© Emil de Jong| wat | onbekenden groeten |
|---|---|
| wat is dat | een mysterie! |
Bij mij in de buurt groet ik steeds meer mensen. Dit komt natuurlijk deels omdat ik er steeds langer woon. Ik leer meer mensen kennen en die kan ik allemaal groeten. Sinds mijn zoon naar de buurtschool is vertrokken, is het helemaal een bonte groetbedoening geworden: niet alleen groet ik nu alle ouders en kinderen van zijn school, ook wordt hij zelf uitbundig gegroet door een complete generatie van vijfjarigen, die achterop de fietsen van groetende moeders wordt vervoerd.
Met het groeten van onbekenden is iets eigenaardigs aan de hand. Deze groeten zijn onderhevig aan allerlei ongeschreven regels. De belangrijkste is waarschijnlijk die van ‘de te grote groep’. Dit merk je vooral in grote steden versus dorpen. In dorpen wordt aanzienlijk meer gegroet. Ook op plekken waar de hoeveelheid mensen overzichtelijk is wordt gegroet: op de camping bij de boer bijvoorbeeld zul je vaker gedag gezegd worden dan op de camping van Lowlands.
De meest vreemde, ongeschreven groetwet is die van het moment van de dag. Er is dus, en dit weet ik heel zeker, een moment — en ik weet echt niet wanneer dit moment precies is — dat de dag overgaat van wel groeten, naar niet groeten. Als je ’s bijvoorbeeld op zondagochtend om acht uur de deur uit stapt om een rondje door het park te joggen, dan kun je er zeker van zijn dat iedereen die je tegenkomt je zal groeten. Maar als je dan om negen uur weer terug naar huis slentert, groet niemand meer. Hoe kan zoiets? Er zit dus een omslagpunt in de tijd, die de ‘we zijn samen vroeg wakker op een zondag’-saamhorigheid uitschakelt. Op een doordeweekse dag ligt dit omslagpunt overigens veel vroeger, ik vermoed zo rond half zes, maar dat ga ik mooi niet controleren.
Door het joggen kwam ik achter nóg een groetregel: joggers groeten elkaar. Net als buschauffeurs, motorrijders en fluisterbootkapiteinen, word je als jogger geacht vriendelijk naar je tegenligger te lachen. Een geste die ik, gezien mijn conditie, volstrekt niet onder de knie heb. Het nonchalant en lachend begroeten van rennende tegenliggers kost me minstens driehonderd calorieën extra per run. Op zich prima, dus vier sterren. Dag!
Zal ik groeten?
Deze recensie verscheen op 3 april in de Volkskrant.
Ik word altijd gegroet door onbekenden (wat dus enorm irritant is, want ik groet wel terug en ga daarna nadenken waar ik die persoon van ken, nergens van dus, en dat de hele dag door), ik weet niet of ik nu heel blij moet zijn (lekkere chick) of heel verdrietig (zou ik eruit zien alsof ik een geestelijke beperking heb? Ik zit in een rolstoel voor sommige mensen is dat verwarrend.).
Nouja, ik ga gewoon voor heel blij en ik ga me nooit meer afvragen waar ik iemand van ken.
gnuif, je bent sowieso een geestige lekkere rolstoeler
Dit is zo herkenbaar. heb mn hele leven in drenthe gewoond waar het dood normaal is om ieder willekeurig mens te groeten. ook in de mountainbike cultuur groeten wij elkaar maar wielrenners niet vreemd genoeg. ik zeg lekker doorgaan met groeten sociaal zijn is een keuze.
Weet je wie elkaar ook groeten? De eigenaren van een Multipla. Er was een dag dat ik eens in een geleende Multipla reed (de ruimte! ongelofelijk!). Ik en de 5 medepassagiers (de ruimte! ongelofelijk!) grolden een beetje over een scenario dat we een tegenliggende Multipla tegen zouden komen. En dat dan misschien die bestuurder zou zwaaien ofzo. Hi ha ho!
Niet veel later kwam er ook echt een Multipla in tegengestelde richting aantuffen. Knipperde zijn lichten. Bestuurder zwaaide breedlachend naar ons. De Multiplagroet.
