Om niet gek, kluizenaar of totalitair heerser te worden, is het nuttig om een aantal gedachten uit het actieve gedeelte van je hersenen te houden. Een daarvan is de gedachte dat alles bedekt is. Als je in de stad rondbeweegt, ligt er overal waar je kijkt een gigantische plak steen, cement en asfalt over de aarde heen. Wanneer ik mijn fiets pak, loop ik langs het enige stukje zichtbaar land, namelijk het vierkantje rondom de boom waar m’n fiets tegen geparkeerd staat. Als ultieme vernedering voor de aarde ligt dit stukje meestal vol met klein afval van asociale mensen en kak van hun honden. Nergens in de Randstad breekt er lekker een berg of rots door de gemaakte korst heen. Alleen de parken en de stukken land tussen de dorpen en steden laten zien dat het land daadwerkelijk bestaat.

de echte grond

Met deze gedachte in mijn achterhoofd weggestopt kwam er een nieuwe in mij op toen mijn zoon een paar dagen oud was. Hij is thuis geboren en wij wonen op twee hoog. Hij had in zijn leven nog nooit de begane grond aangeraakt. Hij zweefde al zijn hele leven meters boven de grond, en in de eerste maanden zou hij toch minimaal de hoogte van de kinderwagen en de korst van de grond verwijderd blijven.

denk de trein maar even weg

Die zweefgedachte heb ik overigens wel vaker, als ik een trein door het landschap zie rijden bijvoorbeeld. Een trein met mensen is één object, maar denk het voertuig weg en er beweegt een ketting mensen zwevend aan je horizon. Of in ons eerdergenoemde huis. Denk de muren eens weg, en bedenk je hoe dicht naast, op of onder de andere mensen je zit, loopt en slaapt. Er zit soms letterlijk enkel de dikte van een muur tussen jouw hoofd en dat van je kale zwetende vieze buurman (en dan bedoel ik natuurlijk niet mijn eigen buurman).

Dit soort gedachten zijn leuk als experiment, om de ruimte voor eventjes anders te bekijken. Maar ze zijn als het bedenken waar de nooduitgangen zitten in een krap druk gebouw, of de verjaardag van je tante die denkt dat jij haar lievelingsneef bent: je wilt vluchten. Twee sterren, onbedekt door wolken dan graag.

Deze recensie verscheen op 15 mei 2012 in De Volkskrant.