We zagen net André Kuipers en twee figuranten terugkeren uit de ruimte. In een setting die een James Bondfilm niet meer zou halen wegens ongeloofwaardigheid zagen we de controleruimte met mensen achter computers uit de jaren tachtig voor drie enorme schermen met kaarten en tekentjes. Al snel was er beeld van de capsule, hangend aan een kwalachtige parachute. Met een rust die in totaal contrast stond tot de enorme g-krachten die de mannen net doorstaan hadden, bungelde de capsule naar beneden.

Zou James Bond het naderend onheil nog kunnen voorkomen?

De NOS-commentatoren vertelden dat één meter boven de grond de val nog gebroken zou worden door raketten die met een nucleair sensorsysteem ingeschakeld zouden worden. Dat was waarschijnlijk vooral om de Russische smaak van deze missie te onderstrepen. Alles werkte en met een stofwolkje landde de kwal in het steppelandschap van Kazachstan. Het gevoel dat het bizar is dat het technologisch mogelijk is om in ruim drie uur uit de ruimte terug te reizen naar de aarde werd meteen tenietgedaan door wat er daar in de steppe gebeurde.

Het eerste wat we zagen was een handvol toeristen die foto’s maakten van de capsule. Ze stonden er gewoon naast! Er werd dan weliswaar snel een gebied rond de plaats delict afgezet door het spannen van een plastic lint, maar dat haalde niet veel uit, want de toeristen stapten daar gewoon overheen. En waar kwam die tante Sjaan vandaan die daar als een verdwaalde groepsreiziger in haar neus stond te peuteren? Oh wacht, ze wás ook een verdwaalde groepsreiziger die in haar neus stond te peuteren. Gelukkig werd ons alles getoond door iemand met een hi8-camera, die overduidelijk stond te worstelen met het zoomknopje. Ik vond het zo zielig voor de familie van André, die ergens ver weg in een studio maar moest toekijken hoe blijkbaar elke jan lul gewoon naar die capsule toe kon lopen.

Hallo?! Is daar iemand?

Het leeghalen van de zwartgeblakerde Sojoezcapsule kan nog het beste worden omschreven als de bevalling van een stuk vee. Een voor een werden de kalveren uit de romp van de moeder getrokken door mannen in overalls. En denk maar niet dat, gezien het een actie van de NASA betrof, daar geavanceerde apparatuur voor werd gebruikt. Welnee, een uit de plaatselijke speeltuin weggerukt speeltoestel werd over de capsule geplaatst en een groepje mannen probeerden half liggend de drie astronauten eruit te vissen. Het speeltoestel paste ook net niet over de capsule. Een van die mannen trapte op het trapje nog even zijn Crocs uit, dan ging het makkelijker. De commentatoren vroegen zich af waar het timmergeluid vandaan kwam bij het openmaken van de capsule. Dat zagen we, ondanks de hi8, toch duidelijk in beeld: de geïmproviseerde afzetting moest hoger en werd op metalen stokjes gezet.

Aaah, lief baby

Hoe kan het dat zo een ontruimingsactie niet wat gestroomlijnder verliep? Waarom zag het eruit alsof ze daar, ter plaatse, pas doorkregen dat er drie mannen in die zwarte bal zaten? Waarom werden er drie campingstoelen met bloemetjesdekens klaargezet? Die bloemetjesdekens waren voor ons de druppel. Als er niet eens kan worden geïnvesteerd in echte NASA-bijkomstoelen met spacedekens, dan hoeft het voor ons ook niet meer.

Wij pinkten een traantje weg bij de aanblik van de altijd vrolijke Kuipers, die als enige van de drie ruimtemannen écht lijkt te genieten van zijn werk. Met zijn identieke broers in de studio mee zijn we trots op Onze André, die blij, met wiebelende voetjes, met zijn vrouw belde. Hoe zou het trouwens met die derde gast zijn? Voor hem leek de glijbaan van het speeltoestel zo eng dat hij ervan flauwviel, en verder buiten beeld werd gehouden. Vier sterren voor André, and beyond!

UPDATE: Hier is een samenvatting terug te kijken.

André is altijd blij.