In onze familie bestaan twee zekerheden: a) de familie komt bij elkaar op Tweede Kerstdag, en b) zet nooit een kaasplankje in de buurt van Joost, want hij eet het in een keer op.

Cheeeeeeeeeese

Omdat ik iemand ben die niet kan kiezen, word ik van nature aangetrokken tot dit soort melanges van kleine hapjes. Je hebt het gevoel overal iets van te hebben gegeten. In Duitsland bestel ik de mixed grill, maar bijvoorbeeld in Amerikaanse ontbijtrestaurants is er altijd die nare keuze tussen hartig of zoet. Ik kan het niet, ik wil én eieren én spek én worstjes én pannenkoeken. Alleen IHOP heeft zoiets voor onder de $10,- (5 sterren daarvoor, ze betalen hun personeel vast met oude pannenkoeken), maar voor de rest kun je het shaken. In Montréal bestelde ik eens hoopvol het ontbijt Indécis om erachter te komen dat dat uit alleen maar eieren en spek bestond.

Op een kaasplankje liggen vaak niet alleen maar verschillende soorten kaas, er kunnen ook nog vruchten bij liggen. Druiven, appels maar bijvoorbeeld ook peren of kaapse kruisbessen maken het kaasplankje af. Hier dus ook weer die combinatie zoet en hartig. En een beetje brood (notenbrood FTW, maar liever geen crackers) voor de crunch, perfect! Soms ligt er een kaas die je niet ligt, zoals die gekke met die wijnbladeren: mij niet gezien. Maar prima toch? Er liggen nog vier andere. En krijg je er een stroopje of chutneytje bij, nog beter!

Hier een handige scorekaart waarmee je je eigen kaasplankje kan raten!

Het kaasplankje kan gegeten worden als losstaande snack, zoals bij saaie zitverjaardagen, of je kunt ze eten als onderdeel van een maaltijd, als eigen gang. Over de plaats van die gang in het diner bestaan cultuurverschillen. Er zijn culturen, de Fransen geloof ik, die het stramien sucré après salé hanteren (ja, dat zullen wel de Fransen zijn), waardoor het kaasplankje zich tussen het hoofdgerecht en het nagerecht nestelt. In Groot-Brittannië echter ziet het er naar uit dat men een voorkeur heeft voor het kaasplankje als laatste: langzaam natafelen met kaas, port en sigaren. Zij wantrouwen het dessert als laatste: koffie erbij, en voor je het weet ‘was het weer gezellig’ en duwt de gastheer de deur achter je dicht. Ze kennen blijkbaar de Franse cultuur niet goed, want die tafelen gewoon na met acht soorten dessertwijn en cognac. En vast ook weer kaas met een orgie, daarna natuurlijk weer zoet, etc.

In Canada, toch de bizarre mix van die twee culturen, lijkt het Franse stramien de overhand te hebben. Ik kan mij niet herinneren ooit een kaasplankje na het dessert te hebben gegeten, daar wordt afgesloten met ijs en cake of pie. En dan begreep ik nog dat de Australiërs de maaltijd beginnen met kaas. En wij? Wij houden niet van die gekke fratsen, en eet nu je vla op. Ook dat velletje!