| wat | slaapverlamming |
|---|---|
| wat is het | eng |
| ja, maar wat is het | lees maar |
Er is een aantal dingen waar ik echt bang voor ben: die YouTubefilmpjes waarop je kunt zien hoe groot hemellichamen zijn in verhouding tot de aarde, de invoering van de sharia en een verschijnsel dat slaapverlamming heet. Ik heb het nog niet vaak meegemaakt, maar de keren dat het gebeurde dacht ik werkelijk dat het einde der tijden was aangebroken.
Slaapverlamming is een merkwaardig verschijnsel. Tijdens je remslaap – de slaapfase waarin je dromen hebt – worden al je spieren behalve longen, hart en oogspieren uitgeschakeld. Dat komt omdat je anders de bewegingen in je droom ook in het echt zou maken. Op zich handig, maar deze tijdelijke verlamming kan ook optreden buiten de remslaap, als je nog – of al – wakker bent. Gevolg is dat je welbewust en redelijk wakker dezelfde verlamming ervaart en niet kunt spreken of bewegen.
Denk je nu: hee dat klinkt best eng? Klopt, maar dit is nog niet het engste. Een bekend bijverschijnsel tijdens slaapverlamming is de hallucinatie. Dat kan gaan om beelden die je eerder uit je droom hebt meegenomen, geluiden horen waar je bang voor bent (voetstappen, ademhaling van iemand anders, dichtslaande deuren) of het zien van licht, waardoor je niet kunt plaatsen of het nu dag of nacht is.
schilderij van Fuseli - 'the nightmare'
Denk je nu: hee dat klinkt best eng? Klopt, maar dit is nog niet het engste. De allerengste en bekendste hallucinatie is de demon, de incubus. Stel je voor dat je in je bed ligt, op je rug, met je gezicht naar boven. Je bent net wakker en merkt dat je niet kunt bewegen. Verderop, in de kamer, op je bed, zit een klein duivels wezen. Dan kun je bidden om interventie van Burgernet wat je wilt, maar omdat je niet kunt bewegen zit er niets anders op dan wachten tot hij uit zichzelf vertrekt.
Uiteraard is ook dit wezen niets anders dan de verwezenlijking van ieders angst: – een entiteit terwijl je denkt dat je alleen bent, – iets kwaads, – iets onmenselijks. Slaapverlamming krijgt toch twee sterren. Één omdat de fouten in het menselijk lichaam me bovenmatig fascineren en nog eentje omdat het allerlei uittredingen, alien-ontvoeringen en andere paranormale nonsens lijkt te verklaren.
Heb jij het wel eens gehad? Wat waren je ervaringen? Onze 10e had het een keer op haar 17e en toen hing er een demon met vellen aan zijn gezicht boven haar bed die zei: ‘Zal ik jou eens wat laten zien?’ BRR…
Oh jee, dat youtube filmpje klinkt ook best eng..
Ja, ja, ja!! Ik heb dat zeer af en toe. In mijn pubertijd zelfs met enige regelmaat. Dóódeng. Echt een afschuwelijk gevoel. Je hebt een heel herkenbare recensie geschreven, maar ik zou dit verschijnsel alle sterren afpakken die er zijn. Walgelijk…
Of in je puberteit?
Ik heb mezelf als 4jarige aangeleerd om nachtmerries te herkennen voordat ze eng werden en mezelf dan wakker te maken, en dan word ik meestal wakker met slaapverlamming. Soms gebeurt het ook gewoon zonder dat ik het bewust doe.
Maar ik vind het wel een fijn gevoel, net alsof ik helemaal in mijn matras ben gezakt. En mijn hallucinaties zijn meestal wel grappig, zwevende krukken en dat soort dingen.
Is dit vergelijkbaar of gelijk aan Lucid Dreaming? Het is mogelijk dat zelf op te wekken en na wat ervaring ook zelf te sturen. En als je zelf je dromen kan sturen kan je dus garanderen dat je alleen mooie dromen krijgt. Overigens is het zelf opwekken van dit verschijnsel niet goed voor je: je loopt een hoog risico op psychische problemen.
Verder, zelf nooit gehad. Gelukkig.
Nee bij lucide dromen weet je dat je droomt, en soms kun je ingrijpen en je dromen sturen of de droomthema’s bepalen. Maar voor lucide dromen moet je wel slapen (ik droom wel eens voordat ik in slaap val, maar dan droom ik gewoon wat ik droom), en slaapverlamming merk je juist op als je wakker bent.
