| wat | veiligheidsdemonstraties |
|---|---|
| waar | in vliegtuigen |
Laten we er niet omheen draaien: niemand let meer op tijdens de veiligheidspraatjes van stewardessen voorafgaand aan het opstijgen in een vliegtuig. Goed, bijna niemand dan. Zo af en toe zie je nog een angstig kind of een zenuwachtige vrouw met de folder in haar hand naar de stewardess kijken alsof Magere Hein zelf de nooduitgangen staat aan te wijzen. Maar verder niemand. Als we nú over zouden stappen op glazen zuurstofmaskers die uit de stoel komen en zich automatisch om je heen zouden vouwen of er wordt uitgelegd dat alle stoelen vanaf 2013 een schietstoel zijn, dan zou dat de meeste reizigers gewoon ontgaan.
Ikzelf kijk altijd met een schuin oog, juist om eventuele veranderingen niet te missen. Dat is in mijn hele vliegende leven nog niet gebeurd, maar je weet het niet. Voor iemand als ik, met een latente vliegangst, is de demonstratie een tweeledige activiteit: het geeft me zowel vertrouwen – zo van: ‘Oh, kijk nou eens, ze hebben aan alles gedacht en ze glimlachen ook nog’ – als een paniekerige onrust: ‘Wacht eens even: overwegen jullie echt om straks met vierhonderd mensen op water te landen en dan via speelgoedglijbanen naar beneden te glijden?’
Sommige mensen gaan juist iets te ver. Zo hoorde ik een verhaal over een man die naast de nooduitgang zat. Toen hem werd uitgelegd hoe hij deze moest openmaken in een noodgeval, volgde de man de instructies meteen op, waardoor het deurtje plat op de startbaan viel. Na anderhalf uur vertraging mocht de man niet meer met de vlucht mee. Niet omdat hij een risico was, maar omdat er een goede kans was dat de overige passagiers hem zouden ombrengen.
Nieuw beleid
Omdat ik zelf wel eens op een podium sta vind ik het onmogelijk om iemand die iets staat op te voeren te negeren. Ik vind het ook niet leuk als het mij gebeurt, dus ik ben solidair met het vliegtuigpersoneel. Ik kijk dromerig naar de meisjes en jongens die hun uitgangenchoreo opvoeren. Anders is het als ze de demonstratie op een schermpje laten zien, dan kan ik het beter negeren. Overigens kijk ik wel altijd of de stewardessen die zijn uitgekozen om in het filmpje te spelen toevallig die dag aan het werk zijn in mijn vliegtuig. Dat is tot nu toe nog nooit gebeurd.
Stewardessen die glimlachen tijdens de demonstatie?? Bij Ryanair kijken ze toch echt alsof ze blij zijn, als je uit het vliegtuig dondert TIJDENS de vlucht.
oh heb ik een juweeltje voor jullie.
De beste veiligheidsfilmpjes komen van Air New Zealand: Zie: http://www.youtube.com/watch?v=wgpYtJMQQjc
Hahaha, zo hou je de aandacht er wel bij.
Is de vader van Paul Turner trouwens Nieuw-Zeeuws?
Voor deze had ik ook net iets meer aandacht dan gebruikelijk, de eerste keer dat ik ´m zag: http://youtu.be/HPLJV6YcvUE
Inderdaad herkenbaar. Ik mis vaak de passie, een beetje pit zeg maar, waarmee die choreo uitgevoerd wordt. Of dit een gevolg is van de beperkte aandacht van het publiek of dat die beperkte aandacht een gevolg van de laffe uitvoering is weet ik niet. Het zelfde als de obligate babbels die de hoofdsteward(es) 2 à 3 maal tijdens een vlucht afraffelt. Zeker als ze het verhaaltje moeten vertellen in het Engels terwijl dit niet zijn/haar moerstaal is. Dan wordt het eerder een samenraapsel van klanken in plaats van een samenhangend, verstaanbaar verhaal. Ze lijken volkomen onwetend wat ze nu precies aan het vertellen zijn en vaak klinkt het dan als een 4-jarige (uit Nederland) die een liedje van Eminem na-rapt.
Ik kijk/luister ook altijd met een scheef oog/half oor.
Zat vandaag in een binnenlandse vlucht van MASwings (Borneo), in een vrij klein toestel met propellers aan beide vleugels. Aan boord werd een filmpje getoond, en bij een noodlanding moest je al je bezittingen achter laten. Daarbij werd nog vermeld: “take off your high heels, even if they are expensive”. Dat vond ik dan wel weer leuk, en reden te meer om mijn kijk- en luistertechniek te handhaven.
Ik werd een paar weken geleden gerustgesteld door de Transavia purser vlak voor vertrek vanuit Spanje met de volgende mededeling: “Zoals u ziet is de vlucht niet helemaal vol. Wij hebben u daarom verdeeld over het toestel en dit hebben wij ook met uw bagage gedaan, zodat het toestel niet doormidden kan breken tijdens het opstijgen…”
Toen toch maar even extra opgelet tijdens de veiligheidsinstructies.
Vliegtuigen zijn nu eenmaal genegen neer te storten – als je goed kijkt blijkt het inderdaad Magere Hein die die nooduitgangen staat aan te wijzen. Daarom heb ik een hekel aan mensen die niet opletten tijdens de veiligheidsinstructies. Als het dan zover is moet ik jullie zeker gaan redden. Ja doei!
De man die de nooduitgang alvast opende, nam de oefening gewoon serieus. Naast zo iemand zou ik met een gerust hart een oceaan over vliegen; zo niet naast de bejaarden en vrouwen die doorgaans voor de nooduitgang zitten…
Vandaag terug uit Kopenhagen toch voor het eerst echt niet opgelet. Veel te verdrietig dat ik weer in Nederland moet vertoeven ^^
Tsja, de mooiste demonstraties heb ik in Zuid-Amerika gezien. De stewardessen deden de hele demonstratie perfect synchroon en met een vrolijke glimlach, ik verstond toen wel geen woord van de uitleg (Spaans is niet mijn sterkste taal) maar het beeld is altijd gebleven…
Tijdens mijn laatste vlucht letten ‘we’, de passagiers, inderdaad ook niet zo goed op. Na 2 minuten werden de stewardessen onderbroken door de captain, en werden wij streng toegesproken, dat we nu toch echt moesten gaan luisteren. Het voelde allemaal nogal schoolreisjes-achtig moet ik zeggen..
Verweg mijn favoriet! Safety video van TAP Portugal. http://www.youtube.com/watch?v=YfP-KJsX8y8