Aangezien RuSt nogal specifiek is over het haarproduct dat hij in zijn weelderige krullen wenst te smeren, dient hij zo af en toe naar de dichtsbijzijnde HEMA te fietsen.

Ik ben er vrij zeker van dat hij de wax, waar ik het hier over heb, nog eens de hemel in gaat recenseren, maar ik dwaal af. Afgelopen weekeinde kwam hij terug met twee potjes wax en een plastic drol.

Bij deze krijg je er een vlieg bij!

De plastic drol was onmiddellijk het lievelingsobject van mijn 4-jarige kind, dat hem op zo veel mogelijk plaatsen in huis uitprobeerde. Eerst gewoon eens op de grond, hilarisch. Op de bank, op de stoel, op tafel. Supervies natuurlijk, wij allemaal lachen.

Nadat we de gewone plekken wel allemaal beschaterd hadden, moest hij op zoek naar nieuwe opties. Zo vond ik de drol terug op de televisie (‘Bah! Iemand heeft op de tv gepoept! Wel knap, precies op het randje’), op het aanrecht en op mijn eigen hoofd.

De aandacht voor de drol verslapte enigszins, maar dit maakte het eigenlijk alleen maar leuker. Terwijl we niet opletten, plaatste hij hem op de wc-bril en trapte ik er toch mooi even in. (Figuurlijk natuurlijk, letterlijk gaat niet want de drol is van plastic.)

De drol ziet er trouwens griezelig realistisch uit, wat mij ietwat angstig doet vermoeden dat er ooit een echte drol model voor heeft gestaan. Ik wil niet weten hoe dat creatieve proces geweest moet zijn.

Hier hebben ze zojuist vier leverworsten gewonnen

De banaliteit van zo’n plastieken drol past prima bij de fase waarin hij zich nu bevindt: het ontdekken van het levensreddende instrument dat humor heet. Zo achtte ik hem afgelopen vakantie rijp genoeg voor zijn eerste kennismaking met Theo en Thea. Mensen die kinderen van 4 niet rijp genoeg achten om Theo en Thea te kijken, vinden vaak ook dat kinderen van 14 nog niet geschikt zijn voor dit programma, maar dit terzijde.

De eerste aflevering die hij aanschouwde ging niet over emancipatie, zoals Thea opperde, maar over copuleren. Met zijn vier jaar levenswijsheid vatte hij het onderwerp als volgt samen: ‘Hahaha, een voorbips! Hahaha!’

Ook zei hij vrij luid, op een druk terras: ‘Thea, laat je kutje eens zien!’, waarbij ik van harte hoopte dat de mensen om ons heen het óf niet gehoord hadden, óf op wonderbaarlijke wijze wisten dat zijn kleine zusje geen Thea heet.

Plastic drollen, Theo en Thea, raadsels waarvan ‘een banaanhangwagen’ het antwoord is, ze zijn me allemaal lief. Humor is iets dat je moet leren, dus beter er maar zo vroeg mogelijk mee beginnen. Zodat ik hopelijk dadelijk een volwassen man aflever die de plastic drol al lang en breed ontgroeid is. Tot hij vader wordt, natuurlijk.

Deze recensie verscheen op 15 september 2011 in de Volkskrant.