© Nufoto| Wat | de passieve verdediging |
|---|---|
| Waarom | het is niet nodig |
Vorige week zag ik een flard van The Voice of Holland. Statistisch gezien was de kans vrij groot dat ik zat te kijken, omdat een kwart van alle Nederlanders naar The Voice of Holland kijkt (#TVOH in twittertermen), maar voor mijn doen was het vrij uitzonderlijk: tv-kijken en dan ook nog eens naar een talentenjacht. Aan het programma nam een meisje deel dat net als ik het vorige seizoen van The Voice had gemist. Wendy van Dijk reageerde dan ook verbaasd: ‘Hoe komt het dat je dat hebt gemist?’ vroeg ze. ‘Ik heb geen televisie,’ zei het meisje. Wendy keek nog verbaasder en sprak de zin uit die essentieel is voor deze recensie: ‘Hoe is dat zo gekomen?’
Er is een bepaald uitgangspunt. Een norm waar we al dan niet van afwijken. Je zou, zoals Wendy, kunnen zeggen dat de norm wordt bepaald door de meerderheid. En dat omdat er vast meer mensen met een tv zijn dan zonder, moet dat meisje zich verantwoorden. Daar ben ik het niet mee eens. Ik zelf zou de afwijking willen meten aan een ander uitgangspunt: de minimale aanname. Het lukt me vast niet om daar een universele wet aan te knopen zonder allerlei onwenselijke situaties als tegenargumenten om mijn oren te krijgen, maar ik kan tenminste uitleggen wat ik bedoel.
Dit is zekerheid, de rest moet je zelf weten.
Neem bijvoorbeeld religie. Ik word gek van mensen die het geloof als norm nemen. Die aan atheïsten vragen zich te verantwoorden, terwijl het goed beredeneerd zo zit: we weten niets. We zijn nergens zeker van, behalve dat we zelf bestaan, want er is iets dat twijfelt (cogito ergo sum, etc.). Daar bovenop – op dat uitgangspunt – bouw je wat aannames, wat zaken die je helpen niet depressief te worden, namelijk: je neemt aan dat je vrienden bestaan. Dat de aarde bestaat, zwaartekracht ook. Als je een bankstel koopt, ga je ervan uit dat hij er de volgende dag nog staat, afhankelijk van de wijk waarin je woont. Dat soort dingen, niets onschuldigs, gewoon wat hulpmiddelen om te overleven. Gelovigen daarentegen nemen vervolgens de volstrekt bizarre, gigantische en willekeurige stap door aan dit handjevol aannames ook een onzichtbare, oordelende en heersende macht toe te voegen: God, Allah, hoe je het dan ook noemt. Dat moet je zelf weten, maakt niet uit, je wint er net zo makkelijk gouden kalveren mee, maar val de rest van de wereld er niet mee lastig.
Zie het als iets persoonlijks, laat je kinderen zelf kiezen als ze oud genoeg zijn en probeer al helemaal niet anderen te overtuigen door ze te laten uitleggen waarom ze níet geloven in een onbewijsbare supermacht die al sinds het bestaan van de aarde allerlei vreselijk lijden gedoogt. Als er al iemand is die zich moet verantwoorden, is het wel degene die iets aanneemt dat hij niet kan bewijzen.
In het geval van het meisje zonder tv: een mens bezit in principe niets. Enkele zaken helpen ons niet dood te gaan. Een huis, een bed, een koelkast, wat kleren. Als iemand wél een tv heeft, zou hij zich eigenlijk moeten verantwoorden. Ik zou dus ook aan Wendy willen vragen: ‘Heb jij een tv? Ja? Hoe is dat zo gekomen?’
Nog een voorbeeld: ik zit niet graag in de zon. Dat er mensen zijn die dat wel prettig vinden, prima, maar ik moet me verdomd vaak verantwoorden waarom ik niet kapot wil gaan in de hitte die zo sterk is dat het je huid kan laten verkleuren(!). Wat mij betreft, ga je ook hier uit van een neutraal mens zonder voorkeuren. Dat jij vervolgens de zon en de liefde van Jezus Christus aan je lijst voorkeuren wilt toevoegen en ik rijstwafels met pindakaas, dat zijn onze eigen zaken.
Laten we voor we vragen of iemand zich wil verdedigen eerst bedenken of diegene zich zou moeten verdedigen of niet.
1 ster. Leg dat maar eens uit.
Rijstwafels met pindakaas, lekker!
Mmmm… hoe komt het dan toch dat ik na lezing van dit stukje het gevoel krijg me te moeten verdedigen voor het feit dat ik in God geloof?
Nergens voor nodig; das toch je eigen voorkeur?
Het gaat hier alleen over mensen die het als norm aannemen.
Nu krijg ik zin in rijstewafels met pindakaas..
Vond het trouwens ook wel een rare vraag van Wendy!