Ik heb het vaak als ik ontzettend moe ben, na een festival bijvoorbeeld of een stressige studiedag. Verschrikkelijk naar en eng, maar inmiddels kan ik mezelf geruststellen door in mn hoofd te blijven zeggen dat het altijd weer over gaat. Volgens mij duurt het iets van 10 seconden, maar het lijkt vaak langer. En wat ik ook vaak heb is dat ik mijn tanden als een idioot op elkaar klem en ze niet van elkaar af kan halen, alsof ik ze kapot wil bijten, heel raar…
Het kan heel suf voelen als je wakker schrikt naast een vredige slaper, die wil je dan heel graag duidelijk maken dat je net het allerengste ooit hebt meegemaakt. Die mompelt dan alleen iets liefs en kan zich er niks bij voorstellen!
Het schijnt zo te zijn dat dat met dromen ook zo werkt: je eigenlijke droom is maar heel kort, maar je denkt er nog lang over na, half er nog in, waardoor het langer lijkt.
Jaaa, ik ken dit! Heel bizar. Als kind had ik altijd een soort van nachtmerries waardoor ik half in paniek (en blijkbaar dus verlamd) wakker werd, zodat ik alsnog dacht dat ik door enge wezens gegrepen was.. als puber had ik die dromen niet meer, maar was ik bij het wakker worden vaak ‘slaapverlamd’ en dacht ik dat ik heel gek gedraaid lag met mijn nek en niet anders kon gaan liggen. Freaky….
Ik heb een slaapstoornis (wordt in slechte tijden 15x per uur wakker) en slaapparallyse is een bijkomstigheid als ik erg gespannen ben. Ik kan me niet bewegen terwijl ik wakker ben. Langzaam voel ik me een diepte in gezogen worden en weet dat ik weer in slaap zal vallen. Mijn lichaam is niet gevoelloos maar doet niets, mijn geest lijkt helder. Toch probeer ik te roepen zodat mijn man mij wakker maakt, maar niemand hoort me en ik glij met kriebels in mijn buik als op een schommel de zwarte diepte in.
Dit verschijnsel en andere slaapstoornissen zijn mooi beschreven in het boek Slaap & Slaapstoornissen door Dr. Carlos H. Schenck en Dr. Hans L. Hamburger. De laatste is hoofd van het Slaapcentrum van het Slotervaartziekenhuis in Amsterdam en een autoriteit op dit gebied. Mensen blijken in hun slaap de vreemdste dingen te kunnen doen.
Wat Emma hier boven beschrijft klinkt als bruxeren. Een bitje kan helpen tegen beschadiging van het gebit.
Fijne timing deze recensie, ik moet zo nog slapen…
Precies mijn gedachte…
De plaatjes helpen ook niet echt! Al krijg ik vannacht geen last van slaapverlamming, een ‘normale’ nachtmerrie over een willekeurige incubus zit er nu wel in…
Echt eng dit. En ik ben nu en de hele nacht alleen thuis….
En drugs! Daarna heb ik het ook altijd. Nooit doen kinderen!
Ik heb dit ook regelmatig, zoals anderen ook opmerken in stressvolle tijden of wanneer ik heel moe ben. Daarnaast heb ik het als ik op vreemde plekken slaap. Hoe lastig het ook is: don’t panic! Leer de situatie herkennen en wacht tot het over is. Als je van griezelfilms houdt, hoef je voor deze in ieder geval niet te betalen. Ook de hallucinaties verdienen een ster, vind ik: van een vrouw in het zwart met een zeis tot een engel met heroine-naald en schimmige figuren die mijn naam willen stelen.
Voorkomen is beter dan genezen: ga op regelmatige tijden slapen en neem de tijd om te ontspannen voordat je daadwerkelijk in slaap valt.
Ik had dit vroeger best wel vaak. Eerst vond ik het heel eng, dus als kind heb ik het een keer huilend aan mijn moeder verteld. Die zei:”moet je maar niet zo lui zijn.” Ja, daar had ik dus helemaal niets aan, dus toen ben ik het zelf maar gaan uitzoeken. Inmiddels ben ik er echt een beetje klaar mee, het doet me niet meer zoveel. Nu denk ik altijd, goh, is het weer zo laat, en dan denk ik 10 seconden aan iets anders en dan is het alweer voorbij. Sinds ik er zo over denk overkomt het me bijna nooit meer. Alsof ze het expres deden.
