nog steeds niet uitgekomen.
Moet ik mijn medefietser (tegenfietser dus eigenlijk) helpen en behoeden voor een boete door ze te waarschuwen dat er een politiecontrole is? Of moet ik ze gewoon laten beboeten omdat fietsen zonder licht Echt Heel Gevaarlijk is (ik wist het wel maar sinds ik een autorijbewijs heb en een keer bijna de sloot in gereden ben om te voorkomen dat ik een fietser die ik Echt Niet gezien had te ontwijken weet ik het helemaal) en hopen dat ze daarvan een lesje leren?
Het kwam er op uit dat ik terwijl ik dit aan het overpeinzen was een stuk of 5 tegenliggers zonder licht niet heb gewaarschuwd, en toen, een kilometer of 3 verder, toch maar iemand toeschreeuwde “let op, lichtcontrole, politie” waarna dezen stopten en een andere weg vernomen, terwijl op die plek de kans dat ze langs de controle gingen fietsen eigenlijk al bijzonder klein was.
* Ik moet echt eens afleren fietsers rechts en automobilisten links in te halen.
Het is ook heel erg gevaarlijk, maar het is de vraag of fietsers van een boete echt leren dat je je licht moet gebruiken omdat het gevaarlijk is zonder. Eerder leren ze dat je een licht moet gebruiken om geld te besparen. Uiteindelijk is het gevolg net zo veilig natuurlijk, maar je leert het pas echt als je bijna van je sokken wordt gereden (of bijna iemand van zijn sokken rijdt, zoals in jouw geval).
Overigens nodig ik alle Amsterdammers (en andere fietssociologen) eens uit om in de Bijlmer te gaan fietsen. Daar is, tegen de verkeersregels in, het zo dat je LOOPT op het fietspad, het liefst met z’n 5en naast elkaar (de fietspaden zijn daar breed). Wil je snel doorfietsen, dan kan dat, maar dan wel op de stoep. http://goo.gl/maps/xq6J Hier kan je dat zien.
Dit is meer dan herkenbaar. Bovendien is 2 sterren veel te weinig. Zou iedereen in Amsterdam zijn hand maar uitsteken.
Hey ik kan weer reageren.!Wat ik vanochtend ook al probeerde te posten: dit op zich best een leuke column, 10e, maar dit is nauwelijks nog een recensie te noemen, meer een ‘kijkje in het dagelijks leven van 10e’.
Nou jaaa, en ik maar jarenlang denken dat ik de enige was die zich op deze manier door Amsterdam verplaatst!
Het is heerlijk om te lezen dat ik niet alleen ben!
Overigens zit/zat geen van mijn ouders bij de politie, dus ik heb geen idee waar het bij mij vandaan komt.
Ik reed een keer om 4 uur ‘s nacht door rood bij de kruising Ferdinand Bol/stadhouderskade en toen kreeg ik een preek van een agent. Weet je hoe uitgestorven het daar is midden in de nacht?
Ik fiets altijd Heerlijk Hard door Groningen en mijn theorie is dat er in Groningen meer mensen zijn die geen remmen hebben dan dat er mensen zijn die stoppen voor een zebrapad. Dus iedereen fietst vrolijk door. En aangezien er niet zoveel auto’s in Groningen zijn kan je overal Heerlijk Breeduit Fietsen en hebben de snelle stoplichtnegeerders geen last van nette wachters. Prettig.
Ik heb ook een heilig vertrouwen in nonverbale communicatie. Dus als ik met een noodgang op een onoverzichtelijke situatie afrijd dan verwacht ik eigenlijk door een tegenligger (noem ik in mijn hoofd altijd tegenstander) aangekeken te worden voor 1 seconde en dat we dan redelijk automatisch elk zo’n lijn kiezen dat het allemaal net helemaal goed komt. Als iedereen op dezelfde manier een situatie inschat als ik komt het helemaal goed…
Duiven nemen tijd trager waar dan wij. Of juist sneller, het is maar hoe je het bekijkt. Een soort van verschil in hoeveel beeldjes per seconde je hersenen verwerken.
