Onlangs is het tweede seizoen van het televisieprogramma De Allerslechtste Chauffeur van Nederland begonnen. Voor wie het niet kent: in dit programma moet een tiental twijfelachtige chauffeurs bewijzen dat zij niet de allerslechtste van Nederland zijn.

Wie denkt dat dit programma een Nederlands idee is, moet ik teleurstellen. Het is bedacht in Groot-Brittannië, en het is inmiddels in een aantal landen uitgezonden. Ikzelf ken het uit Canada, waar het nog net iets makkelijker is dan in Nederland om je rijbewijs te halen. De Canadese versie kent dan ook de toppers Emily, die eigenlijk een bril nodig heeft, dat ook ruimhartig toegeeft, maar te ijdel is om er een te kopen, en tijdens het rijden alsmaar ‘I cannot see!’ schreeuwt, en de 18-jarige Teagan, die na tien minuten rijden onherroepelijk in the wobble terechtkomt, waarbij zijn auto simpelweg van de weg afslingert.

De Nederlandse versie trakteert ons op onzekere huismoeders, asociale Marokkanen, oude onoplettende opa’s en nonchalante pubers. De meeste hekel laten ze ons krijgen aan het asociale meisje Iris, dat op weg naar de opnamelocatie al tegen een oldtimer aanbotste. De meneer was niet gewond, maar wist ons wel met pruillippen te vertellen dat ie al dertien jaar aan de wagen had gewerkt. Toen Iris in aflevering drie met deze man geconfronteerd werd, zei hij: “Ik heb hoofdpijn, ik slaap slecht en ik ben zo verdrietig.” Deze man was zo sneu, dat het bijna leek alsof hij bewust door de programmaleiding was ingezet.

De driekoppige jury van het programma. Een rijinstructeur, een psychologe en een heuse autocoureur.

Of dit zo is of niet, ik stoorde me enigszins aan het feit dat de deelnemers in de eerste aflevering als in een soort van rally-race zo snel mogelijk bij het opnameterrein moesten aankomen. Het lijkt mij niet erg veilig dat er willens en wetens allerlei onbehouwen chauffeurs zo snel mogelijk door een stad moeten rijden. Het programma lokt hier bewust slecht gedrag uit. Leuk vermaak, dat wel, maar enigszins twijfelachtig. Ik zie liever meer van die parcourtjes met stapels van zes velgen op elkaar, die door Shanta omver worden gereden, waarna ze zo schrikt van het lawaai dat ze met haar handen voor haar ogen een hangar binnenscheurt. Vier sterren.