| wat | lachgroeten |
|---|---|
| wie doen dat | vooral vrouwen |
| recensent | Lorenzo |
Stel je voor dat je een vriendelijk gesprek voert. Met een vrouw, aan de telefoon. Het is een zakelijk gesprek, maar wel met iemand die je ooit zou kunnen treffen. Zakelijk-light, zeg maar. Dus geen telefoniste van een groot bedrijf waar je nooit komt, maar eerder iemand die zou roepen: Hee trouwens, als je in de buurt bent, moet je ons nieuwe kantoor maar eens zien! Zoiets heeft ze dan ook net gezegd, jij hebt dat beaamd, en als je op het punt staat op te hangen, is daar ineens de lachgroet. De vrouw in kwestie zegt: ‘Nou, bedankt, fijne dag, hmammdaag.’
Het is lastig uitleggen in tekst, maar deze ‘hmammdaag’ klinkt als een grinnik achter in de keel, gevolgd door ‘daag’. Het eerste geluid komt eigenlijk vooral door de neus, de feitelijke groet door de mond. Het is vriendelijk bedoeld, dat weet je zeker, want het is een lach, maar er is geen enkele aanleiding voor. Er is geen grap gemaakt, er heeft niemand een komisch geluid laten horen – alleen tijdens een gemiddelde Kinderen Geen Bezwaar-scène is er nog minder aanleiding om te lachen.
Er zijn varianten van de lachgroet. Niet alleen ‘daag’ kan worden gevolgd door de grinnik, maar je hebt ook hmammoke! en hmammdoei! en hmammjoe! Allemaal niet minder irritant.
Ja de hond heeft net gepoept op mijn schoot en ik werd net geflitst. Oke hmammdaag.
De lachgroet is het audio-equivalent van het sympathieke gezicht – daarover een andere keer meer – het gezicht dat je trekt als je vriendelijk wilt overkomen, maar ook geen echte reden hebt om te lachen. (Een kleine teaser alvast: het ziet er niet uit.) De lachgroet klinkt vriendelijk, maar als je de persoon in kwestie meerdere keren per week spreekt, is de lachgroet even irritant als een Volendammer op een bierfiets.
Überhaupt zijn het vaak vrouwen die uit ongemak grinniken. Laatst zat ik in een restaurant waar een groepje meisjes elkaar trof. Een reünie van een schoolkamp of zoiets. Geen beste vriendinnen, zeker enige sociale druk, maar zeer vriendelijk. Om elke zin werd gelachen, ook al was er niets grappigs gezegd. En dan alleen nog mijn scriptie hè? – gelach. Ik ben toch maar in de grote stad gaan wonen. – Hard gelach. Uiteindelijk vertrokken er vier van de acht met een lachgroet.
Ohjee ik doe dat ook heel vaak….. Ik ga er ook echt vanuit dat ik zo sympathieker overkom! Moet ik nu mijn hele sociale strategie aanpassen help!!
Ja, teef
Negeer de eerdere reactie die mijn naam draagt. Dat moet een vriend van me zijn geweest die me wilde plagen.
Verontschuldiging.
JA DIT KEN IK! Vooral vrouwen die in de HR werken doen dit errug veel. Maar soms is het volgens mij ook een teken van haast, meer zo van hm hm daaag (beter dan: ‘ja hoor dank je wel, wat je verder nog wil zeggen is vast niet superbelangrijk, ik moet nu echter verder maar blijf graag vriendelijk want zo ben ik …. dag’)
OMG, dat doe ik ook!
@ Emma: same here! Ik lach ook vaak onnodig, heb het zelf ook wel door, maar kan er niets aan doen. Wel balen dat het blijkt dat mensen dit dus irritant vinden…
Ik doe dat niet. Ik doe ook niet aan smalltalk. Ik zeg altijd gewoon:”Oké, dag,” als ik genoeg informatie heb. Maar daardoor vinden mensen me wel onaardig en bot en krijg ik minder voor elkaar. Dus misschien moet ik die lachgroet ook maar leren, hoe irritant het ook mag wezen.
Enigszins offtopic, maar het is me wel eens opgevallen dat men in veel Amerikaanse films en series niet eens de behoefte heeft om een telefoongesprek af te sluiten. Daar wordt gewoon gezegd “ik zal er zijn” of “komt voor de bakker”, waarna de verbinding door één van beide partijen wordt verbroken. Dus volgende keer, Lorenzo, nadat jij tijdens je zakelijk-light gesprek hebt beaamd dat je misschien inderdaad hun pand maar eens moet bekijken, gewoon ophangen. Bespaart je een lachgroet en je voelt je net een coole actieheld.
Ik woon tijdelijk in Amerika. Het is niet alleen films waar men abrupt het gesprek beëindigd, ook in het echte leven gaat het heel plotseling. Ben ik met mijn baas aan het praten, gezellig small talk dit en dat (want Amerikanen zijn superieur als het om small talk gaat) en opeens BAM is ze weg en gesprek over. Heel raar. Of men zeg geen ‘doeiiii’ maar ‘thanks.’
Heel. Raar.
Haha fantastisch, Dat viel mij ook al op in films en vroeg me af of het in het echt ook gebeurde. Wel dus.
Bel mij maar eens en ik ben er heilig van overtuigd dat ik geen lachgroetjes doe, dus we beleen, whoehahahahaaaaaaaaa en dikke doei!
zie vorige reaktie van mij….. beelen, moet natuurlijk bellen zijn. En mijn lach moest klinken als erg foute en enge lach Moewhahahaha, galmgalm
Terwijl het vriendelijk overkomen aan de telefoon ook helpt als je dingen zegt en intussen glimlacht alsof je poseert voor een vakantiefoto, omdat dat terug te horen is in je stem. Extra voordeel: het is niet te horen of je glimlach nep is of niet.
Doet mijn vrouw ook. Heel zeikgesprek en dan afsluiten of ze net met Herman Finkers aan de lijn heeft gehangen. Bizar. En waag het ook niet er iets van te zeggen.
Ik betrapte mezelf erop dat ik het sympathieke gezicht probeerde. Het voelde inderdaad niet charmant.