Ik vind niet bezwaarlijk om denkend aan de dood in gezelschap van enkele spinnen en clowns in een lift te stappen die ons naar de tandarts brengt (om enkele bekende fobieën in een vreemde zin te persen, want die clowns zijn twee weken geleden nog geweest en moeten alleen wat beter flossen). Wel ben ik bang voor de zee.

Hiermee doel ik niet op wat me op zee zou kunnen overkomen of op wat zich daarin schuilhoudt, al wil ik er volledigheidshalve wel op wijzen dat er geen groter bezwaar tegen de scheppingsidee bestaat dan die zelf licht genererende zedeloze troep waarvan overijverige biologen om de zoveel jaar weer enkele genus weten op te diepen (ellendig genoeg bereikte mij deze week het bericht dat er reden is aan te nemen dat negentig procent van de diersoorten op aarde nog in kaart moet worden gebracht en dat het grootste deel daarvan zich in zee bevindt).

De aanblik van de zee beangstigt me. Ik kan er niet naar kijken zonder een beklemd gevoel ter hoogte van mijn borst te krijgen. Als ik tien seconden naar de zee kijk, krijg ik last van het soort kortademigheid dat optreedt wanneer je met te koud water douchet. Dwing ik mijzelf nog langer te kijken, dan raak ik werkelijk in paniek en moet ik mij omdraaien, zoals ik ook mijn hoofd afwend wanneer ik te lang van grote hoogte naar beneden kijk. Die zeeangst is evenwel geen horizontale hoogtevrees, omdat ik niet geneigd ben de zee in te rennen, terwijl mijn eerste ingeving op bijvoorbeeld de hoogste omgang van de Martinitoren is: je moet springen.

Omdat de hierboven omschreven fysieke reactie al van jongs af aan optreedt, heeft het weinig zin om op deze plaats een alinea in te lassen over de premoderne natuurkundige opvatting van horror vacui, Kants notie van het sublieme en het onbegrensde blikveld uit Wittgensteins Tractatus. Wel onderging ik enkele jaren geleden een sensatie die vergelijkbaar is met wat me aan zee overkomt. Ik zag een filmpje waarin de grootte van een twintigtal hemellichamen met elkaar wordt vergeleken: zeer langzaam schuiven ze van links naar rechts door het beeld. Vergeleken met al zeer grote sterren zijn sommige sterren zo groot dat hun kromming amper te zien is en het eerste lijkt alsof het beeld zich volledig zal vullen met een rode kleur.

Tien euro (of een schepje en een emmertje) voor wie mij kan uitleggen waarom ik dat eng vind.