Je komt thuis en daar begint het. Een brief van de belastingdienst op de mat. Het is een acceptgiro, zo eentje zonder bedrag erop, want de belastingdienst maakt het je zo makkelijk dat je zelf moet berekenen hoeveel €7326,- / 11 maanden is.

Omdat je daar even geen zin in hebt, leg je de brief even op tafel, waar al een beschikking van Intrum Justitia ligt. Dan komt je huisgenoot thuis. Hij heeft een briefkaart van zijn opa ontvangen, met daarin geld. Het geld haalt ie eruit om L.A. Noire te gaan kopen en de briefkaart legt ie op de eerder neergelegde belastingbrief. Vervolgens komt je oud-huisgenoot die zich nooit heeft uitgeschreven langs met een script van een film waar hij misschien in gaat spelen. Hij legt het script bij de drie andere brieven: een nieuw stapeltje is geboren.

Overal liggen stapeltjes: ze liggen op de bank, ze liggen op het dressoir, ze liggen op je bureau, ze liggen in de badkamer (!), ze liggen op de verwarming, waardoor de brieven het ’s winters wel warm hebben, maar jijzelf niet. Stapeltjes zijn net zo alomtegenwoordig als bakjes. Bakjes met sleutels, bakjes met kauwgom, bakjes met rolmaten, bakjes met nagelschaartjes. Bakjes die eigenlijk de fruitschaal zijn, maar waar ook allemaal shit in ligt, zoals souvenirpennen, batterijen en flosdraad. Ik probeer een streng non-foodverbod voor de keukentafel te handhaven, maar het is net alsof die vechtersbazen van de Bierkaai in je fruitschaal wonen.

Je probeert de stapeltjes wel eens op te ruimen, wat hoofdzakelijk neerkomt op het samenvoegen van twee stapeltjes tot een nieuw stapeltje. Goed, het aantal stapeltjes is verminderd met één, maar het resulterende stapeltje is veel meer geneigd zijn structurele integriteit te verliezen. Het Jenga-principe: voor je het weet ligt alles weer op de grond.

Als kind van de internetgeneratie lijkt mij de enige juiste oplossing om de belangrijke papieren in te scannen. Dus ik leg de papiertjes onder de scanner klaar om ze dan later een keer in één keer te scannen. Het probleem is dat ik bang ben voor scanners en/of printers, met als gevolg dat mijn scanner niet meer dicht kan vanwege het stapeltje papieren dat eronder ligt.

Het is mij duidelijk, er is hiervoor gewoon geen oplossing. Ja, één keer in de zoveel tijd gooi ik een stapeltje gewoon integraal weg, maar ik ben zo een keer vergeten een lening terug te betalen en toen werd ik gebeld door Mw. Van der Wal van de Postbank, dat ik het haar persoonlijk beloofd had. Ik ken die hele Mw. Van der Wal niet! Zat zij in dat leeuwenpak?

Waarom dan twee sterren? Omdat een stapeltje ook een historisch document is. Mocht een stapeltje een paar jaar overleven, dan is het een uitgelezen kans om een kijkje te krijgen in je eigen verleden. Zo vond ik nog eens een bierviltje met daarop het nummer van Nicholas, de barista van Hot Java op de hoek van Broadway & Jupipero in Long Beach. Die heb ik laatst nog proberen te bellen, maar inmiddels is het nummer van Mrs. Ellis uit Rancho Palos Verdes die mij probeerde te overtuigen van het woord van God.

mijn leven

Deze recensie stond in de Volkskrant van 16 juni 2011.