De route van mijn ouders woonplaats naar de mijne kent een listig punt: ergens moet je van de ene snelweg naar de andere zien te geraken en daar krijg je maar een schamele honderd meter voor. Tenminste, ik denk dat het zoiets moet zijn, maar ik ben erg slecht in het schatten van afstanden. En dat is dan ook meteen het probleem met dat punt op de route: het gaat nog wel eens mis. Ik ben sowieso een veel betere bijrijder dan rijder, maar dit terzijde (snap je ’m?)

Liever rijd ik daar dan ook op de bijrijderstoel. Niet alleen omdat ik dan niet de listige splitsing moet bezweren, maar vooral ook omdat ik – terwijl de rijder de afslag neemt – mijn ogen kan sluiten. Dit is een eigenaardige liefhebberij. Ik doe mijn ogen dicht en ga dan heel hard proberen te vergeten waar we precies op de route zijn. (Ik begreep van Gustav dat hij deze liefhebberij deelt, maar dan met de ligrichting in bed.) Iets dat overigens bijna nooit lukt, want het is hetzelfde als met die roze olifant: je gaat dan juist heel precies zitten weten waar je rijdt, waardoor je alsnog in de plaatsvervangende spanning zit of die afslag wel adequaat genomen gaat worden en dan voor de zekerheid op precies het juiste moment je ogen opent.

Beter is het dus om op dat moment te slapen, want het allerheerlijkste is wakker worden als je je straat ingereden wordt. Heb je toch maar mooi die hele A9-A4 gemist! (Ik had me nog zo voorgenomen om niet te zeggen om welk punt in welke route het ging, omdat ik nu vast weer allerhande adviezen ga krijgen als ‘je moet gewoon flink gas geven’ of ‘je moet gewoon flink remmen’. Daar kan ik dus niets mee.) Dat slapen is me nog maar één keer gelukt, en het was misschien wel de mooiste dag uit mijn leven. Mijn ongevraagde advies voor dat punt in die route is dan ook: ‘Je moet gewoon je ogen sluiten.’ Drie sterren.