Ze kunnen in elk geval daarom veel later reageren om ons toch nog voor te zijn. Net als vliegen. Grr…
Heel sterk stuk. Ik miste inderdaad, wat hier in meerdere reacties ook al genoemd wordt, het lompe gedrag van mensen die beslissen zich níet aan de regels te houden. Ik ben al meermaals LETTERLIJK over mijn tenen gereden door mensen die mij per se voorbij moesten bij het rode licht.
Overigens is er ook het eeuwige dilemma van wat hierboven ‘preventief bellen’ genoemd wordt. Doe je het niet, dan kunnen mensen erg van je schrikken en boos worden. Doe je het wel, dan kunnen mensen boos worden. Lose-lose
Ik had gisteren nog zo’n actie. een stel op een parallelrijbaan waarvan de man helemaal links op de weg liep te slingeren. Dus ik op mijn racefiets bel, hij gaat aan de kant (na eerst achterom te kijken) en race erlangs. Vlak daarna is een stoplicht waar ik netjes stop. Komen ze achterop en begint zij net iets te hard zodat ik het kan horen te zeuren over dat we nu weer op het zelfde punt zijn en dat het veel zin had om zo hard te rijden en te bellen. Wat had ik dan moeten doen? Rechts erlangs gaan? Niet bellen? op een sufkuttentempo door de stad terwijl je op een racefiets zit? Nee!
Na het stoplicht dus nog harder gaan rijden, brommers en auto’s voorblijvend. Echt wel eerder thuis…
Met zijn tweeën naast elkaar rijden is voor op het platteland, de fietspaden in de steden zijn er te smal voor. Je had gewoon gelijk, gewoon blijven bellen en laat ze maar in hun sop gaar koken.
hoi, dit onderwerp pakt me.
daarnet over richting aangeven, nu over naast elkaar fietsen.
mensen gaan daar mee om of dat een door de grondwet gegarandeerd recht betreft.
in werkelijkheid kan je volgens het verkeersregelement alleen naast elkaar fietsen als het overig verkeer daar geen hinder van ondervindt.
in de praktijk is dat zelden, maar owee als je er wat van zegt.
groet van een minder valide zuurpruim op een electrische fiets die altijd full power door wil scheuren, binnen de regels, dat wel.
Fascinerend verhaal en ook al die reacties van herkennende mensen!
Verkeerslichten (en heel veel andere regels) zijn bedoeld om veilige situaties te creeren als daar reden toe is. Principieel stoppen voor rood vind ik echt heel raar; het lijkt me essentieel om gezond verstand te gebruiken bij het al dan niet naleven van de regels..
Maar maar, sommige stoplichten zijn gewoon niet zinvol. hier in Leiden hebben we een stoplicht bij een zebrapad. Als het rood is voor fietsers is het groen voor lopers(tot zo ver logisch) maar als het groen is voor fietser is het voor lopers: let op, maar je mag lopen.
dus nu in rood voor fietsers ook: fiets gewoon door, tenzij er een loper is =)
Volgens mij kun je een aparte website opzetten met recensies over verkeerssituaties, heerlijk. Zelf rijd ik in principe niet door rood licht, tenzij het drie uur ‘s nachts is, dan ben ik niet zo principieel meer.
Nog andere verkeersdilemma’s:
- Zebrapad: ik wil het liefst gewoon stoppen voor een voetganger die bij een zebra staat te wachten, maar a) vrees ik dan een aanrijding door achteropkomend verkeer dat er niet op rekent dat ik om een of andere mysterieuze reden stop en b) rekent de voetganger er ook niet op, zodat het allemaal veel langer duurt dan als ik gewoon doorrij.
