Charles Bradley in Bitterzoet

charlesbradley-header
watCharles Bradley
waarBitterzoet, Amsterdam
wanneerafgelopen donderdag

Ik kende Charles Bradley door dit toffe stukje op nummervandedag.nl. Een ex-James Brown-imitator die een van de gaafste nummers van mijn jeugdhelden Nirvana covert, dat kan niks zijn. Dat is het wel. Misschien ook wel omdat hij zo ver wegblijft van het origineel, is ‘Stay Away’ een nummer dat al tijden in mijn favorietenlijstje staat. Dat hij ‘Heart of Gold’ van een andere persoonlijke held, Neil Young, best een beetje verkracht heeft, nemen we dan maar op de koop toe.

Vorige week speelde hij in het minizaaltje Bitterzoet, en ik mocht erbij zijn. De deejay speelde zijn hele soulplatenkast leeg voordat het begon, waardoor iedereen vers in zijn gehoor had hoe het ook weer moest. De band kwam op, een stel blanke jonge jongens die met een superstrak gespeeld nummertje eerst zichzelf introduceerden. De kleine orgelspeler stond daarna op, en met een grijns op zijn gezicht kondigde hij de man aan voor wie we kwamen. The Screaming Eagle of Soul hoorde zijn naam en kwam op, meteen al bezweet, in glitterjas met glitterblouse en gouden ketting eronder. Alsof zijn moeder ervan afhing, schreeuwde hij 64 jaar ellende door de geluidsinstallatie onze zielen in.

Charles Bradleys act is het beste te vergelijken met de zang en kracht van James Brown, de dansjes van Bobby Farrell en de emotie van een baby die zojuist z’n speentje heeft laten vallen. Zoals countryzangers een snik in hun stem hebben, verwerkt Bradley de meest dramatische huilpartij in zijn zangpartijen, terwijl hij zijn microfoonstandaard als het kruis van Jezus Christus draagt, een rondje draait en in spagaat gaat. Het publiek is uitzinnig. Bradley is daar weer uitzinnig geëmotioneerd door en komt het halve publiek omhelzen.

foto: Maarten van Gelder

Bradley is ontdekt door Thomas Brenneck van Daptone Records. Met de Dap-Kings speelde hij ‘Back to Black’ van Amy Winehouse in, en hij produceerde voor onder anderen Mary J. Blige en Mark Ronson. Na jaren zwaar leven is Bradley door hem eindelijk tot de grote zanger gemaakt die hij wilde zijn. Toch is het gek. Het concert voelde alsof ik aanwezig was in het verleden. Alsof we in een tijdmachine waren gestapt en naar een van de eerste optreden van James Brown waren gebracht (ik zou voor Jeff Buckley of het eerdergenoemde Nirvana kiezen, maar goed). Het is retro. Het is ook een beetje gemaakte retro. De band is overduidelijk steengoed en zeer geïnteresseerd in oude soul. Dus hebben ze zelf voor die oude soul gezorgd in de gedaante van Bradley. Dat kan soms een beetje als een Las Vegas-act voelen, maar dat doet het meestal niet door de levensechte bezieling die Bradley in zijn show stopt. Ik hoop dat hij het volhoudt. Dat hij de volgende keer de halve HMH komt omhelzen. Dan kan ik zeggen dat ik hem nog in een klein zaaltje gezien heb, zijn zweet op m’n shirt.

5 Comments

  1. +1-110

    Typisch een show die over tien jaar als “legendarisch” wordt bestempeld. Super!

  2. +1-100

    Het verhaal over hoe Brenneck Bradley ontdekte: http://www.youtube.com/watch?v=-NsU4rrgn18

    Overigens is het Mary J. Blige, niet Blidge, maar ik neem aan dat dat een typo is. :)

  3. +1-100
    Gijs
  4. +1-100
    RK

    Thomas “TNT” Brenneck is de beste producer van Daptone en het beste wat Charles is overkomen in zijn muzikale leven…erg jammer dat ik het concert gemist heb! Die plaat is geweldig en de term RETRO doet de soul van Charles en Sharon Jones wel wat tekort, vind ik.

Reageer

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*


*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>