Er zijn al de nodige Stine Jensens geweest die hebben betoogd hoe Facebook en Twitter funest zijn voor je leven. Ik stel me voor dat dat dezelfde mensen waren die bij de uitvinding van de stoomtrein verzuchtten dat er ‘niemand is die zoveel haast kan hebben’. Vaak vind ik de conservatieve houding nog funester dan de bekritiseerde ontwikkelingen en schaar ik me bij het kamp dat erop vertrouwt dat er vanzelf oplossingen ontstaan voor nieuwe problemen.

Een van de aanklachten van nieuwsgaring via internet is altijd dat er slechts aandacht is voor een paar kernzinnen. Langere stukken worden amper gelezen, omdat er nu eenmaal duizenden andere zaken om je aandacht vragen. Ook ik ondervond laatst een opmerkelijk gevolg, waar ik gelukkig eerder om moest lachen dan me zorgen om maakte.

Ik interesseer me – zoals iedereen – voor een aantal zaken meer dan voor andere zaken. Voor een select aantal dingen interesseer ik me zelfs bovenmatig: een specifieke band, schrijver, film. Tijdens het scrollen op Facebook of Twitter, scan je onbewust op die dingen. Je kunt dat scrollen zien als een oneindige zoektocht. Een zoektocht naar dat wat je echt niet wilt missen.

Gisteren las ik een tweet. Het ging over een zanger waar ik graag naar luister. In de link stond een naam van een liedje dat ik niet kende. Je zou kunnen zeggen dat dat in mijn zoektocht de ultieme vondst is: een favoriete zanger met een nummer dat je nog niet kent. Maar wat gebeurde er? Ik las de tweet, vond het interessant en scrollde door, zonder het lied te luisteren, op zoek naar nieuwe informatie.

Zo erg is dus kennelijk mijn patroon het aan het winnen van mijn doel. Dat je het absolute doel, de ideale informatie waar je onbewust naar zit te zoeken wel herkent, maar alsnog even terzijde schuift om verder te zoeken. Dat zal kenmerkend zijn voor verslavingen: de hongerige die vol zit en toch een toetje bestelt. De roker die eindelijk hersteld is van een nare keelpijn en als eerste denkt: nu kan ik weer roken. Ik vond iets wat ik zocht, herkende het, maar zocht door. Vijf sterren voor de werking van de menselijke geest. Drie sterren aftrek omdat ik het liedje nog steeds niet heb geluisterd.

ook in andere landen hebben ze er last van

Deze recensie verscheen op dinsdag 13 maart 2012 in de Volkskrant.