Accountant naar E5. Schaak en mat.

Als freelancer werk je doorgaans wel eens voor andere bedrijven. Zo werk ik een dag in de week voor een niet nader te noemen koninklijk olieconcern met als logo een fossielachtig huis van een zeedier. Hiertoe rijd ik wekelijks naar een niet nader te noemen buitenwijk van een stad waar een niet nader te noemen regering is gevestigd. Deze recensie gaat niet noodzakelijkerwijs over dit bedrijf, maar over de standaardkantooromgevingen op zich.

Ik heb een theorie dat het cynisme van de meeste mensen zijn oorsprong vindt in kantooromgevingen. Die theorie heb ik met uitgebreid en minutieus onderzoek weten te achterhalen. Namelijk, ik heb een vriend die niet in een kantooromgeving werkt, en deze is niet cynisch. Daarentegen zijn de mensen van de helpdesk van dat bedrijf, die dus wel in een kantooromgeving werken, wel cynisch. Dat is een kantoorcynismecorrelatiecoëfficient van 100%.

Het cynisme van een kantooromgeving heeft tot zulke kunstzinnige uitingen geleid als:

Zaagmans heeft lekker vakantie van donderdag t/m dinsdag.

• Bijnamen, onzinnige en verwarrende bijnamen. Op mijn veertiende had ik ergens een bijbaantje waar iemand Koos Gebaksdoos heette. Nadat iemand had gezegd: ‘Die sleutel, die heeft Koos Gebaksdoos,’ vroeg ik Koos waar zijn gebaksdoos was, omdat daar een sleutel in zou zitten. Hij heeft me nog een kwartiertje helpen zoeken, maar zonder resultaat.
• Het mannetje zaagmans (ook wel hakmans, of kliefmans voor de echt cynischen) die de week doormidden komt zagen/hakken/klieven op woensdag.
• Fantasie-sporttoernooien, waarbij iedereen op zijn computerscherm een sportploeg ‘beheert’ en er wedstrijden plaatsvinden. Heeft jouw team het toernament gewonnen, dan krijg je vast ergens een foto aan de muur in de lunchruimte, met daaronder de tekst: ‘Feli Ruud, en dan nu weer aan het werk.’
• Pikordes – dit geldt met name voor het Noord Amerikaanse kantoor – in termen van wie welke cubicle mag hebben. Managers hebben hun eigen kantoor, seniors zitten aan het raam en juniors zitten bij het gangpad. Milton bijvoorbeeld, van de film Office Space (een aanrader) wordt steeds verder tegen de muur gedrukt, omdat er plaats gemaakt moet worden voor het kopieerapparaat.

Ikzelf heb het ooit tot 'bij het raam met plant' geschopt!

Ik denk dat het toppunt van cynisme zich rond de IT-helpdeskafdeling bevindt. Bij mijn vorige werk in Canada vroeg de helpdeskmanager voor elk verzoek ‘ten bucks’ met zijn Russische accent. Daar kon ik nog wel bij, dat was gewoon een soort fooisysteem omdat hij minder dan het minimumloon verdiende. Maar in Nederland drukt het juk van de bureaucratie zwaar op de gemoederen van de kantoormedewerkers. Zo moest ik eens wekelijks om te kunnen inloggen een verzoek indienen voor een laptop, via het intranet, waarvoor ik moet inloggen. Dorus was een profeet, met zijn gat in zijn emmer. Toen ik eindelijk een verzoek had ingediend en weer voor ze stond en sprak: ‘Hoi, ik heb een verzoek ingediend, voor een laptop,’ stak de helpdeskmedewerker langzaam zijn vingers in zijn oren om er maar niet aan te hoeven denken.

Wat natuurlijk had moeten gebeuren is dat er bij mijn binnenkomst een met pluche bedekt bureau voor mij klaarstond, met bloemen, chocolaatjes en een bordje ‘welkom terug Joost’ erop. Misschien ga ik over een aantal maanden ook wel onheilspellende dingetjes mompelen, net als Milton, als ie uiteindelijk met zijn bureautje in de kelder van het kantoor zit.

Twee sterren voor de kantooromgeving, met name omdat het zo lekker voorspelbaar is dat je nergens over hoeft na te denken. Het is toch maar voor een dag in de week.