Een paar jaar geleden was er zoiets als Second Life. Voor de jongeren onder ons: dat was een virtuele wereld als de onze, vol bedrijven, geld, chaos en bangalijstjes, maar dan op het internet. Een soort online role playing, maar dan zo gehyped dat bedrijven tienduizenden euro’s investeerden om erop te mogen. Supertriest natuurlijk en gedoemd te mislukken.

Het echte Second Life bestond namelijk al. Dat is de wereld die je naast je stoffelijke leven bewoont: je Facebookprofiel, een Twitteraccount, je Tumblrlinkjes, je 3voor12luisterpaal. Second Life is alive en kicking, maar niet op de manier waarop we destijds dachten.

Actieve gebruikers van hun tweede leven online weten hoeveel voordelen zo’n virtueel bestaan met zich meebrengt. Er is ook een nadeel: als je een beetje actief op Facebook en Twitter bestaat, ben je vaak ook een van de eersten die de nieuwste kattenfilmpjes, Gotye-cover of Russisch auto-ongelukken voorbij ziet komen. Daarna volgen die ‘virals’ nog een keer of vier, maar dat neem je voor lief. En uiteindelijk, na een dag of vijf, zijn ze bij De Wereld Draait Door en heeft heel Nederland ze gezien.

Een viraal plaatje dat de laatste weken circuleert is die van de Legopoppetjes die ondanks hun eenvoud meteen de gelijkenissen van cartoonfiguren oproepen: de Daltons, de Smurfen, de Simpsons et cetera. Heel komisch natuurlijk. Drie weken geleden. Nu werkelijk al mijn Facebookvrienden het plaatje hebben gedeeld, ben ik er wel een beetje klaar mee. Het is een plaatje, dus de TV kan er niets mee. Toch om DWDD een handje te helpen, een speciale editie. Jullie mogen raden.

Nou?

Oké, nog eentje dan:

Sorry, deze zie ik echt niet.