Ik wil met jou trouwen.
dat is lief
Multipla valt onder ‘gehandicapt’. Echt waar, wat een lelijke auto is dat zeg.
Nu ik er over nadenk Jaap, die auto is inderdaad heel lelijk! Goed dat je mij daarop wijst.
En wee je gebeente als je je niet aan de groet-etiquette houd: als ik een jogger tegenkom die niet teruggroet, krijgt hij ook steevast “LUL!” in zijn nek geworpen. 150kcal…
Ik kom zelf uit een dorp waarin je raar wordt aangekeken als je niet groet. Het is dus een en al ge-hoi/hey/hallo. Nu ben ik verhuisd naar een grotere woonplaats waar ik nog maar weinig mensen ken. Wij zijn de nieuwelingen waar iedereen nieuwsgierig naar is, dus ik groet me een ongeluk. Bij mij ligt de groetgrens meer tussen onze straat of daarbuiten. In onze straat wordt er gegroet. Daarbuiten ben je gewoon de ‘onbekende’.
Qua moment van de dag ervaar ik de groetwet zo rond het middaguur. Als alle kantoorpipo’s (inclusief ikzelf) een wandeling gaan maken door het plaatselijke park. Geeft een soort van verbinding / gemeenschappelijk gevoel blijkbaar. Of degene die wordt gegroet heeft gewoon een leuk hoofd
Oprotten met al dat gegroet; ik woon niet voor niets in een grote anonieme stad.
Ik rijd zelf motor en elk motorseizoen is het weer een pretje om de weg op te gaan. Gezellig elkaar groeten! En kom je toevallig naast een motorrijder voor het rode verkeerslicht te staan dan maak je een kort praatje. Kun je ‘t je voorstellen dat je dat ooit vanuit de auto zou doen!?
Hier nog een leuk weetje voor niet-motorrijders: als je in de file staat met je auto, komen er vaak motorrijders tussen de file doorrijden, als jij wat ruimte voor ze maakt groeten ze je misschien wel! Als je aan de linkerkant van hen staat/rijdt groeten ze je met hun linker been en sta je aan de rechterkant dan groeten ze je met hun rechter been. Als we met de handen gaan zwaaien valt de motor stil en da’s nie zo fijn!
Wat betreft hardlopers valt het me wel op dat veel hardlopende meiden in hun eigen leventje zitten met hun ipod, af dat ding en groeten dames!
Ik groet voor het gemak maar gewoon altijd en naar iedereen. Dat gemak vergaat overigens als ik ineens in de stad ben. Dus daar kom ik maar zo min mogelijk.
Er is nog een catogerie ‘verplicht groeten’ heb ik onlangs gemerkt toen ik een paar dagen op de hond van een vriend paste. Als je met een hond over straat loopt en een ander persoon tegenkomt die ook de hond aan het uitlaten is dan groet je elkaar! En vaak laat je de honden dan even aan elkaar snuffelen en kijk je allebei ackward de andere kant op, om na 10 seconden te zeggen ”kom, Fluffy”, en weer verder te lopen!
Ik woon in amsterdam en een jaar geleden ongeveer vond ik het zo leuk dat iedereen bij mijn opa&oma in zeeland erlkaar groet, dus begon ik dat ook te doen. het was geen succes, ik ben in de twee weken dat ik iedereen die ik (lopend, want ik merk dat bijna alleen wandelaars groeten) tegen kwam groette geen enkele keer teruggegroet.
Herkenbaar! Maar hier in Suriname wordt nog ouderwets veel gegroet, ook onbekenden: op straat, als je een winkel binnenkomt of een andere plek waar al mensen zijn, zoals in de wachtkamer bij de dokter (nou ja, in de bioscoopzaal hoeft het niet). En bekenden groeten is niet zomaar van een afstandje zwaaien, maar naar de ander toe, een brasa, kort praatje.
Ben daar zo aangewend, dat ik in NL dan echt ontdaan ben als iemand niet of heel nonchalant van een afstandje een beetje zwaait.
