| wat | uitzoeken wat voor ziekte je hebt en wat je ertegen kunt doen |
|---|---|
| ben je ziek dan | ja  |
| wat heb je dan | dat weet ik dus niet! |
Ik heb buikgriep. Althans, dat denk ik. Dit zijn de feiten (geëufemeerd voor uw gemak): 1) Ik heb pijn in mijn buik; 2) Ik bezoek meerdere malen per dag Willy Wonka’s chocoladefabriek. Dat zijn niet veel feiten om mee uit de voeten te kunnen, maar daar zult u het mee moeten doen.
Ik belde mijn huisarts en vroeg of een telefoonconsultatie misschien mogelijk was, waarop de assistente aannam dat ik een consultatie met haar bedoelde. Ze vroeg wat er aan de hand was, ik noemde de hierboven beschreven symptomen, beloofde haar ook een Golden Ticket, en ze zei: je moet water drinken. Een afspraak met de dokter werd gepland, maar voor morgenmiddag. Even zelf op onderzoek uit dus.
Tip: vraag het nooit aan je tante uit Thesinge.
Internet: in feite kwamen de aanwijzingen hierop neer: heeft u constipatie, al of niet met waterige stoelgang, neem dan laxeermiddelen; heeft u diarree, neem dan verstoppingsmiddelen. Ik had juist graag willen weten welke van de twee ik had. Gelukkig stond er in beide lijstjes de aanwijzing ‘drink veel water’, en kwam dat ook overeen met wat de telefoonconsulente me had aanbevolen. De ochtend had mij toch één aanwijzing opgeleverd.
Een vriendin raadde mij aan: ‘Je moet Imodium nemen.’ ‘Wat is Imodium?’ ‘Dat gaat naar je darmen, zoekt uit wat het probleem is, en lost het op.’ Dat leek me geweldig, ik stelde me voor dat Imodium vervaardigd was van kleine onderzoekertjes, zoals die mannetjes vroeger uit die tekenfilmserie over het menselijk lichaam. Een vriend zei: ‘Je moet Norit nemen.’ ‘Wat is Norit?’ ‘Dat gaat naar je darmen, zuigt alle bacteriën er als een stofzuiger uit en je poept het zo uit!’ ‘Maar… en Imodium dan?’ ‘Nooit Imodium nemen! Ik ken iemand, die kon er twee jaar niet van naar de wc! Vertrouw maar op mij, ik heb jaren in de jungle gewoond.’
Ik heb twee dingen geleerd: darmen zijn een wereld vol magie, met kleine mannetjes met stofzuigers en een variëteit aan flora, en eigen onderzoek leidt tot niets. Doe het liever niet: dokters worden gek van mensen die zus of zo op Wikipedia hebben gelezen. Wie mij de naam weet te vermelden van die tekenfilm die ik net noemde, krijgt een ongebruikt doosje Imodiumpillen cadeau.
Update: de tekenfilm heet ‘Il était une fois… la vie’, als onderdeel van de grotere reeks ‘Il était une fois…’, ofwel in het Nederlands ‘Er was eens… het leven’. Mijn dank aan alle mensen die hebben gemaild. Er is een doosje ongebruikte Imodiumpillen onderweg naar Rotterdam.
Nog een update: ik ben allang weer beter joh. Dit artikel is alweer van anderhalf weekje geleden. Dus jullie hoeven me geen drop en sinaasappels te sturen (wel chips en cola!!).
Maar wat had je nou!
Ik weet het nog steeds niet. Ik was bij de dokter (toen het eigenlijk al over was) en hij zei na even glazig gekeken te hebben:
“Je dikke darm is wat opgezet”
“Maar waar komt dat nu door”
“Ja, dat is natuurlijk alleen maar speculatie”
Als arts in de maak word ik hier een beetje verdrietig van.
Troost je met de gedachte dat de wereld jullie altijd nodig zal blijven hebben! Zelfs de wikipediageneratie.
Een continue vloed aan zieken is inderdaad wel een geruststellende gedachte <3
Ik zou geconstipeerde mensen trouwens allemaal een starbucks koffie aanbieden. Een betere klysma bestaat er niet.
Of MacDonalds.
Hier nog een arts in de maak, vraag me ook af waar het naartoe gaat. Voor je het weet bestaat onze halve dag uit weerleggen wat mensen op internet hebben gelezen (toch vragen ook wij weleens wat aan ‘dokter Google’). Aan de andere kant, vroeger had je ook al wijze oma’s/tantes/buurvrouwen/dorpsgekken die voor alle kwaaltjes DE oplossing dachten te hebben.
Hier nog een arts, inmiddels niet meer in de maak.
