| wat | de tekst om je voicemailservice in te leiden |
|---|---|
| waar | in telefoonverkeer |
| waarom | om aanwijzing te geven |
Het begon allemaal met vaste telefoons. Die dingen heetten toen nog gewoon telefoons, lang voordat mobieltjes zo genoemd werden of überhaupt bestonden. Bedrijven en particulieren die geen telefoongesprek wilden missen konden een antwoordapparaat aanschaffen, en daar een boodschap op inspreken om de beller te laten weten dat hij iets kon inspreken. Zo’n boodschap klonk bij mensen die De Vries heetten meestal zo:
Dit is het antwoordapparaat van De Vries. Spreek iets in na de piep, dan bel ik u zo spoedig mogelijk terug.
Eigenlijk klopt dit natuurlijk niet, want de ‘ik’ impliceert dat het antwoordapparaat u zo spoedig mogelijk gaat terugbellen. Maar op zich is het een nette, adequate zin.
en hij bleef maar knipperen
Als vervanging van het fysieke antwoordapparaat introduceerde KPN een systeem dat zich in het netwerk bevindt, voicemail genaamd. De antwoordapparaatfabrieken moesten toch iéts om niet failliet te gaan: wij hadden daarom een apart kastje thuis waarvan een lampje ging knipperen als we een nieuwe voicemail hadden. Voicemail is ondertussen een standaardfunctie van alle telefonieaanbieders op de mobiele markt. En daarbij werd door de gebruikers van deze dienst de voicemailtekst klakkeloos overgenomen van de antwoordapparaatboodschap:
Dit is de voicemail van De Vries. Spreek iets in na de piep, dan bel ik u zo spoedig mogelijk terug.
Ik denk dat negentig procent van niet-puberaal Nederland een variant hiervan als voicemailtekst heeft ingesproken. Alleen klopt de zin niet. Het is niet de voicemail van De Vries. Het is, als de beller daar tenminste zin in heeft, de voicemail van de beller, die hij nog in moet spreken. Je kunt niet zeggen ‘dit is de voicemail van’, net zomin als je ‘je hebt voicemail’ kunt doorvertalen naar ‘je hebt antwoordapparaat’. De woorden zijn niet inwisselbaar. ‘Dit is het voicemailsysteem’ zou je kunnen zeggen, maar dit ik heb er van gemaakt:
Dit is een automatisch antwoord van RuSt. Spreek iets in, dan luister ik zo spoedig mogelijk terug. Of tik me op Hyves.
Je merkt het, ik ben toe aan een nieuwe boodschap. In deze zin slaat het ‘ik’ wel op ‘RuSt’, en niet op het ‘automatisch antwoord’. Twee taalfoutvliegen in één overcorrecte klap dus.
De voicemailtekst slaat eigenlijk nergens meer op. Iedereen weet dat als je een bericht krijgt in plaats van de persoon die je belde, je de voicemailservice te pakken hebt. En iedereen weet wat je dan moet doen, een instructietekst is zeker niet meer nodig. Een lollige tekst kan natuurlijk wel, al hebben we eigenlijk alles wel gehoord. Ook leuk zijn de hoorbare pogingen tot een serieuze tekst, terwijl je op de achtergrond kindergehuil hoort erdoorheen. Of nog tien seconden ruis van een zoektocht naar het knopje dat de opname stopt. Vanwege dit soort leuke kijkjes in iemands onhandigheid toch nog anderhalve ster. De enige voicemailteksten waar ik nog wel erg hard om moet lachen zijn de inspreekmissers:
Dit is de voicemail van Sjoerd. Je weet het hè: spreek iets in na de piep kan uw oproep helaas niet beantwoorden. U kunt iets inspreken na de toon, of de verbinding verbreken.
vandaar dus dat de standaardtekst van mobiele operators het heeft over voicemailbox in plaats van voicemail? extreem efficient is overigens de enkele aankondiging: “voicemail!”
Ik heb een tijd lang “Hier komt de piep!” gehad, wat ook prima werkte. Alleen werd mijn moeder daar zo confuus van, dat ik er maar “dus mam, ik ga niet opnemen” aan toe moest voegen.
Ik heb mijn voicemail maar uit gezet. Ik kreeg toch geen berichten en ik bel mensen zelf wel terug als ze hebben gebeld. Scheelt al met al een hoop gedoe.
Dit vind ik een beetje gezeur op de vierkante centimeter.
In het verlengde hiervan:
Zodra mensen hun telefoon uitzetten, zíjn ze er niet meer: ‘Ha, met die en die. Ik BEN er even niet. etc etc.’
