| wat | zeg ik lekker nog niet |
|---|---|
| waarom | omdat je eerst de recensie moet lezen |
Ik dacht dat het alleen voorkwam in programma’s op Discovery Channel en House Destruction Mega Makeover-programma’s met Amerikanen die ‘LET’S DO THIS PEOPLE!’ schreeuwen, maar het heeft ook Nederlandse programma’s bereikt. De spoilerleader. Het programma begint met een uitgebreide samenvatting in tekst en beeld van alle hoogtepunten van het nog komende programma. Zo wist ik na dertig seconden Waar is de Mol? dat Yolanthe Cabou van Kasbergen-Sneijder met Johnny de Mol zou gaan bikinivoetballen, op een quad[1] rijden en zeer geëmotioneerd over haar vader zou vertellen. Mijn beslissing om het programma niet te gaan kijken werd kracht bijgezet door dit keihard kapotspoileren.
ik had eigenlijk moeten drukken, kijk maar naar m'n gezicht
Bijna alle programma’s beginnen met spoilers, of spoileren nog even de rest van het programma voordat de reclame begint. Het is blind voor commercieel of publiek, op alle zenders gebeurt het. Net als we helemaal toeleven naar het moment dat Charlène haar grote droom gaat proberen na te jagen door auditie te doen bij The Voice of Holland, gaan we naar de reclame. Maar niet voordat we Nick (of Simon, daar wil ik vanaf zijn) vertelt dat het zo’n waanzinnig optreden was, en we aan de groene lampen kunnen zien dat iedereen zich heeft omgedraaid behalve Marco, die daar natuurlijk spijt van heeft.
Cliffhangers houden je in spanning, waardoor je moet blijven kijken. Spoilers halen de spanning weg. Kennelijk is de spanning niet belangrijk meer. We weten dat het team het redt om het huis in twee dagen te verbouwen, we hebben al gezien dat de familie moet huilen na de makeover van hun moeder. Daarvoor hoeven we dus niet te kijken. Blijkbaar wil de kijker zien hóe dat gebeurt, en zich daarop verheugen. Dat verklaart wellicht ook de bijna stupide gelijkheid van afleveringen van Hoarders, Ghosthunter en Extreme Home Makeover. Elke aflevering heeft hetzelfde stramien. Robert Ten Brink ging bij All You Need is Love nog wel eens in het publiek zitten, ‘zomaar’ met iemand praten, de kijker wist al dat aan het einde van het programma de liefde uit Canada tevoorschijn zou komen. Maar dat wisten we niet helemaal zeker. En we hadden het in ieder geval nog niet gezien!
Let's spoiler this people!!!
Kom, zei ik tegen mijn zoon. We gaan met je vriendje Benjamin naar het zwembad. Dan durf je eerst niet in de grote glijbaan, daarna wel en wil je er nog wel tien keer in. Dan is jullie klasgenootje Suze er toevallig ook, leuk hè? Dan gaan we met z’n allen tosti’s eten en mogen jullie als verrassing nog een ijsje. Terug naar huis vallen we met de fiets, dat doet erg pijn. Als troost gaan we nog langs de speelgoedwinkel, waar je Theo en Thea-tanden uitkiest. ‘Nu heb je de verrassing al verklapt,’ zegt m’n zoon, ‘en hoe weet je eigenlijk dat we gaan vallen?’ Ik heb hem bij wijze van uitleg het oer-Nederlandse woord ‘spoiler’ aangeleerd.
Ik vind spoilerleaders kinderachtig en zelfs mijn zoon van vier is het daarmee eens. Programma’s die met spoilers beginnen behandel ik dan ook kinderachtig. Ik zeg dat ze stom zijn, of stop bij het begin mijn vingers in mijn oren, doe m’n ogen dicht en zing heel hard ‘lalalalala’.
Deze recensie verscheen op 11 oktober 2011 in de Volkskrant.
En dan heb je ook nog achterkanten van romans – ik heb zelfs een boek met een megaspoiler op de voorkant! (zucht)
Het ergste vind ik spoilers zoals bij Hollands Next Top Mokkel, waarin allerlei zogenaamd spannende uitspraken achter elkaar worden gemonteerd die totaal uit hun verband gerukt zijn. Als kijker denk je: “JAAAAAA, dit keer gaan ze echt met elkaar op de vuist/bek/tandem”, maar uiteindelijk gebeurt er geen fuck. Ja, ze gaan op de foto en één wordt en vet biggetje genoemd door Bastiaan van Schaijk, maar dat wisten we al.
En na de reclame krijg je nog even een samenvatting van voor de reclame. Alsof we niet hebben zitten opletten.
Wie er ook wat van kunnen zijn programma’s als Topchef en Topmanager Gezocht; telkenmale laten ze zien hoe chef Kranenborg of Aad Ouborg (wat een “-borgen”, trouwens) degene die zij naar huis sturen toespreekt, waardoor je aan de opstelling van de kandidaten en de richting van het gezicht van de baas al kan zien wie er naar huis gaat. Zapmoment!
Ah ja, de Cliffhanger! Ik ga je niet zeggen waarom dat zo’n klassieker is, want je weet het gewoon niet!
Hier wordt het fenomeen goed belachelijk gemaakt.
Geniaal (en heel irritant).
Zelfevaluatie van kandidaten tussen de spelletjes/scènes door, waarbij de actie nog 2x wordt herhaald…(fort boyard, WIDM, topchef, etc, etc.) verschrikkelijk! We hebben toch niet allemaal last van geheugenverlies?!
