Ten behoeve van Iets Heel Geheims ontvingen wij vorige week op ons Recensiekoningkantoor enkele sollicitanten. Hoewel we een heel vriendelijke en intelligente jongeman hebben aangenomen – hoi Niels! – vind ik het jammer dat de gehele sollicitatieprocedure inmiddels voorbij is, omdat ik verzot ben op het lezen en schrijven van sollicitatiebrieven. In onderstaande tekst zou ik deze opmerking graag willen toelichten.

Veel heb ik er in mijn leven niet verstuurd. Dat wil zeggen: op vacatures heb ik slechts enkele malen gereageerd. In de hoop op wat freelancewerk doe ik af en toe een open sollicitatiebrief op de bus, maar geen enkele uitgeverij lijkt te zitten wachten op een afgestudeerde filosoof die boeken uit het Duits en het Engels kan vertalen. Voor een overzicht van mijn vertalingen kunt u per e-mail contact met mij opnemen.

Het aardigste van het schrijven van een sollicitatiebrief is de slaande waanzin die je erin kwijt kunt. Ik geniet altijd van de mogelijkheid om in een ronkende volzin mijzelf een aantal eigenschappen toe te schrijven die ik nooit zal bezitten: Ik meen dat uw stimulerende werkomgeving mijn competenties tot verdere wasdom zou kunnen laten komen en een uitstekende bedding voor mijn sociale en invoelende karakter zou vormen.

Tot slot, ik zou graag de samenstelling en redactie verzorgen van een verzameling ongewone of ronduit krankzinnige sollicitatiebrieven. Voorwaarde voor opname in de bundel is dat de brief ook in de gewenste betrekking heeft geresulteerd. Zo stel ik mij een medewerker van een begrafenisonderneming voor die zijn baan mede heeft gekregen door te schrijven ‘ik werk graag met mensen’. Of iemand die het hoofd personeelszaken bij een of ander sneu bedrijf wist te overtuigen met niets anders dan het briefje: ‘Geef mij geld, want ik ben triest.’ Of een kachelreparateur die een nieuw bedrijf zoekt: ‘Bijgaand treft u mijn cv aan – zoals u ziet, is de combiketel perfect onderhouden.’ Als iemand mij dergelijke brieven kan overleggen, houd ik mij aanbevolen. In de hoop dat u van dit stukje genoten heeft, verblijf ik, met vriendelijke groet, Gustav Zimmermann.

klik voor groter

Deze recensie verscheen op 15 maart in de Volkskrant.