Zodra er genoeg sneeuw gevallen is om met één slepende voetbeweging voldoende sneeuw op te hopen om een bal te vormen, voel ik de drang om een sneeuwballengevecht te houden. Dan probeer ik zoveel mogelijk mensen mee naar buiten te krijgen, en als dat niet lukt ga ik alleen en bekogel ik net zo lang voorbijlopende onschuldige kinderen tot ik in een sneeuwballengevecht beland met hun ouders of in een gevecht met hun oudere broers.

Een prent uit 1400. Het schijnt dat inpeperen toen nog echt met peper gebeurde.

Het sneeuwballengevecht is een gek spel, omdat het eigenlijk geen spel is. Geef een groep kinderen een bal en ze beginnen meteen een spel met allerlei regels. Hetzelfde geldt voor knikkers, een pak kaarten of een springtouw. Het sneeuwballengevecht is meestal regelloos. Dat komt wellicht omdat, anders dan bij andere balspelen, je het gevolg van een tegentreffer fysiek ervaart.

Wat sneeuwballengooien ook uniek maakt, is het materiaal. Verzin het maar. Je hebt een materiaal waar je ballen van kunt maken, die zwaar genoeg zijn om elkaar hard mee te bekogelen. Geraakt worden is onprettig, maar niet echt gevaarlijk. De ballen vallen weer uiteen als ze iets geraakt hebben. Ik denk niet dat er een materiaal te maken is waarmee je dit kunt evenaren.

Sneeuwballengevechten zijn trouwens niet altijd regelloos: op het NK sneeuwballengevecht wordt gestreden in teams van minimaal drie personen, waarvan altijd één man en één vrouw, op een veldje van precies 6 x 15 meter. Anders dan bij trefbal kun je er niet uitgegooid worden, een NK-wedstrijd is simpelweg zes minuten oorlog, met wat kerstbomen als dekking. Een jury telt de treffers. Ik stel voor dat we een keer meedoen.

Toch  heb ik liever een spontaan amateurgevecht. Zo een die nét te lang doorgaat, met één bal die naar binnen gegooid wordt. Mocht het weer gaan sneeuwen, dan heb ik een tip:

• Maak twee sneeuwballen.
• Gooi er een onderhands met een hoge boog naar je tegenstander.
• Terwijl hij omhoog kijkt heb je ruim de tijd om hem vol te raken met je tweede bal.

Mijn buurjongetje vroeger trapte hier elke keer weer in, wat bij nader inzien best zielig was.

pas op, achter je!

Deze recensie verscheen op 14 februari 2012 in de Volkskrant.