- Bij voorsorteren (hierboven ook al genoemd) kiezen de meeste fietsers voor een ‘ik-doe-maar-wattactiek’. Vijftig meter te vroeg (en langzaam) links gaan fietsen, of hand uitsteken (dat wel) en dan direct naar links sturen (zonder om te kijken), of helemaal rechts gaan fietsen en sterk afremmen, of achteromkijken en als ze zien dat er genoeg tijd is, toch stug rechts blijven fietsen, of eerst naar de linkerkant gaan en als ze achteropkomend verkeer horen, toch maar weer naar rechts, etc. Ondoorgrondelijk.
wat een heerlijk onderwerp!
ik ben niet meer te stoppen.
wat vindt men van de volgende redenering?
staat het licht op groen, maar er is wèl dwarsverkeer(dat dus kennelijk door rood rijdt), dan stop ik.
ergo: staat het licht op rood, en er is géén dwarsverkeer, rij ik door?
gaarne reacties.
Of je je nou aan de verkeersregels houdt of er voor kiest ze te breken is eigenlijk nog niet eens zo’n groot verschil. Mensen die geen flauw benul hebben van de regels zijn vele malen erger, want onvoorspelbaarder.
Ik woon sinds een jaar in Utrecht na 12 jaar in A’dam te hebben gebivakkeerd – en volgens mij heeft niemand hier ooit van regels gehoord. Volledig hersendood gemaakt door de fijne brede tweerichtingsfietspaden en rotondes waar heel Utrecht buiten het historisch centrum mee bezaaid lijkt. Wanneer het daar plotseling aan ontbreekt weten de Utrechtse fietsers opeens niet meer hoe het nou toch zat met dat rare concept “verkeer”.
Voorbeeld: men neme een straat. Aan de ene kant een fietspad, aan de andere kant niet. Aan het begin van de straat staat een bord “Fietsers rechts houden” (I kid you not). En NOG zie ik fietsers dagelijks oversteken om tegen het verkeer in op het fietspad te gaan rijden.
Duizend maal liever een Amsterdammer die willens en wetens door rood rijdt omdat hij/zij toch harder kan dan die tegemoetkomende tram/bus/taxi/bakfiets.
Blij om hier te zien dat ik lang niet de enige ben die heel hard volgens de regels fietst!
Ik heb wel twee vuistregel: als ik niemand in de weg rijd, mag ik wel soms regels overtreden.
Mijn grootste ergernis is dan ook:
Als ik net braaf 40 seconden op groen heb staan wachten, dat ik dan nog 10 seconden langer moet wachten omdat er net op het moment dat ik kan wegrijden nog eentje vanuit de zijstraat door rood knalt. Hmpf.
Ik ben ook zo’n brave fietser geworden, waar ik vroeger roekeloos door de auto’s heen manouvreerde stop ik nu braaf voor elk stoplicht, stopbord en haaientand (soms zelfs als er geen auto aan komt).. nou woon ik ook in het bijzonder irritante Drenthe en zou het met gemak kunnen om daar alles heen te fietsen, alleen hebben we als ik dat doe juist vaak net zeer actieve politie-agenten staan en ik weer de pineut ben..
het enige illigale wat ik bijna dagelijks uithaal is, aan de verkeerde kant fietsen van de weg omdat ik anders een te hoge stoeprand aan de overkant van de veelte drukke weg met oprijden met mijn fiets en die stoeprand niet fietsbandproof is en ik dus weer een aantal spaken ga missen in mijn fiets..
oh en heel af en toe fiets ik per ongeluk door de winkelstraat heen op dagen dat het officieel niet mag.. (donderdag, vrijdag & zaterdag) tjaaa doe of wel of helemaal niet…
voor de rest een braverik geworden terwijl ik eerder toch echt de fietshel on earth was! als klein meisje schijn ik altijd links van de weg te hebben gefietst want ik wou liever in Engeland wonen… het is een wonder dat ik nog leef
haha
Weet je waar je pas lekker door rood kan fietsen? Antwerpen!