Helaas nog nooit gehad, lijkt me best een bijzondere ervaring
Ik dacht al dat ik de enige was…
“Dan kun je bidden om interventie van Burgernet wat je wilt,…” Hahahahaha!!
Het engste wat ik slapend heb meegemaakt was dat ik besefte dat ik droomde maar niet wist hoe ik wakker moest worden. Maar goed, dat is niets vergeleken met een demon aan het voeteinde van je bed. Wat raar eigenlijk, dat de meeste mensen van die ‘cliché’ figuren zien…
Holy *&*^$# shit!
Nooit gehad, maar wat lijkt me dit eng. Meer de hallucinaties dan het niet kunnen bewegen, overigens. Las dit dus gister vlak voor ik naar bed ging en ik héb me toch slecht geslapen, brrrr. Wel fijn om te weten dat je er dus uit kunt komen als je het ‘weet’ Geruststellend… maar toch.
Als je op je buik slaapt, heb je er dan minder snel last van? Of speelt de houding waarin iemand slaapt geen rol? Als je op je buik ligt lijkt het mij wel minder eng. Of ga je dan allemaal dingen in de matras zien? Echt ongelooflijk hoe een recensie mij zo bezig kan houden zeg.
Meeste kans heb je als je op je rug slaapt, dus als je op je buik slaapt heb je er inderdaad minder kans er op.
Op je buik kan het ook… Ik heb vaak last van nachtmerries, lucide dromen… Vooral als ik op mijn rug slaap inderdaad, maar gelukkig slaap ik meestal op mijn buik. Alleen heb ik dus wel eens meegemaakt dat ik het gevoel had dat iemand met zijn volle gewicht bovenop me lag. Die je dus niet ziet… Ook eng! Had het als kind veel vaker, dus vind het fijn dat het steeds minder wordt. Daarbij ben ik me er eigenlijk altijd van bewust dat ik (half) slaap en dat het niet echt is.
Maar ik ben er van overtuigd dat de mensen die ontvoerd zijn door aliens, en die hun oma in de hoek van de slaapkamer zien staan, ook gewoon hier last van hebben.
gatver dit zijn dingen die ik liever niet weet….
maarjah aan de andere kant, stel dat het mij ooit overkomt dan weet ik nu wat het is!
Ja dit heb ik ook wel eens! Wakker worden en me niet kunnen bewegen! Dat voelt echt niet fijn. Gelukkig zie ik dan nooit enge wezens, wist niet dat dat ook nog kon, brr. En lucide dromen zijn cool
Die filmpjes over het universum zijn vreselijk inderdaad! Vooral als ze beginnen in iemands achtertuin en dan uitzoomen: nachtmerries!
Ja dit is inderdaad dood eng, het is me afgelopen jaar een paar keer gebeurd en de eerste keer raakte ik in blinde paniek (waar je dus niks mee kan! Want je kan niet bewegen) maar daarna herkende ik het en moet je gewoon wachten tot het voorbij is. In mijn ervaring gebeurt het niet ‘s nachts maar ‘s middags als je op bed gaat liggen voor een dutje ofzo, en elke keer was ik bijna in slaap en dan voelde ik een soort schokgolf door me heengaan, alsof er een kleine aardbeving is, en daarna was ik opeens verlamd en zat er een demon op m’n bed. En meestal kruipt die dan heel langzaam steeds dichterbij totdat het bij je gezicht is en ja dan ben je redelijk in paniek. Heel naar dit
Ik heb hetzelfde, maar dan zonder de verlamming, een soort onbewuste/bewuste slaapwandeling, achteraf kan je je alles herinneren (bijna alles) en tijdens “slaapwandel” je soort van naar allerlei dingen, alsof iemand anders je lichaam beweegt. Heel eng.
Ergste wat ik heb meegemaakt is dat ik toen een keer bij een huisgenootje heb aangeklopt, die heb verteld dat ik een potje pillen had ingeslikt (??) en die vervolgens 112 heeft gebeld, ik kwam weer bij bewustzijn toen ik de 112 mevrouw aan de telefoon had. Heel apart. En dat potje pillen was natuurlijk bullshit. En nee ik heb nooit drugs gebruikt haha!