Of toen ik nog woonde in een soort klein ‘resort’: er zat een groepje Nederlandse toeristen waar ik langs liep en heel vanzelfsprekend “Goedemiddag!” zei. Niets. Later liep ik er weer langs en zei het luider: verstoord opkijken, niks terugzeggen. Nou jaaa!!
Ik vind het wel plezierig, vriendelijk.
Zeilers plegen elkaar ook altijd te groeten. Oogcontact, knikje, heel misschien de hand iets optillen van de helmstok. Alleen landrotten groeten niet, of wel en dan meteen overdreven uitbundig. Windsurfers (uitslovers) en motorbootlui (sneu) zijn er om genegeerd te worden.
Volgens mij is er nog een regeltje aan, die te maken heeft met oogcontact en de manier waarop. Ik woon (al mijn hele 20-jarige leven lang) in een dorpje in Groningen en ben er nog steeds niet helemaal uit wat die regel inhoudt, maar iets weerhoudt me er heel af en toe van om een onbekende te groeten. Overigens groet ik hier de mensen van boven de 60 áltijd. Die worden er zo blij van.
Ik woon in Utrecht waar ik sinds een aantal weken iedereen groet die ik tegenkom. Als een soort experimentje om te kijken hoe erg het nou is met die individualisering. Mensen kijken raar op, groeten niet terug of kijken je vertwijfeld aan. Jong en oud. Ik zeg tijd voor een heropvoeding en de groet terug de straat op!
Sinds vier dagen woon ik in een dorp en hier groet iedereen elkaar of ze komen een praatje met je maken. Moet er wel aan wennen maar ik moet zeggen dat ik het wel leuk vind. Dat hoef je waar ik vandaan kom niet te doen, dan krijg je een nors ´ken ik jou ofzo´ of er wordt totaal niet gereageerd. Ik vind het wel een gezellige bedoening dat groeten!
Ik woon in Groningen en ik merk dat ik vooral ouderen groet. Alsof ik daarmee wil zeggen: De wereld buiten uw aanleunwoning of tehuis is zo bar en boos nog niet en de jeugd van tegenwoordig niet zo onvriendelijk…
Moi!
Zit ik op mijn wielrenfiets netjes met mijn helm op; iedereen groeten met helm, die zonder helm zeker niet. Heb ik mijn helm niet op; mensen zonder helm groeten als de kop me aan staat, die met helm niet. Is het beneden de 15 graden; niemand groeten met korte broek/korte mouwen, die mensen hebben geen ziel.
Bejaarde tegenliggers op een rustige weg worden gegroet, tenzij ze naast elkaar blijven fietsen en ik er daardoor niet langs kan.
Daarnaast groet ik (in Bos en Lommer wonende) de buurman met housebroek en 2 honden, de vrouw met plat amsterdams accent en 1 hond en de neger die op het balkon een peuk rookt iedere ochtend trouw.
Echt een intrigerend groetbeleid!
Een hartelijke groet
Vergeet de groetende wandelaar niet. Alles met rugzak, serieuze wandelschoenen en wandeloutfit groet elkaar. Uiteraard worden de types met Nordic Walking stokken niet gegroet, dat is een heel ander slag mensen.
Als je klaar bent met joggen zie je er misschien net iets minder groetbaar uit? Bezweet en afgepeigerd?
“Hij zegt hoi tegen mij! Wat een mafkees!”
http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=p4WAofrX5AI#t=324s
Ik ben slechtziend en wordt dagelijks gegroet door mensen die ik of van hun stem of niet herken. Best klote.
*word…
ik vind het vooral ronduit aso als mensen die mijn winkel inkomen in amsterdam niet groeten, of gedag zeggen en bedanken als ze weggaan.
zelf groet ik altijd als ik een winkel inkom, ik zoek dan even contact met de verkoper en maak kenbaar dat ik er ben, als je dat niet doet, heb je dus iets te verbergen of iets slechts in gedachte. en even bedabken als je weggaat ook al heb je niets gekocht. dat hoort nou eenmaal maar ongeveer 80% van de mensen doet dat niet, het is toch normaal dat je een beetje aan me spullen loopt te trekken en verkeert terug zet om vervolgens gewoon weer zo weg te lopen.
heel vreemd