| wat | nepbitterkoekjes bij de koffie |
|---|---|
| waar | in de horeca |
| waarom | omdat ze smerig zijn |
Als je koffie bestelt, verwacht je koffie. Niet meer en niet minder. Goed, wat suiker en melk dan en een kopje is ook wel handig, omdat de huid op je handen nu eenmaal niet compatible is met de temperatuur van de geschonken drank. Maar daar houden de verwachtingen wel op. Toch? Nee, niet echt. Want ik merk steeds vaker dat als er ergens koffie wordt geserveerd waar geen koekje bij zit, dat het voelt alsof de ober of oberes iets vergeet.
Het koekje bij de koffie is geen wereldwijd fenomeen. Sterker nog, Maxima Zorreguieta kenmerkte ons land als zodanig: Nederland is een koekje bij de koffie. Ook in België worden vaak koekjes bij de koffie geserveerd, maar het is dan ook een kwestie van tijd voor we weer één groot Koninkrijk der Nederlanden zijn. In de meeste andere Europese landen doen ze niet aan gratis zoetigheden.
Het koekjesaanbod in Nederland varieert nogal. In sommige restaurants of hotels betekent het bestellen van koffie een klein plateau met keuze uit melk, slagroom, kandij, suiker, een glas water, chocolaatjes en koekjes. Op andere plekken krijg je weer zelfgebakken zandkoekjes en bij de KLM krijg je een Jodekoekje, dat ze in het Engels hebben vertaald met ‘Dutch Cookie’. Wat is er mis met Jew-cookie, mieze meshinne!? Een trend van de laatste jaren is het nougatje in plastic, door collega-recensent Gustav aangeduid als ‘de satanistische pendant van de hostie’.
In de bar waar ik jaren heb gewerkt serveerden we een klein wafeltje dat naar aardappel smaakte. Voor de meeste etablissementen geldt overigens dat de uitbater een deal heeft gesloten met degene die de koffie levert. Dat komt de originaliteit en smaak niet ten goede. Bij deze een overzicht van de minst gewaardeerde traktaties bij de koffie in de horeca, met als laatste datgene waar je mij het minst een plezier mee doet.
3. Chocolaatjes
De chocolaatjes waar ik het over heb zitten in aluminiumfolie en zijn omwikkeld met een papiertje, niet zelden met het logo van het restaurant of hotel erop. Als dat zo is, weet je dat het slechte chocola is. Cacaofantasie. Bovendien – en dit moet niet worden onderschat – de chocoladetabletjes liggen een paar minuten tegen het kopje koffie aan, waardoor de helft is gesmolten en je chocola aan je vingers en delen van je gezicht krijgt.
2. Minichocolatechipcookies
Het goede aan echte chocolatechipcookies is dat de chocolatechips relatief groot zijn. Zo groot als een minichocolatechipkoekje in z’n geheel bijvoorbeeld. De chocolatechips in die minivariant zijn dan ook op schaal zo groot als een zandkorrel. Bovendien is dit soort koekjes niet lekker als het lang bewaard wordt zonder plasticje, wat vaak voor dit koekje geldt: ze komen in een grote zak met de koffie mee en smaken na een paar dagen al nergens meer naar.
1. Nepbitterkoekjes
Deze laffe traktatie bestaat voor het grootste gedeelte uit lucht. Het andere gedeelte is een soort opgespoten, hardgeworden deeg dat smaakt naar bitterkoekjes en je kiezen aan elkaar plakt. Niet de bitterkoekjes zoals ze bedoeld zijn: zachte, middelgrote koekjes met stukjes amandel, maar gewoon gekke zoetige schuimpjes. Ander groot nadeel: het lijkt op een pepernoot. Die teleurstelling als het zo’n hap lucht is! Mieze meshinne! Geef dan niets! 1 ster. Voor het gebaar.



















ik vind die keiharde italiaanse dingen waar je met geen mogelijkheid in kunt bijten, nog erger. Volgens mij heet dat Cantuccini, dat volgens mij gewoon ‘van beton’ betekent…
Die zijn dan ook bedoeld om mee te ‘soppen’ (in de likeur). De nepbitterkoekjes zijn volgens mij Amaretti. Ook Italiaans…
Ik vind beide overigens lekker.
Cantuccini horen zo hard! Maar icm met taaiheid wegens ouderdom is het niet te doen.
Die MOET je in de koffie dopen, dan zijn ze super lekker (en zo zijn ze ook bedoeld).
Ik ben het helemaal met Merie eens! Amaretti zijn inderdaads een soort (enorrrm) luchtige bitterkoekjes, maar ook leverbaar in grote varianten. In het Italiaanse restaurant waar ik werk krijg ik er heel veel positieve reacties op, maar zoals voor alles geld (wijn, koffie, droogrekken): goedkoop = vies! Ik kan me voorstellen dat de in-een-gemiddeld-etablissement-gratis-bij-de-koffie-geleverde-amaretti-klonen geen feest zijn. Gewoon even naar de traiteur, genoeg te vinden in Oud-Zuid lijkt me toch? En die harde bakstenen zijn inderdaad om te dopen in de Vin Santo, dan komt heerlijk de smaak van sinaasappel-zeste naar voren…
Dure droogrekken zijn dus wel lekker? Hm, goed om te weten.
Dure droogrekken zijn qua smaak absoluut te prefereren boven de goedkopere Ikea-schrootjes-variant gemaakt van zielig zacht populierenhout (?) gefabriceerd door zielige uitgebuite Vietnamese kindertjes.
LOL!
Dát is niet gezegd…