| wat | kamertje delen |
|---|---|
| wat voor kamers | hotelkamers of slaapkamers |
| met wie | een vriend of een collega, in ieder geval iemand met wie je het bed niet deelt |
| maar schatje! die ene wilde keer in 2005 dan? | oh ja, maar dat was alweer zo lang geleden |
In de tweede klas lazen we in de les Duits een verhaal over een man die voor zaken op reis was. Hij deelde daarbij zijn hotelkamer met een andere, voor hem onbekende reiziger. Twee vragen hebben me sindsdien niet meer kunnen loslaten: 1) waarom in godsnaam lazen we dit verhaal en 2) is het normaal in Duitsland dat vreemdelingen een hotelkamer delen?
Als dat het geval is, zal ik Duitse hotels mijden. Ik vind het altijd een behoorlijke drempel om mijn slaapvertrek te delen met mensen die ik niet voor het plezier aanraak. Dit heeft te maken met de slaapverantwoordelijkheid: je bent bij het delen van een slaapkamer verantwoordelijk voor elkaars nachtrust. Snurkt partij A te hard, dan slaapt partij B niet. Woelt partij B te veel met dekens, dan krijgt partij A het koud. Het zal duidelijk zijn dat deze problemen zich niet voordoen als je iemand wel voor je plezier aanraakt. Het is dan een stuk eenvoudiger om de andere partij op zijn/haar zij te rollen als er gesnurkt wordt, en wie heeft er dekens nodig als er gespoond kan worden?
Hmm, misschien als we er een fiets bij leggen dat het slapen dan beter gaat?
De slaapverantwoordelijkheid laat zich onderverdelen in een passieve en een actieve variant: niet alleen heb jij er last van als de ander snurkt (passieve slaapverantwoordelijkheid), je krijgt last van een extreem schuldgevoel als jijzelf snurkt (actieve slaapverantwoordelijkheid). Ik ben er nog niet helemaal uit welke van de twee mij meer bezighoudt. De passieve variant is duidelijker aanwezig gedurende de nacht: je kamergenoot snurkt, waardoor je kunt niet slapen, dan is het eigenlijk ook nog te warm, je moet naar de wc, maar je bent bang dat de ander wakker wordt, etc. Voor je gevoel is het de grootste hel op aarde en acht uur ’s ochtends lijkt onmetelijk ver weg.
Bij het naken van de dageraad ben je allang blij dat je het hebt overleefd en zal je er geen groot probleem van maken. Maar dan krijg je te maken met de actieve variant:
- Kamergenoot:Hoi
- Joost:Hoi
- Kamergenoot:Heb ik gesnurkt?
- Joost:Mwah neuh, viel wel mee. Ik dan?
- Kamergenoot:Ja, je snurkte heel hard, en je smakte heel gek. Wat was dat?!
- Joost:O, sorry. Ik weet het ook niet, ik hoor het nooit.
- Kamergenoot:Wat een hel! Het was de hel!
Anderzijds kan het ongelooflijk gezellig zijn om (met name met meer dan twee mensen) je hotelkamer te delen. Lekker keten, op de bedden dansen met je stropdas als ninjaband om je hoofd en doo-ra-diddy-diddy-dam-diddy-doo in shampooflessen zingen. Bij deze nog mijn excuses voor de overlast, aardige mensen van Red Roof Inn, Saugus MA, en dat bed kunnen jullie zo weer maken!
P.S. Aan een ieder met wie ik in de afgelopen zes maanden een hotelkamer heb gedeeld: dit gaat niet noodzakelijkerwijs over jullie. Deze ervaringen zijn gebaseerd op jarenlange ellende.
Oh, van dat verhaal heb ik vorig schooljaar nog een verslag moeten maken! Het was iets met dat hij naar zijn zoon wilde zwaaien die in de trein zat, want er zwaaide nooit iemand naar hem. Dus die vader ging in dat hotel om ‘s ochtends naar zijn zoon te zwaaien maar versliep zich. De man met wie hij de kamer had gedeeld (die had krukken ofzo door zijn gebroken been) die zwaaide die ochtend met zijn krukken uit het raam naar de zoon van de andere man en toen leefde iedereen nog lang en gelukkig
haha wow dat verhaal doen ze dus nog steeds??
“Het is dan een stuk eenvoudiger om de andere partij op zijn/haar zij te rollen als er gesnurkt wordt, en wie heeft er dekens nodig als er gespoond kan worden?”
De auteur is duidelijk niet al jarenlang getrouwd…
In een hostel kreeg ik ooit oordopjes van een kamergenoot, omdat ie wist dat ie snurkte. Helaas hielpen die niet – hij snurkte zo hard dat het stapelbed stond te trillen. Sindsdien slaap ik alleen nog in ‘female only’ slaapzalen.
Wat kamers delen in niet-hostels betreft, vrachtwagenchauffeurs delen volgens mij altijd een kamer als ze per boot een zee oversteken (tussen Griekenland en Italië in elk geval wel, weet ik sindsdien ik daar liftte). Misschien dat niet-zo-rijke zakenreizigers dat ook doen?
Ik heb in een jeugdhostel in noorwegen geleerd dat ik heeel goed tegen snurkende mensen kan. er lagen wel 8 snurkende mannen. heerlijk geslapen.
Als ik in de kamer lig met iemand die snurkt krijg ik zin om diegene te stikken met z’n kussen. Gelukkig kan ik me altijd beheersen.
Overigens, beter de snurker, dan de besnurkte.
Het irritantste vind ik mensen die beweren geen oog dicht te hebben gedaan, terwijl jij juist de hele nacht wakker hebt gelegen van hun gesnurk…
Of komt dat alleen bij mij in de familie voor?
Ooit sliep ik Rome op een kamer met zeven Japanners. Nooit heb ik leuker een kamer gedeeld. Ze waren heel hoffelijk. Klein ook trouwens. Het was heel gezellig. Geen gesnurk. Of misschien van mij, maar waren zij te beleefd om het te zeggen.