In België is het zelfdenkend stoplicht, jeweetwel zo een die lege voorsoorteerstroken geen groen geeft, totaal afwezig. men is hier nog van het ouderwetse omstebeurten 5 min. groen, en als het even kan alles wat rechtdoor kan tegelijk groen met alles wat rechts of links af wil slaan waardoor je midden op de kruispunten altijd heel gezellige buurtfeestjes van toeterende auto’s en huilende kinderwagens kan aantreffen. En vervolgens hebben wij hier ook nog eens alle bovengenoemde ergernissen, hoewel er minder fietsers zijn (ik denk dat het een uitstervend soort is hier).
En als je je al dagelijks in deze fietshel waagt kan je maar beter een driedubbelgeveerde mountainbike hebben, stratenmakers hier zijn in de veronderstelling dat een geul van 5 cm. diep prima kan en een overgang tussen fietspad en asfalt kan best gepaard gaan met 6 seconde vrije val, en alles wat plus of min 10 cm. van het gemiddelde valt wordt als vlak gezien.
Aan het eind van de dag een belgisch biertje en een goede portie friet maakt dit alles verdraagbaar.
Heul herkenbaar dit. Ik houd me ook altijd aan de regels. ALTIJD!
Pasgeleden sloeg ik links af, en een taxichauffeur achter me wilde rechtsaf slaan. Om linksaf te slaan moest ik een stukje voor de taximeneer langs en stak bij arm netjes uit. De taximeneer begon naar mij te schelden en riep vervolgens: ‘je moet je armpje uitsteken, je armpje’. Nou toen brak mijn klomp. Doe je altijd alles netjes volgens de regels, krijg je dat. Ik heb hem toen gemeld dat hij een brilletje kon aanschaffen maar voelde me toch erg beledigd.
Ben ook altijd bang dat de fietslampjes (die ik altijd bij me heb) er net op een moment mee stoppen als er een politie agent aankomt zodat ie jou dan lekker kan betichten van regels-aan-laars-lapperijen..
over de (verkeers)politie:
naar mijn beoordeling doen die mensen gewoon hun werk: openbare dienstverlening.
toen ik jong was werd ik ooit aangesproken door een agent die bovenop zijn remmen moest omdat ik in de van baerlestraat met losse handen en in volle vaart door het rode licht op de pc hooft scheurde.
heb er altijd plezier in om me met wellevendheid tot mijn omgeving te richten, en heb misschien mede daardoor nooit een negatieve ervaring met de hermandandad gehad.
het is dom, dwaas, onnadenkend, om alleen vanwege een dreigende (terechte) bekeuring je aan regels (verlichting, verkeerslichten, richting aangeven, enz) te houden.
het gaat om het spelen van het spel dat verkeer heet.
Voor een rood stoplicht stoppen is heel zen heb ik gemerkt. Daarbij komt ook dat ik ook graag Erg Hard Fiets dus ik kan het me misschien gewoon permitteren om te stoppen (door rood rijders fietsen meestal op brikken) want ik kom toch wel op tijd.
Door rood rijden zie ik zo wie zo als een kenmerk van import-Amsterdammers, in de trant van kijk-mij- eens-stoer-alle-regels-aan-mijn-laars-lappen-want-hier-kan-en-moet-dus-alles. Een beetje zoals de provincie hier Koninginnedag/vrijgezellenfeestje komt vieren. Iedereen die hier een tijdje fietst (en rijbewijs en gezond verstand heeft) snapt het nut van anderen niet hinderen.
Oh, en ik ken een vijftigjarige Amsterdamse die ik afgelopen jaar nog moest uitleggen dat haaietanden een betekenis hadden, ze dacht dat het straatversiering was. Dat ze nog leeft is dankzij andermans remblokken.