In landen die minder onder de protestantse nieuwlichterij te lijden hebben gehad dan het onze, zijn 1 en 2 november officiële feestdagen. Op 1 november, het feest der Allerheiligen, bid je als goed katholiek ter nagedachtenis aan alle heiligen. Ik geloof niet dat het de bedoeling is dat je in je eentje alle heiligen afgaat, want daarvoor is zelfs het eeuwige leven niet lang genoeg.

Vandaag is het Allerzielen, de dag waarop er gebeden wordt voor iedereen die dood is, in het bijzonder voor iedereen die de hemel nog niet heeft bereikt en vastzit op de louteringsberg (de louteringsberg is een soort katholiek nablijven en strafregels schrijven, tot je eindelijk naar de hemel mag).

Allerzielen was de favoriete feestdag van Gerard Reve, de schrijver die ergens in de jaren ’60 een doodskist voor zichzelf kocht en in zijn huis zette, en bij het heffen der glazen steevast op de Dood dronk, overwegende dat we de enige zekerheid in dit leven moeten omarmen, koesteren en vieren.

Jaarlijks probeerde hij vergeefs een feest op Allerzielen te beleggen, want, zo moest hij vaststellen, als iemand er dan eindelijk van had gehoord, dan wist niemand wat het inhield.

In 1965 schreef Reve het gedicht ‘Allerzielen’:

Nadat we bij die en die gezeten hadden,
gingen we bij je weet wel nog wat drinken.
Dinges was er ook, en zong een lied
over een naamloos Graf van eeuwigheid.

Hij stuurde het ter publicatie naar de Volkskrant, maar de redactie liet weten dat ze het te ‘cryptisch’ vonden. Bovendien zouden ze al een gedicht plaatsen dat zowel Allerheiligen als Allerzielen behandelde. Reve: ‘Daar kan natuurlijk niemand tegen op.’