Bij Mythbusters is dat ook zo irritant. Dat valt makkelijk te reduceren naar een show van 30 minuten waar al “het bonusmateriaal wat op de website staat omdat het niet meer in het programma past” in zit.
Ik val dan ook altijd in slaap bij dat programma terwijl ik het inhoudelijk toch leuk vind…
Haha! ‘…behalve Marco, die daar natuurlijk spijt van heeft.’
Dat vind ik dus zo irritant bij het programma ‘Obese’. Uiteindelijk wil iedereen weten hoeveel iemand dan afgevallen is, en de before- en afterfoto’s zien. Een beetje jammer als je dan in het midden van het programma al ziet hoe ze er op het einde uitzien..
Dat wilde ik dus ook zeggen. Je ziet aan het begin, of zelfs in het voorstukje op de Ma, Di, Wo, Do, Vrij én Za- avond, hoeveel ze al is afgevallen. Dan hoef ik het toch niet meer te zien?
Gelukverpester:
http://www.youtube.com/watch?v=UZeJCnt9tNA
Hey bedankt! Ik heb weer een woord met een Q erbij, dat ik daar zelf niet op kwam…
11a: er wordt 36 keer “Oh my God…!!!” uitgeroepen, met een enkele “Oh my gosh..” variant.
Volgens mij was die voice-of-holland situatie die je noemt een fake-spoiler, later bleek dat dat meisje er gewoon uit vloog en een andere kandidaat 3 groene stoelen kreeg (behalve Marco die daar spijt van kreeg
)
Wat ook steeds erger wordt is het terugblikken. Als je alle terugblikken en vooruitspoilers eruit knipt kan je bij sommige programma’s zo de helft van de zendtijd schrappen.
In die spoilers van TVOH laten ze vaak de juichende familieleden zien, is ook een vrij sterke aanwijzing.
Peter R. de Vries had hier ook een handje van. In de voorstukjes zag je altijd de ‘confrontatie’ met een crimineel, waardoor je dacht dat het leuke TV ging opleveren. Uiteindelijk bleek het een aflevering waarbij de Puttense Moordzaak voor de 28981243e keer werd behandeld, en waarbij de schaarse hoogtepunten die je zag precies dezelfde waren die al in de trailer zaten.
ik zeg: programma opnemen, 1e 5 minuten doorspoelen (want dikke spoilers), reclame doorspoelen, 1e 2 minuten doorspoelen (want herhaling van wat er in de afgelopen 10 minuten is gebeurd), reclame doorspoelen, 1e 2 minuten doorspoelen (want: wat gaat er komen en is er al geweest)
verder kan je ook het volgende doorspoelen
- de jury die voorgesteld wordt (is toch elke keer hetzelfde)
- de prijs die elke keer uitgebreid wordt besproken (want… zucht, is ook elke keer hetzelfde
en zo is het hele programma afgelopen in een half uur… Fijn hoor
Ik kijk weinig televisie, eigenlijk alleen Ik hou van Holland. Die spoilers voor de reclame over het stuk wat daarna komt vind ik ook vreselijk, zo heb je alle leuke opmerkingen al gezien en is er niks grappigs meer aan op het moment zelf. Ik doe dan hetzelfde als jij: ik doe mijn ogen dicht, steek mijn vingers in mijn oren en zingt heel hard lalalallalala!
Helemaal mee eens!!! Vreselijk! Ik heb zelf een grondige hekel aan spoilers. Zo lees ik nooit achterkanten van boeken, wil ik geen trailers zien voor de film en wil ik eigenlijk ook niet dat iemand me verteld waar iets over gaat omdat daar standaard te veel spoiler in zit. (Mijn eigen uitleg houd meestal op bij het benoemen van de hoofd personen, dat vinden andere mensen dan weer vervelend.)
Toch schijnen er ook mensen te zijn die zelfs in boeken eerst de laatste pagina’s als eerste lezen en het zo voor zichzelf verpesten.
Kwestie van de spanning niet aankunnen misschien?
De koning van spoilerland is toch wel Grenzeloos Verliefd. Rondom iedere reclamebreak komt élk moment met enige emotie voorbij. Vre-se-lijk.
Bij tv is het inderdaad ontzettend irritant. Maar ik moet bekennen dat ik een van de kneuzen ben die de laatste bladzijde van een boek altijd leest. Dan kan ik daarna rustig lezen zonder bang te zijn dat het niet meer goedkomt!
en als je op de laatste bladzijde nou leest dat die en die nou inderdaad doodgaat en dat de relatie die je had verwacht uiteindelijk toch niet zo is… (oftewel dat het dus niet goed afloopt) wat dan? lees je het boek dan gewoon niet?
Spoilers Don’t Spoil Anything Jonah Lehrer in Wired (aug 20110); wetenschappelijk onderzoek naar spoilers van verhalen
Ik kijk weinig tv en had al een vermoeden dat ik daar niet veel aan miste. Maar nu hebben jullie dus verklapt dat dat inderdaad zo is. Bedankt mensen, voor deze spoiler.
Hilarisch! ****** voor deze recensie
Jaja, dat spoileren begon al met Kabouter Plop, dat die popperdeplop boven in ze kamertje alvast ging vertellen wat wij de komende 15 minuten zouden aanschouwen, en waar hij zich niet druk meer over hoefde te maken want hij wist toch wel wat er komen ging en kon lekker gaan slapen, en toen stopte ik ook mijn vingers in mijn oren en zong heel hard lalalalala
ik heb dat ook. Quad en wordfeud.