Ik heb het een keer meegemaakt dat mijn vriendin me opeens oraal begon te bevredigen tijdens haar slaap. Net toen het fijn begon te worden stopte ze er abrupt mee. Deze gebeurtenis wordt overigens door haar tot op de dag van vandaag ontkend, je zal het wel gedroomd hebben! Is dit een bekend bijverschijnsel van slaapverlamming?
Dat youtubefilmpje is echt eng!!!
Die incubus kan ik maar niet plaatsen. Waarom word er geen onderzoek naar gedaan. Ik vond het zo eng toen ik die tekening zag van die schim zo schuin op je bed met zijn handen om je nek. Die zelfde droom had ik aan mijn collega’s verteld. Tot dat iemand mij die schets op internet lied zien. Hoe kan het dat mensen al eeuwen lang de zelfde ervaring hebben en niemand kan je vertellen waar het vandaan komt. Het gebeurd echt en dezelfde houding altijd schuin op je bed met die schim op je en zijn handen om je nek. Ik krijg het gewoon niet uit mijn hoofd. Hoe kan dat nou??
Die incubus kan ik maar niet plaatsen. Waarom word er geen onderzoek naar gedaan. Ik vond het zo eng toen ik die tekening zag van die schim zo schuin op je bed met zijn handen om je nek. Die zelfde droom had ik aan mijn collega’s verteld. Tot dat iemand mij die schets op internet lied zien. Hoe kan het dat mensen al eeuwen lang de zelfde ervaring hebben en niemand kan je vertellen waar het vandaan komt. Het gebeurd echt en dezelfde houding altijd schuin op je bed met die schim op je en zijn handen om je nek. Ik krijg het gewoon niet uit mijn hoofd. Hoe kan dat nou??
Yep, dit heb ik ook meegemaakt. Het voelt alsof je in een soort twilight zone zit. Ik hoorde stemmen, voelde aanrakingen en ademen, terwijl je alleen in bed ligt! Tegelijk besef je dat dit niet echt is, een soort droomtoestand.
Maar heel herkenbaar!
Ik heb dit als kind eens meegemaakt. Ik lag op mijn rug in bed, kon me niet bewegen, en toen kwam er een clown in een rolstoel mijn kamer in rijden.hij reed naar mijn bed en pakte toen met zijn harige arm mijn arm vast. Niet echt een prettige ervaring.
Tegenwoordig heb ik vergelijkbare ervaringen als ik overdag in slaap val, vooral buiten in de zon. Ik kan dan altijd mijn ogen al open doen, maar het duurt dan altijd nog een seconde of 15 voor mijn spieren ook meewerken. Meestal zie ik in mijn ooghoek een vrouw staan die naar me kijkt. Dan raak ik in paniek en probeer me uit alle macht te bewegen. Het is een heel raar gevoel als je jezelf dan heel langzaam uit die verlamming voelt komen.
Soms maak je iets mee, maar weet je niet dat het een naam heeft en nog meer mensen er laat van hebben. Interessant deze recensie! Ik heb het ook weleens (of iets soortgelijks) als ik wakker aan het worden ben. Ik wil dan mn ogen opendoen, maar dat lukt niet, hoe graag ik het ook wil. Ook kan ik geen geluid maken. Ik denk dat ik me op dat moment helemaal niet kan bewegen, maar zeker weten doe ik het niet. Volgende keer dat het gebeurd toch eens opletten.
Nu ik hier ontdekt heb dat er zoiets als ‘slaapverlamming’ bestaat en je je daar dus ook bewust van kan worden, wil ik nog iets kwijt waar ik vroeger en nu heel af en toe nog weleens laat van heb.
Vroeger als ik op bed lag en/of moe was, zag ik de kamer en alle spullen soms opeens in een ander perspectief, alsof alles in de ruimte om me heen opeens veel verder van me af was en dus kleiner zou moet worden, maar tegelijkertijd was de grootte van alles juist niet veranderd, waardoor het dus nog groter leek dan het was.
Ik heb het altijd moeilijk gevonden om te omschrijven hoe ik het zag, weet zelfs niet of deze poging het precies omschrijft, maar het komt wel goed in de buurt geloof ik. Ik probeerde het vroeger ook weleens te omschrijven alsof je in madurodam bent en daar op een zogenaamd hoog gebouw gaat staan en je ziet alles onder je heel klein en je probeert je dan voor te stellen dat het in verhouding eigenlijk allemaal net zo groot is als jezelf.