Ik heb een poos religie & levensbeschouwing / theologie gestudeerd. Als er in de kroeg gevraagd werd wat ik studeerde, dat gebeurt nu eenmaal als je uitgaat in de Gieter of de Meander, kreeg ik 9 van de 10 keer een atheïstische bekeringsdrang over mij heen. Er werd niet eens gevraagd wát ik geloofde, er kwam meteen een monoloog met daarin altijd “MAAR DE BIG BANG” “DARWIN” “WE LIJKEN OP APEN” erin. Dit is me minimaal 50 keer vaker gebeurd dan dat een gelovige me probeerde over te halen om te geloven wat hij geloofde. Na een half jaar ben ik maar gaan zeggen dat ik Leisure Management studeerde, ik werd er helemaal krankjorum van.
Dus ik wil ook graag maximaal één ster geven aan alle atheïsten die minimaal even irritant zijn als bovenstaand beschreven gelovigen.
Wanneer mensen van theologie menen een wetenschappelijk studie te moeten/kunnen maken, dan zijn vragen als ‘maar die evolutietheorie dan?’ toch volstrekt legitiem?
De evolutietheorie wordt als waarheid aangenomen door de meerderheid en wordt als onomstreden beschouwd. Wat dat betreft zijn er genoeg wetenschappelijke studierichtingen die daarop geënt zijn (biologie, genetica, etc.). Het is gewoon onmogelijk om alles in één studie te steken.
De moderne westerse academische theologie gaat niet uit van het axioma dat er een God is, maar diverse religies worden – weliswaar vanuit een gelovig perspectief – bestudeerd.
Dus de vraag
@Daan, dat ik dat studeerde betekent helemaal niet dat ik de evolutietheorie verwerp of dat ik in God geloof. Daarom is het zulke nonsens. Ik werd in een verdedigende positie gedrukt, terwijl ik me er helemaal niet voor hoefde te verdedigen.
Mooi voorbeeld van die zon
Het is bijna verplicht om bij ook maar het kleinste straaltje zonlicht buiten te zitten, anders is er iets mis met je.
Ik ken meer mensen in Nederland die atheïsme als norm nemen. Ik ben het er helemaal mee eens dat je je niet hoeft te verdedigen voor atheïsme, maar voor je eventuele geloof evenmin.
Ik ben een atheistische vegetariër, zonder kinderen en zonder auto. Ik herken dit probleem dus nogal. Ik weet niet helemaal wat de minimale variant is van dit alles.
Dat van die televisie, hoe kwam dat eigenlijk?
Ik, oude man van rond de dertig, krijg die ‘hoe is dat zo gekomen?’ nogal eens om mijn oren geslingerd wanneer mensen erachter komen dat ik vrijgezel ben (of, in hun woorden, ‘nog’ vrijgezel ben). Daar moet namelijk een reden voor zijn…
Hoe herkenbaar! En dan nog erachteraan: “ik snap het niet, zo’n leuke meid (in mijn geval dan) als jij?!” Conclusie dus: er is iets mis met mij. Huh?
Heel herkenbaar Daan. Ik heb ook altijd het gevoel of er iets mis met me is…
Herkenbaar! En dan verwachtten mensen ook nog echt een antwoord… eh ja nou ik ben nog vrijgezel omdat ik: kieskeurig/onzeker/stinkend/ psychisch gestoord/ verlaten door mijn grote liefde of wat dan ook ben. (doorhalen wat niet van toepassing is). Er moet in elk geval een reden zijn, en die ligt ook nog bij jezelf. Je zou eens zo’n vraag omgekeerd eens moeten stellen aan de helft van een setje!
Waarom heb je geen tv?
Waarom eet je geen vlees?
Waarom verf je je grijze haar niet?
Ik denk dat minstens 30% van de ‘spreektijd’ in mijn leven op gaat aan het beantwoorden van die vragen. De passieve verdediging, ik zou er nul sterren voor geven.
Eén ster voor een recensie die begon over het al dan niet bezitten van een tv en eindigde in de aloude (enige?) frustratie van een niet-gelovige.
Wás dat maar de enige frustratie van een niet-gelovige, dat zou relaxed zijn!!
Eén ster voor een recensie die begon met het al dan niet bezitten van een tv en eindigde met de aloude (enige?) frustratie van een niet-gelovige. Get over it.
Mensen zonder kinderen moeten heel vaak uitleggen waarom ze ze niet willen, weet ik uit ervaring. Als je dan terugvraagt waarom mensen met kinderen ze wèl hebben, leidt dat tot verwarring. “Nou, eeh…..”
Jaren geleden mijn laatste TV de deur uitgedaan. Hetzelfde is anderhalf jaar geleden met mijn geloof gebeurd. Inmiddels 65 jaar en nooit van mijn leven een partner gehad. Ook nooit gemist.
En hoe is dat allemaal zo gekomen? Eerlijk gezegd geen idee.
Ben je dan wel gelukkig? Ja, heel gelukkig.
Lekker, rijstwafels met pindakaas!!!!
Ik geloof dat ik ongeveer 1 keer per dag de vraag krijg waarom ik niet samenwoon met mijn vriend. “Maar jullie zijn al eeuwen bij elkaar!” Jep, weet je waarom? Omdat we niet gillend gek van elkaar worden op 50 vierkante meter, daarom. Zo irritant, die vraag!
Goed beschouwd gaat deze recensie over de actieve aanval (op mensen die afwijken van de zogenaamde norm)