Ik vind patiënten die alles al op wikipedia hebben opgezocht niet zo erg; meestal zijn ze er namelijk al lezend op het internet achter gekomen wat ze moeten doen (heel vaak: niks – afwachten) en willen ze alleen maar bevestiging, die ik ze vaak kan geven. Duidelijke hulpvraag, kort consult, iedereen blij. 
P.S. Je had een virale gastro-enteritis en daar moet je de volgende keer niets voor innemen, gewoon .. juist, afwachten. Zó’n makkelijk vak!
Oh, en nog even voor de andere artsen hier (we zijn wel een beetje over-vertegenwoordigd hier).. De huisartsenvereniging springt zelfs op het internet-zoek-gedrag van patiënten in en heeft onlangs zelfs een website voor patiënten gelanceerd: http://www.thuisarts.nl. (Hier staat uiteraard alleen informatie op waarvan we als arts willen dat de patiënt het leest, muwhaha.)
Wel fijn dat er zo’n site is, evidence based medicine voor de leken is een stap in de goede richting :>
al kom ik niet verder dan de homepage, ik blijf staren naar die enge portretten. Jos. Hanneke. Jan. Mijndert hahahah. Dre. Hahaha dr. Dre.
Dit is natuurlijk lulkoek, maar ja… ze is nog nooit in de Jungle geweest. Dus je kan het haar niet verwijten. Alleen maar met je neus in de boeken, dan mis je toch een hoop..
En dat weet je gewoon van afstand! Een ziekte met ‘-itis’ klinkt altijd zo serieus!
Ik wil die ziekte wel van dat jongetje op dat plaatje!
hmmmmm
Zeg, niet om het een of ander, maar ik zit al een week met smart te wachten op de recensie op Q-Music van afgelopen vrijdag. Waar blijft ie?
Sjezus Joost, met Jungle, bedoel je dan Rotterdam of de echte Jungle? Mijn tijd tussen de bavianen en dat gespuis? In beide gevallen trouwens nooit immodium nemen.
Heb ik trouwens van de opperbaviaan, die het weer van de olifanten had gehoord. Norit is 100% puur natuur dus geen bijwerkingen en helpt je echt. Dus als je zwarte poep in de Jungle ziet, dan is het waarschijnlijk een aap aan de Norit.
Norit is afschuwelijk. Echt, tenzij je zwaar vergif hebt ingenomen (en dan moet je niet thuis aanmodderen) of last hebt van koelkastluchtjes (geen eufemisme) is wat je hebt NOOIT zo erg dat Norit de ellende waard is. Want in feite ga je er schuimende printerinkt van kotsen.
Waar ik me het meest aan stoor, is dat artsen (en andere mensen in de gezondheidszorg) worden opgeleid met de gedachte ‘De patiënt is irritant’.
In plaats van echt inlevingsvermogen, vinden die artsen ons gewoon zeuren. Ga weg, neem maar een paracetamolletje. 9 van de 10 keer kan dat misschien wel, maar die ene keer dat je echt een enge ziekte hebt, wordt gewoon niet gediagnosticeerd. En ik zeg dit echt niet alleen omdat ik als patiënt ontevreden ben. Studenten wordt echt geleerd dat patiënten de vijand van de gezondheidszorg zijn. Mijn docent (een farmaceut) vertelde laatst: ‘Die patiënten zijn verschrikkelijk. Al maken we een tablet onbreekbaar, dan nog pakken ze de kettingzaag om hem in de bankschroef doormidden te zagen.’
Het curriculum uit mijn tijd was doorspekt met bijeenkomsten over empathisch geneuzel hetgeen zich kenmerkte door begrijpend gekreund en ge-hmm. Daarnaast werd er van je verwacht dat je uitgebreide verslagen ging schrijven over – grosso modo – hoe het beste een gevoelsreflectie te geven en hoe je je communicatieve en maatschappelijke competenties of iets dergelijks ging verbeteren. Degelijke geneeskundige lessen, vakinhoudelijk dus, ontbreken.
Dat wij opgeleid zouden worden met de gedachte ‘de patiënt is irritant’ is een verkeerde aanname. Ik kan mij voorstellen dat dit ontsprongen is uit het gevoel dat een arts onwelwillend tegenover een patiënt staat. Vaak is dit het gevolg van de informatiehonger van een patiënt die zijn kwaal opzoekt op het internet, vervolgens een stapel papieren in het gezicht van de arts gooit en meent dat alles wat op dat papier staat nú moet gebeuren. Als vervolgens de arts zegt ‘neem maar een paracetamolletje’, zoals je dat zegt, levert dat onvrede op. Echter een groot deel van alle kwalen lost zichzelf op zonder problemen. De tijd is een zeer goede heelmeester en daar zouden sommigen mensen lering uit kunnen trekken. Patiënten willen veel te gauw naar het ziekenhuis. De huisartsen houden de grootste kak gelukkig buiten. Alles doorsluizen levert wachtrijen, ongemak en enorme kosten op. Vergeet niet dat de huisartsenzorg in Nederland één van de beste (en goedkoopste!) ter wereld is.
