Als appartementbewoner met kinderen moet je zo af en toe gepland naar buiten toe. Speeltuintjes om de hoek zijn er in onze buurt genoeg, maar een park is meer de buitenervaring die ik bedoel. Vanaf ons huis is het Vondelpark prima te bereiken, zo ook het Beatrixpark. Favoriet is het Amstelpark, bij mijn kinderen maar vooral bij mij. Ik kom hier nu al zeven jaar heel regelmatig, en toch ontdek ik elke keer iets nieuws, en niet alleen omdat er regelmatig iets nieuws is.

stoeltjeslift over de weg van het Amstelpark richting het RAI-gebied en het Beatrixpark

Het Amstelpark bestaat dit jaar veertig  jaar, en het is in de afgelopen tijd nog mooier gemaakt dan het al was. Het park werd in 1972 geopend voor de Floriade, die toen 4,5 miljoen bezoekers trok. Tijdens deze agrarische wereldtentoonstelling stond er een reuzenrad bij de hoofdingang, en was er een gondelbaan over de weg heen naar het Beatrixpark en RAI-gebied, waar ook een deel van de tentoonstelling was. Voor wie dat park kent: de gekke cirkels die er tot vorig jaar waren, stammen uit die tijd. Ik las dat er in het Amstelpark naast een Japanse tuin en rodondendronvallei in die tijd door Israël een woestijn is aangelegd. Misschien hadden die het begrip Floriade nog niet helemaal begrepen. De Japanse tuin en rodondendronvallei zijn er trouwens nog, de woestijn zal inmiddels wel overwoekerd zijn. Zeehonden die voor de Floriade van Artis geleend waren, hebben er nog tot 2001 geleefd; nu leven er diverse andere beesten in het Park.

Nooit voltooid natuurlijk

Wat het Amstelpark zo leuk maakt, komt direct voort uit de Floriade. In elk hoekje gebeurt wel iets anders geks. Als je bij het doolhof en de midgetgolfbaan geweest bent, kom je bij een wild bos, moet je op een treintje wachten en zie je opeens een ooievaar nestelen. En dan ben je nog niet eens bij de kinderboerderij, speeltuin met botsbootjes, alpaca’s, kangoeroes, schapen en Schotse Hooglanders geweest. Wat een Floriade of een wereldtentoonstelling een beetje ongemakkelijk maakt, zijn de nieuwheid, de geforceerde hoeveelheid en diversiteit. Alsof je naar een bioscoop gaat en drie uur trailers voorgeschoteld krijgt met 2-3- en 4D-effecten. Maar het Amstelpark heeft in veertig jaar tijd kunnen samensmelten tot één film, die je het liefst nog vaak opnieuw wilt zien.

Deze recensie verscheen op 7 juni 2012 in de Volkskrant.