Het lijkt algemeen geaccepteerd om Albert Verlinde niet te mogen. Zijn grappen zijn plat, zijn nieuws is van marginaal niveau en de promotie van zijn eigen musicalproducties schurkt tegen het walgelijke aan. Ik schaar me dan ook zeker ongegeneerd achter de haters, maar om dit op deze manier wereldkundig te maken moet je wel iets beter beslagen ten ijs komen. Toen afgelopen week duidelijk werd dat Albert een satirische column als keiharde waarheid doorfluisterde op de radio, wilde ik niet achterblijven en wilde ik graag delen wat ik de afgelopen jaren heb zien gebeuren en de ‘Albert Verlinde-shuffle’ noem.

Ik heb meerdere keren het dubieuze genoegen gehad van dichtbij mee te maken hoe nieuws dat hij bracht begon met een kern van waarheid en vervolgens ontspoorde als een aftandse goederentrein op kromgebogen rails. Ik weet dit zeker, omdat ik die keren dat het me opviel de waarheid kende. Ik wist van zanger zus of zo of cabaretier dit of dat hoe het echt zat en kon dus feilloos zien waar Albert met de waarheid aan de haal ging.

Het komt er kort gezegd op neer dat hij dit structuurtje aanhoudt (ik zal een zelfverzonnen, maar op waarheid gebaseerd voorbeeld toevoegen):

• Zin 1: de waarheid. / ‘Zanger X heeft een poliep.’
• Zin 2: de waarheid met een kleine leugen. / ‘Zanger X was in tranen toen hij het hoorde.’
• Zin 3: de eerste leugen, opgesmukt met nog een grotere leugen / ‘Hij was ook al verdrietig omdat zijn vader dood was.’
• Zin 4: een zogenaamde quote van de hoofdpersoon. / ‘Zanger X dacht bij zichzelf: “Zo gaat het niet langer, ik wil niet alleen door het leven en van feest naar feest: ik ga mijn leven op orde brengen, stoppen met roken en gezonder aan doen.”’
• Zin 5: een misplaatste grap. / ‘Nou goed, zijn vader was al gestopt met roken en nu hij dus ook.’
• Zin 6: een beschaamd lachende presentator. / ‘Oo oo. Ha ha ha.’
• Zin 7: een lachende Albert die zijn eigen grap relativeert. / ‘He he he, nee, maar da’s flauw.’
• Zin 8: een zogenaamd sympathieke steunbetuiging. / ‘Nee, maar we wensen zanger X veel sterkte in deze moeilijke tijd.’

Je ziet hoe de Albert Verlinde-shuffle werkt. Let vooral op voorbeeldzin nummer vier. Door zinnetjes als ‘toen dacht hij’ of ‘toen had hij zoiets van’ permitteert Albert zichzelf quotes te presenteren als of die afkomstig zijn van degene over wie het nieuws wordt gebracht, terwijl je hem daar later niet op kunt pakken. Dit is het gevaarlijkste onderdeel van de Albert Verlinde-shuffle. Het is van oudsher bekend dat de beste leugen het meest lijkt op de waarheid, maar de manier waarop Verlinde dit heeft toegepast grenst aan het volmaakte. Wees gewaarschuwd dus. Gewoon niet meer kijken werkt het best.

zo dus ongeveer

Deze recensie verscheen op donderdag 5 januari 2011 in de Volkskrant