| wat | niet meer terug kunnen |
|---|---|
| waar | bij de Rubicon |
| maar ook in | een gesprek |
Toen Caesar jaren geleden zei dat ‘de teerling was geworpen’, bedoelde hij dat hij niet meer terug kon. Nou ja, hij kon wel terug, maar omdat hij met oversteken van de Rubicon toch al een misdrijf had begaan, kon hij beter de heersers van Rome tegemoet gaan dan diezelfde rivier weer over te steken om daar te wachten tot ze bij hem zouden komen.
Ik heb dat ook wel eens. Niet dat ik dan met een paar vrienden de Amstel ben overgestoken om de Pijp te veroveren of zo, maar tijdens een gesprek. Zo stond ik een paar maanden geleden tijdens een avond in de Rode Hoed te wachten bij de bar, tot een vrouw tegen mij zei dat het toch onzin was dat Karel van het Reve geen literaire nazaten zou hebben:
- vrouw:En Jonathan dan? Ja goed, het is een kleinzoon, maar ik bespeur toch veel overeenkomsten in stijl.
- Gustav:Het spijt mij, maar ik heb nooit iets van hem gelezen.
- vrouw:Haha, maar hij staat elke week in Het Parool.
De vrouw hield mij voor iemand anders en zette blijkbaar een gesprek voort dat kort daarvoor was begonnen. Ik vond dat ik niet meer terug kon, om haar de gêne te besparen wanneer ik zou bekennen dat ik het niet was geweest met wie zij aan het praten was, en, belangrijker nog, om zelf niet in de ellendige situatie terecht te komen waarbij zij zou zeggen dat ze zojuist niet met iemand anders in gesprek was geweest en net met mij een gesprek had aangeknoopt, want eigenlijk heb je dan in de ogen van de ander gezegd: ‘Ben je wel goed wijs? Waar heb je het in godsnaam over?’
Dus ik kon niet meer terug en ging verder:
- Gustav:Oh, in Het Parool, ja. Dat is waar.
- vrouw:Ik vind het heel vreemd.
- Gustav:Ik ook.
Ik loog niet. Ik vond het ook heel vreemd. (Recensiecollega Olaf sloeg het gesprek gade en zei naderhand dat er niemand bij die vrouw en mij in de buurt was geweest die ook maar de geringste overeenkomst met mij had vertoond.)
Kortom, als je niet meer terug kunt, dan kun je wel terug, maar dan maak je alles veel erger. Dus: Veni, vidi, larie.
Dat is wel overdreven berekend van je. De gemiddelde persoon zal toch echt reageren met: “huh? wat? waar heb je het over? ken ik jou?”.
Is het echt zo gek dat je over het Parool begon? Misschien bedoelde ze alleen maar: ‘O, gek dat je hem niet kent, want hij staat elke dag in Het Parool, toch een veelgelezen krant hier in Amsterdam’.
Ik was ooit erg blij dat ik sjans had van en 18-jarige. Blijkbaar was ik toch niet zo stokoud als ik mij voelde! Helaas zette ik het gesprek buiten de kroeg voort met de verkeerde 18-jarige. Ik had graag gewild dat hij mij lekker de gene bespaard had van de conclusie dat ik 18-jarigen niet uit elkaar kan houden. Ik ben precies zo stokoud als ik me voel.
Ik had gisteren precies zo’n moment van niet meer terug kunnen! De serveerster van het restaurant waar ik at kwam breed lachend naar me toe en zei: “Dit is niet jouw eerste keer hier hè?” Ik had geen idee waar ze het over had en keek waarschijnlijk ook zo, want ze zei: “Ja, je was hier drie weken geleden toch ook? Dat weet ik nog, want je was zó vriendelijk!” Hoewel het gisteren mijn eerste keer was zei ik: “Oh eh.. Ja, kan wel,” om van het ongemakkelijke moment af te zijn, waarna ik de hele avond de druk voelde om dus maar heel vriendelijk te doen. Maar hoe? Ik had geen idee hoe vriendelijk ik de vorige keer was, en op een gegeven moment dacht ik zelfs dat het meisje met me aan het flirten was. Als ik nou meteen had gezegd dat ze de verkeerde voor zich had was de avond waarschijnlijk een stuk meer ontspannen geweest. Het meest genante moment was nog wel toen ik bij het weggaan in een bui van opgelegde vriendelijkheid lachend en zwaaiend afscheid nam en door de totale ongemakkelijkheid struikelde over een stoel.