Hoe we er ooit ingerold zijn weet ik niet meer, maar het voelde als ingeluisd. Terwijl mijn broer huis aan huis een klein briefje kon verkopen voor harde cash met de zin ‘de bezorger van de Zondagskrant wenst u prettige feestdagen’, liepen mijn broertje en ik langs de deuren te bedelen voor het Prinses Beatrix Fonds. Elk jaar haalden we een verzegelde bus op in het buurtcentrum en kuierden we door dezelfde wijk in ons dorp, bij elke deur weer uitleggend waar het fonds zich voor inspande. Achteraf gezien hadden we daarmee geluk. Zojuist vertelde 10e mij dat ze vroeger ook gecollecteerd heeft, maar dan voor het Aids Fonds. Bij zo’n fondsnaam worden geen vragen gesteld. In het winkelcentrum van Westfries dorp H. waren er een heel aantal voorbijgangers die niet simpelweg voorbijgingen aan de collecterende 10e, maar verontwaardigd ‘We geven niet aan homo’s!’ en ‘Ze hebben het aan hunzelf te danken, dan lossen ze het ook maar zelf op’ riepen. Het Prinses Beatrix Fonds zet zich in voor de bestrijding van spierziekten, en gelukkig vindt niemand dat mensen die daar aan lijden dat zelf veroorzaakt hebben.

Ja sorry, maar daar geef ik niet aan. Die mensen zijn zelf veroorzaker van dit verslavingsprobleem (3x woordwaarde en ook 2x woordwaarde WHOP WHOP)

Het collecteren beviel me op zich niet heel slecht, maar het voelt toch een beetje als bedelen, of in ieder geval iemand onder druk zetten goed te doen. Ik had wel het idee dat wijzelf iets goeds deden. Veel mensen die opendeden hadden een bakje guldens klaarstaan; het was immers collecteperiode. Maar er was één man die ons elk jaar weer alle dichtslaande deuren deed vergeten. Met een lach alsof we Sinterklaas en Zwarte Piet waren deed hij de deur open. Op onze vraag zong hij ons ‘Tuuuuuuuurlijk’ toe en stopte een briefje van ƒ10, soms zelfs een briefje van ƒ25 in de bus. Dat wilden we het liefst elke deur wel meemaken. Misschien dat dat nog eens kan gebeuren, als de collectanten het allemaal zo aanpakken:

Collecteren krijgt van mij drie sterren. Zelf langs de deuren lopen of naast de supermarkt staan is niet het allerleukste om te doen, maar geeft wel een goed gevoel, drie sterren. Een collectant aan de deur krijgen is prima, vier sterren, maar een collectant op straat vind ik wat lastiger. Misschien komt het door alle krantenabonnementverkopers en goededoelenteams, die mensen op straat dwingen een langdurige betaalrelatie aan te gaan. Misschien wil ik gewoon niet naar kleingeld zoeken als ik m’n handen vol heb met boodschappentassen en grote pakken toiletpapier. Eigenlijk komt het gewoon nooit goed uit, één ster. Het gemiddelde ronden we dan naar boven af, omdat we dan drie hele sterren in de collectebus kunnen stoppen. En dat klinkt altijd zo lekker.

PS: Het Prinses Beatrix Fonds en het Aids Fonds hebben inderdaad dikke spatiefouten in hun naam, ik moet een beetje huilen bij het typen.