‘Studenten wordt echt geleerd dat de patiënten de vijand van de gezondheidszorg zijn’. Zulke beweringen behoeven een bronvermelding.
Patiënten kunnen inderdaad lastig zijn, zeker therapietrouw is moeizaam. Dat laatste kan het gevolg zijn van onwetendheid van de patiënt, maar ook van summiere uitleg van de arts. Zeker als die laatste het idee heeft dat de patiënt alles begrepen heeft, terwijl deze uit beleefdheid ja knikt. Wat dat betreft is de mondige patiënt zeker wel plezierig; dat prikkelt en levert interactie op en meestal valt er dan prima tot een bevredigende oplossing te komen.
Bottom line is dat de aannames die jij doet over de opleiding geneeskunde niet onderbouwd en onjuist zijn. In mijn ervaring zijn artsen vaak welwillend, en nee, niet iedereen kan zijn zin krijgen. Dat laatste wordt in de regel prima uitgelegd. Patiënten die zich voorbereiden op een gesprek door informatie te vergaren op internet is goed, alleen moeten ze zich wel realiseren dat de meeste informatie op internet geschreven is door mensen die daar een commercieel belang bij hebben (voorbeeld: http://www.COPDtest.nl . Opgezet door GSK, fabrikant van middelen tegen o.a. astma en COPD), en dat men, zoals patiënt als arts, altijd kritisch moet blijven.
Mijn excuses voor het lange kakverhaal.
Ontopic: Joost, bij diarree gewoon lekker cola drinken, vult alles aan en brengt brood op de plank bij de sloebers van de Coca-Cola Co. Of wellicht Pepsi Co. Whatever.
hear hear Rutger. jouw curriculum klinkt erg uva-esque, klopt dat?
Mocht Rutger van de UvA komen, ook op andere faculteiten wordt er op die manier lesgegeven met veel aandacht voor communicatie, empathie etc. Nog nooit les gehad met als onderwerp ‘de patient is irritant’ dus zolang het bij jou aan bronvermelding ontbreekt zullen we die comment maar weer vergeten.
Bedankt Rutger. En zelfs in Maastricht wordt dit onderwezen.
Ik weet niet wie je dat verteld heeft, maar dat is gewoon niet waar.
) ondanks dat deze toch echt (ja, echt!) het beste met de patiënt voor heeft omdat deze nu eenmaal (extreem cliché, maar toch waar) voor gestudeerd heeft. 
Waar ik me als zorgverlener aan stoor is dat sommige patiënten extreem wantrouwend zijn en niks aan willen nemen van een arts of andere zorgverlener (maar wel van het internet!
Neemt niet weg dat niemand een wonderwerker is, dat er soms verkeerde diagnoses worden gesteld of dingen pas in een laat stadium worden opgemerkt (omdat onze methodes nu eenmaal niet perfect kunnen zijn) en dat er soms moeizame communicatie kan ontstaan. En dat laatste is nu eenmaal zo omdat het lastig praten is als je als arts en patiënt in totaal verschillende werelden leeft, maar als je gewoon even vraagt om verduidelijking of een briefje waar alles op staat, zal geen enkele goede dokter of verpleger je dat weigeren.
Ik kan niet meer plussen; waarom kan ik niet meer plussen? En hoe wel weer? Alle artsen (in spe) hierboven: +!
Even iets anders na deze hele discussie:
Waarom heeft de Recensiekoning eigenlijk de emoticons van Hyves?
Oh ja jongens we moeten jullie iets vertellen, we zijn ook overgenomen door de Telegraaf. Vanaf nu gaan we alleen nog maar recensies over buitenlanders schrijven die onze banen inpikken.
(DIT IS NIET ECHT DIT IS EEN GRAP)
Wat voor extreem hoog artsen- (en dus hogeropgeleiden)gehalte heeft RK eigenlijk?!
Met darmexpert Joost praten had ook geholpen kunnen hebben.
Over chips en cola gesproken, de laatste keer dat ik buikgriep had vroeg ik aan de assistente wat zei aanraadde als zelfgemaakte ORS (Oral Rehydration System)… Cola en chips was haar antwoord… vocht, suikers, en wat zout.. en het voordeel is dat je het vooral bij kinderen veel makkelijker naar binnen krijgt dan iets wat naar zeewater smaakt….
PS: Het is weer tijd voor lente in de ogen van de (tandarts/dokters) assistente.