| wat | hele processen zien |
|---|---|
| wanneer | altijd |
| klinkt vermoeiend | is het ook |
Dingen zijn altijd de uitkomst van een proces dat eraan vooraf is gegaan. Dat hoeft niet lang te duren: zo komt pijn aan je kleine teentje omdat je hem zojuist keihard hebt gestoten aan een blok haardhout dat daar klaarlag om die avond in de fik gestoken te worden. Dat blok haardhout heeft ook een redelijk overzichtelijke geschiedenis: het was eerst een zaadje; dat zaadje groeide uit tot een boom; die boom was de klos en nam uiteindelijk wraak op mijn kleine teentje, voor de hele mensheid. Pak aan, rotmensenteen!
Deze processen zie ik bijna altijd. Als ik lekker voor de open haard zit te niksen, heb ik daar niet zo’n last van. Blader ik vervolgens in een tijdschrift, dan vliegen ze me weer om de oren. Lees ik bijvoorbeeld een woonblad, dan zie ik niet alleen meubelen. Ze zijn namelijk van hout, en ik mijmer weer wat over die bomen en die zaadjes. Maar ook de stylistes die de meubelen hebben uitgekozen bij een woonwinkel. De woonwinkel die bevoorraad wordt door vrachtwagens. De fotograaf die de foto heeft gemaakt, de vormgevers die er een tekst overheen hebben geplakt, de redactievloer vol mensen die druk op hun computers zitten te rammelen. Tekstschrijvers, adverteerders, telefoontjes, e-mails. En het is een interieurblad, dus alles wat ik zie, wordt in mijn hoofd tegen mijn eigen huis gehouden. Het houdt gewoon niet op en het leidt af.
Lees ik een boek — zelfs een dat me volledig grijpt — dan zie ik ook altijd de auteur voor me, die zinnen schrapt of goedkeurt. Boeken zijn trouwens ook van bomen gemaakt, o mijn god houdt het dan nooit op! Nee, het houdt nooit op. Sterker nog, door de jaren heen leer je meer en meer processen kennen. Kon ik ze maar negeren, maar negeren is iets dat ik dan weer voor me zie in mijn hersenen, als neuronenverbindingen die actief iets gaan zitten doen dat dan leidt tot iets niet meer doen. Hoe kan zoiets? Even opzoeken.
De hoeveelheid sterren die het zien van hele processen krijgt is trouwens als volgt tot stand gekomen: ik wilde er eigenlijk vijf geven, omdat het gaaf is om veel processen te kennen, maar ik besloot er twee vanaf te halen omdat ik er last van heb.
Ik helemaal in spanning wat er met de pijn aan dat kleine teentje zal gebeuren na het stoten aan een blok haardhout dat daar klaar lag om die avond in de fik te worden gestoken, houdt de zin opeens op!
Goedemorgen, beste I(?)NFP! Check hoe weinig mensen hier last van hebben: http://www.capt.org/mbti-assessment/estimated-frequencies.htm
Eerder ISTP, toch? Wat overigens ook weinig voorkomt. Sterker nog, elke combinatie komt weinig voor!
Wat is eigenlijk het praktisch nut van deze indeling?
Ik heb iets vergelijkbaars. Als ik wat gedronken heb en bijvoorbeeld een sitcom op Comedy Central kijk, dan zie ik geen verhalen en grappen meer, maar alleen nog maar acteurs die de standaardzinnetjes uit hun rol oplepelen. Normaal heb ik daar echter totaal geen last van.
Ik heb het wanneer ik de recensiekoning lees. Dan zie ik voor me hoe 10e zich enthousiast achter haar laptop nestelt om een recensie te schrijven, ondertussen zich door van alles en nog wat laat afleiden, met een kledingpluisje gaat spelen, nog wat beautylogs checkt, om er vervolgens achter te komen dat de tijd toch wel erg snel voorbij is gegaan.
10e: Je moet vooral niet, ik herhaal vooral NIET, het programma How it’s made op Discovery Channel kijken. Gewoon een kleine waarschuwing.
Krijgt wel 5 sterren hier!
Waarom denk ik nou 4 en typ ik 5… 4 sterren dus
Irritant deze site.. Naast dat ik momenteel bedenk welke rol de mensen naast me in een vliegtuigcrash zouden spelen, bedenk ik me momenteel ook welk proces alle materialen om me heen hebben doorgemaakt..
Ja inderdaad, dit blijft me voortaan altijd achtervolgen :’)
Dan heb ik het nog makkelijk, ik zoek enkel in jordaan achtige wijken naar interessante briefjes.
Let op: wanneer je bij alle mensen die je tegenkomt (en bij jezelf) altijd gaat nadenken over de processen die aan het deze personen (en aan jou) vooraf zijn gegaan, verliest bovengenoemde afwijking plotseling veel van zijn onschuld.
Beste 10e, je verwrongen hoofdje zou al een aanwijzing moeten zijn (wanneer je voor de spiegel staat), maar heb je er wel eens over nagedacht je te laten nakijken op pyschische problemen?
Met al dat commentaar op 10e’s hoofd ben ik nu wel erg benieuwd geworden naar het hoofd van Jan!
Leuk woord trouwens ‘hoofd’.
Hoofd.
Hoofd.
Het probleem is niet dat je je bewust bent van processen, maar dat je ze voor waar aanneemt. Oorzaak en gevolg zijn slechts percepties. Eigenlijk bestaan je processen helemaal niet.
Ik moest denken aan de nieuwe serie Touch met Kiefer Sutherland. Niet zo’n heel goeie pilot gehad m.i. maar het gaat over een jongetje dat ook overal de processen van ziet en bij hem is het schijnbaar zo erg dat ie helemaal niet meer praat. Helaas gaat ie vervolgens wel samen met Jack Bauer de wereld redden e.d..
Hoi Bas!
Michael Scofield in Prison Break is ook zo iemand. Althans, in het eerste seizoen. Die ziet van alles meteen hoe het in elkaar zit.
Levert blijkbaar interessante karakters voor televisie op. Al eens gedacht aan het starten van je eigen reality-soap, 10e?
En wat nou als je niet weet wat het proces is?
Bijvoorbeeld: die Chinese tekens op de containers die in een treintje op het perron geparkeerd staan, zijn die erop geschilderde met de hand door iemand? Of zijn ze er op de een of andere manier op gedrukt? En vooral in het geval van het laatste: hoe dan?
Procesdenken zonder oplossing. Verdomd irritant, vind ik zelf.
En How It’s Made is geweldig.