Naast vele sokken en aanstekers ben ik ook eens een stereotoren kwijtgeraakt. Ik denk met plezier aan het apparaat terug, omdat je kon instellen dat het op een bepaalde tijd een bepaald nummer van een bepaalde cd moest afspelen. Er konden drie cd’s in, en omdat ik wel eens vergat welke cd in welke lade zat, werd ik gewekt door andere muziek dan ik had bedoeld. Dit leidde soms tot onverwachte ochtendmuziek: zo werd ik op een dag niet gewekt door Bach, maar door Impaled Nazarene, met het nummer ‘Goat War’. Het voordeel was wel dat ik binnen twee seconden uit bed stapte:

Tot de cd’s waarmee ik geregeld wakker werd, behoort een verzameling orgelconcerten van de Duits-Britse componist Georg Friedrich Händel (1685-1759), die zich in 1712 in Londen vestigde en daar met wisselend succes opera’s en oratoria uitvoerde. Tegenwoordig hoor je in de pauze van concerten gelul over hockey, parkeerkosten en het decolleté van de altviolisten, maar destijds bleef men muziek maken: Händel schreef voor die gelegenheid orgelconcerten. En alsof hij niet genoeg te doen had, nam hij zelf plaats achter het orgel.

Het beroemdste van deze concerten (HWV 295) heeft de bijnaam ‘De koekoek en de nachtegaal’. Wie de ochtendlijke kakofonie van vogels die alleen nog maar deuntjes van tv-series kunnen fluiten zat is, raad ik aan Händel eens op te zetten. Hier is het tweede deel, waarvan ik altijd zo monter en uitgelaten word dat mijn haar meteen keurig in een Händelkrul schiet:

Niks halleluja. Koekoek! 5 sterren