Tijdens het WK, twee jaar geleden, heb ik RuSt weinig gezien. Tijdens de vele wedstrijden die Oranje toen wél speelde, was ik meestal in de bioscoop te vinden. Omdat het ‘onze jongens’ was gelukt de finale te halen (weet je nog?), had ik ondertussen alle films wel gezien en ging ik over tot een wat rigoureuzere aanpak: ik stuurde RuSt weg. Terwijl hij in een volgepropte kroeg in het oranje de wedstrijden stond te kijken, zat ik heerlijk zen thuis op de bank bier te drinken in mijn eentje. Het was een mooie tijd.

brulshirt in actie

Nu, twee jaar later, is mijn zoon inmiddels vijf jaar oud, en in ruil voor een zak oranje spekkies getransferd naar het team van zijn vader. In een te groot brulshirt probeerde hij de spelregels te begrijpen terwijl hij met zijn vader naar de oefenduels keek. Ik voelde de bui al hangen: ik was opeens in de minderheid.

Hier tegenin gaan zou me heel veel energie gaan kosten en ik nam een rigoureus besluit: ik zou OOK EK-koorts krijgen! Ik snelde naar de winkel en haalde de volgende items in huis: oranje ballonnen, oranje vlaggetjes, een soort van bizarre sjerp waar groot HOLLAND op staat, een oranje megafoon die heel hard kan brullen, drie rood-wit-blauwe zweetbanden een een Yolanthe-Trophy-wife-plaktattoo. Ook kocht ik zo’n geestig schminkstaafje waarmee je in één keer een vlag op je gezicht kan tekenen. Het liefst kocht ik ook nog de oranje M&M’s waarbij je een bizarre oranje haarbal krijgt die je als een bivakmuts over je hoofd kunt trekken, maar dat durfde ik niet.

Bij de supermarkt haalde ik oranje gehaktballetjes, sauzijzenbroodjes, wortels, paprikachips en HEEL VEEL bier. Ik vulde ZELFS online alle actiecodes in waarmee je nog meer oranje shit kon winnen, maar ik won verdomme niks. Ik nodigde allemaal mannen uit en zette de TV extra hard. Gezien de verliesratio van de wedstrijden ontdekte ik dat ik mijzelf in een zogenaamde win-winsituatie had gemanoeuvreerd: ik had leuke avonden mét enthousiaste mannen, en bij verlies van oranje had ik (als enige) nog steeds leuke avonden, want mijn EK-koorts zit nog steeds in de incubatietijd.

Nog een bijkomend voordeel: hopelijk geeft RuSt nu MIJ de schuld van het verlies van Oranje. Had IK me niet zo uitgesloofd, dan was dit natuurlijk niet gebeurd. Over twee jaar mag ik dus, met een beetje goeie wil, weer lekker naar de bioscoop tijdens de wedstrijden. Alvast vier oranje sterren voor over twee jaar!