Het blijft moeilijk te omschrijven, maar het voelde altijd heel vreemd.
Ben benieuwd of er meer mensen zijn die dit weleens gehad hebben. Het is voor mij nu volgens mij zeker alweer een jaar of 2 jaar geleden dat ik het voor het laatst had. Ik had het met name rond m’n tienertijd. Het duurde denk ik niet langer dan ongeveer 30 sec.
Ik heb sinds dat de herfst begonnen is vorig jaar 1 keer in de 2 weken of zelfs een paar dagen achter elkaar last hiervan.
Ik word wakker en dan kan ik me opeens niet meer bewegen. Praten gaat ook niet echt. Na enkele seconden voelde ik een pijn in mijn rug en zie ik naast mijn bed een geel stralende man naar mij toe zweven en stopt voor mijn gezicht en pakt dan mijn nek stevig vast. Ik probeerde te schreeuwen in de hoop dat iemand mij kon horen. Maar dat gaat helemaal niet. Ik probeer mij te bewegen maar dat kost heel veel moeite.
Op een gegeven moment lukt het mij toch de benen te bewegen en kort daarna is alles weg en kan ik mij weer volledig bewegen en spreken. Toen ging ik weer slapen op dezelfde nacht en dan maak ik het nog eens mee. Dit was weer diezelfde persoon en begint me in de zijkant van mijn buik te steken. Hier kon ik na verloop van tijd ook weer met mijn benen bewegen en het was weer weg. Hier heb ik mij echt meerdere malen om gerschrokken en ik dacht echt dat ik een kwade geest achter mij aan had zitten zoals de film paranormal activity. Ik weet nou sinds kort van een medium die dromen doet uitleggen dat dit door een slaapverlamming kan zijn. Ik zag als kind vaak geesten en schimmen waardoor ik mijzelf heb leren afsluiten om door andere dingen bezig te zijn. Nu ik deze slaapverlamming hebt komt alles weer terug.
Ik ben echt helemaal opgelucht dat dit slaapverlamming is. Want ik dacht echt dat dit echt was en dat ik aangevallen word door een kwade geest die mijn ziel uit mijn lichaam probeerde te halen. Probeer maar eens voor te stellen hoe dat is als je niet van slaapverlamming afweet en het gebeurd steeds om de week weer opnieuw.
Nu ik ervan afweet probeer ik bij de volgende keren rustig aan te doen en het voorbij laten gaan.
Groet,
Tristen
Ik heb twee keer een toestand van slaapparalyse ervaren en vond het beide keren zeer, zeer beangstigend, temeer omdat ik nog nooit van het verschijnsel gehoord had, want ik ben er pas recentelijk achter gekomen dat dit een fenomeen is waarvan bekend is dat het zich bij meer mensen voordoet.
De eerste keer lag ik na het ontwaken uit een slaap op mijn buik en had het gevoel dat iets of iemand op mijn rug kwam zitten en zo zwaar op me drukte dat het me de adem benam.
In paniek probeerde ik te schreeuwen en mijn vriend te roepen, maar er kwam geen geluid uit me en ik kon me onmogelijk bewegen.
Het leek minutenlang te duren en uiteindelijk nam de druk van mijn rug en borst af en werd mijn toestand normaal.
Ik dacht dat ik een paranormale ervaring had gehad.
De tweede keer, ook na het ontwaken uit de slaap, gebeurde in eerste instantie hetzelfde, maar daarna werd ik door een onzichtbare kracht gewelddadig verkracht terwijl ik door de verlamming mij onmogelijk kon verzetten.
Terwijl ik de ervaring als zeer bedreigend en beangstigend heb ervaren, heb ik me er ook vreselijk voor geschaamd en er nauwelijks met iemand over gesproken. Ik was bang dat anderen de verkrachting zouden interpreteren als iets waarover ik heimelijk zou fantaseren, terwijl de ervaring afschuwelijk- en ik totaal in paniek was.
Inmiddels heb ik vernomen dat verkrachtingshallucinaties tijdens slaapparalyse een vaker voorkomend verschijnsel is.
Ik kijk er nog altijd niet naar uit om opnieuw een toestand van slaapverlamming te ervaren, noch eventuele bijbehorende hallucinaties, maar ik verwacht dat ik, nu ik meer weet over het verschijnsel, een volgende keer niet meer zo in paniek zal zijn.
Groet,
Laura.