Het soort grappen dat Pieter Jouke maakt, is van een heel eigen klasse en soort. De eerste keer dat ik met zijn grappenstortbui in aanraking kwam, was jaren geleden. Hij speelde toen nog bij de Comedytrain, en Olaf had me meegenomen om naar hem te gaan kijken. Zijn stand-up was zo bizar, snel, onsamenhangend en briljant, dat ik bijna letterlijk van mijn stoel viel. Ik moest zo hard lachen. Sinds die avond ben ik groot fan van zijn hersenen.

Niet veel later volgde het tv-programma De Staat van Verwarring dat hij samen met de minstens zo begaafde Ronald Snijders maakte; naar mijn mening een van de grappigste programma’s ooit gemaakt. Helaas verdween het, niet eens nog zo heel veel later, alweer van de buis. Blijkbaar was het publiek voor Pieter Jouke’s hersenen te klein in aantal om hem op televisie te laten bestaan.

Die première zag ik!

Maar nu, na tien jaar voornamelijk voor anderen grappen te hebben geschreven, staat Pieter Jouke in het theater met een voorstelling helemaal voor hemzelf alleen. In twee keer drie kwartier vliegen de grappen je om de oren, zelfs op de momenten dat hij gewoon iets heel afschuwelijks aan het vertellen is. Er vliegen je zelfs zoveel grappen om de oren, dat je eigenlijk minstens drie keer naar het theater zou moeten gaan om er geen te missen. Want grappen van Pieter Jouke wil je niet missen. Ik deed mijn best ze allemaal tot me door te laten dringen, maar het ging allemaal zo snel, dat, zelfs al begrijp je alles wat hij zegt, je toch op zijn minst geen tijd krijgt erom te lachen omdat de volgende vondst je alweer om de oren slaat.

Hij houdt heel veel van gadgets, zoals onder andere blijkt uit de hilarische scène over het hoe en waarom van de technologische vooruitgang. Hierin probeert hij uit te leggen, middels een fysieke uitbeelding, waarom de flatscreen wél, en een extra dunne flatscreen níét een heel belangrijke uitvinding was. In de voorstelling laat hij verder geen moment onbenut om ons duidelijk te maken wat hij verstaat onder goed en kwaad, en de show krijgt daardoor af en toe een wat moralistisch tintje. Maar dat het hem menens is, is evident, en maakt dat je het ook meteen accepteert.

De strekking van de voorstelling is dat het veel moeilijker is iets te maken, dan te slopen. Want iets kapot maken, kan iedereen. Een theatershow maken als ‘Nou Wordt Die Mooi’ daarentegen is gewoon heel erg knap, en ik durf zelfs te zeggen dat er maar één iemand is, die dat kan. Vier sterren voor dit knappe debuut.

WAARSCHUWING: Sommige grappen van Pieter Jouke kunnen meta zijn. Het is in het verleden gebleken dat <vul hier zelf iets in dat in het verleden gebleken is, wat in eerste instantie een negatieve connotatie had, maar uiteindelijk wel mee viel>.