Voor hen geldt blijkbaar: ‘Ik bel, dus ik besta’.
Haha, pff, wat een analyse over voicemail
Ik vind ook het stukje ‘dan bel ik u zo snel mogelijk terug’ onrealistisch. Allereerst hoef ik niet iedereen terug te bellen, soms is het gewoon een mededeling. Daarnaast bel ik ook niet altijd zo snel mogelijk terug. Soms als ik tussen twee afspraken in zit luister ik wel m’n voicemail af en heb ik ook tijd om terug te bellen. Toch bel ik niet altijd meteen terug. Dat doe ik dan alleen als het echt bloedspoed heeft.
Ik raad op mijn voicemailserviceaankondigingsbericht mensen altijd aan om niets in te spreken (ik luister de voicemailberichten nooit) en dat whatsappen, smsen of zelfs een postduif tot meer resultaat zullen leiden om een bericht door te geven.
En Vodafone probeert mij vervolgens DIRECT 200000 keer op te bellen om te vertellen dat ik een voicemail bericht heb.
@Terence dat kun je gelukkig uitzetten. Krijg je alleen nog maar irritante smsjes. Zelfs als men niets heeft ingesproken.
Klassieker van RK&K!
Spreek uw bericht in na de fanfare…
Prachtig
Geweldig, mijn huisgenootje had ooit eens de volgende voicemail “Dit is de voicemail van Willem. Dit is mijn oude nummer. Mijn nieuwe nummer is 0612345678″.
Ik opnieuw bellen.. weer hetzelfde. Heerlijk om dat als voicemail in te stellen met gewoon je huidige nummer…
Ik heb mijn voicemail uitgezet en hang ook na 4x overgaan op als ik iemand bel. Ook maar 1sec voicemail aan de lijn = starttarief/hele minuut betalen. Voicemail telt namelijk als normaal gesprek. 2x voicemail op een dag te horen krijgen is dus 60 belminuten per maand van je abbo af. Bastards die telecomboeren.
Eigenlijk klopt dit natuurlijk niet, want de ‘ik’ impliceert dat het antwoordapparaat u zo spoedig mogelijk gaat terugbellen. Maar op zich is het een nette, adequate zin.
Correct me if I’m wrong, maar dat impliceert de ‘ik’ helemaal niet in mijn ogen. De ‘ik’ slaat op de persoon die het welkomstbericht inspreekt. Als het antwoordapparaat zou terugbellen, zou een constructie als “Spreek iets in na de piep, dan belt het u zo spoedig mogelijk terug” meer op zijn plaats zijn.
Als je het woord ‘ik’ op een ansichtkaart gebruikt is dat toch ook niet van toepassing op de ansichtkaart zelf?
@paletti Behalve als de ansichtkaart begint met de zin: ‘Dit is de ansichtkaart van Paletti’.
Ah, dan heb jij de insteek dat de het antwoordapparaat zichzelf voorstelt door te zeggen `Dit is ….´. Ik zie ´Dit is…´ meer als een beschrijving ipv een introductie, daarin zal het verschil in denkwijze zitten
Maar waarom is het dan wel anders met “dit is een automatisch antwoord van RuSt”? Dat zou dan toch ook betekenen dat het automatische antwoord zo spoedig mogelijk terugluistert?
Als ik tegen een bezoeker zeg “Dit is de keuken. Ik ga je een rondleiding geven door mijn huis”, impliceer ook dan dat mijn keuken die bezoeker een rondleiding gaat geven?
Ik ben een woord vergeten in die zin.
@sarah: het verschil is het ‘ik ga’, en dat het niet je keuken is die het op dat moment uitspreekt, zoals het antwoordapparaat dat wel doet. Het is alsof er een luidspreker in de keuken zegt ‘dit is de keuken van sarah, ik ga zo spoedig mogelijk een taart bakken’.
@bas: de lijn is dun, maar ik zie wel een verschil. Het automatisch antwoord is daadwerkelijk van mij. Het antwoordapparaat is het ding, niet mijn stem.
like
Ik dacht dat je toe was aan een nieuw bericht vanwege de verwijzing naar Hyves. Hyves, wat was dat ook alweer?
….laten we niet vergeten: Hyvers zijn ook mensen!
Lieve Recensiekoning, kun iemand van jullie aan RK&K vertellen dat ze erg gemist worden? Groetjes van een trouwe (ex-)bezoeker.
*kan
done
Maar Kamps & Kamps is gewoon nog in het theater hoor!