| wat | bellen |
|---|---|
| met wie | met wie dan ook |
Hemingway…
Ik loop al een tijdje rond met het idee voor een stukje dat tekeer gaat tegen voicemail. Het liefst zette ik mijn eigen voicemail helemaal uit, maar na een kwartier verdwalen in allerlei menu’s besloot ik in te spreken: ‘Dit is mijn voicemail. Ik luister niets af. Stuur me een sms of een e-mail.’ De enige die daar niet naar luistert is mijn oma. Zij spreekt altijd gewoon in en begint met de woorden: ‘Het apparaat staat weer eens aan.’
Op de website van HP/De Tijd verscheen vorige week eenzelfde soort aanklacht, maar dan tegen bellen als zodanig. Ondanks dat de schrijfster als argument gaf dat ze te druk was om te bellen omdat ze vaak ‘net even een heet pannetje op het vuur had staan’ of ‘met de kinderen bezig was’ en ik met hete pannetjes noch met kinderen in aanraking kom, kon ik niet anders dan instemmen en vond ik dat mijn voicemailbetoog moest worden uitgebreid tot bellen in het algemeen. Bij dezen.
De strekking: bellen is passé. Zoals het inmiddels merkwaardig is als er iemand onverwachts aanbelt en je automatisch de neiging hebt om te vragen: kon je niet even bellen? Zo merk ik dat ik steeds geïrriteerder ben als iemand me opbelt en heb ik de neiging om te vragen: kon je niet gewoon een bericht sturen?
Bellen is een inefficiënte, onhandige vorm van communiceren. Er valt niets nog eens over te lezen, je moet onmiddellijk met een antwoord komen, alle informatie moet worden onthouden of alsnog opgeschreven. Een minuut stil nadenken stuit onherroepelijk op: ‘ben je daar nog’-jes. Communiceren in fijne, weloverwogen en zorgvuldig opgestelde korte berichten is vele malen prettiger.
Over twee maanden mag ik een nieuwe iPhone. Met de eerste provider die mij een onbeperkte databundel en weinig belminuten aanbiedt, ga ik in zee. Ik zou het noemen: de Bel-Zelden-Whatsappfokkingvaak-Bundel.
Overigens is bellen nog wel waardevol als het gaat om de liefde. Dat komt omdat bellen het gevoel geeft dat iemand vlakbij is en in je oor fluistert. En dat is eigenlijk vooral prettig als je ook graag wilt dat iemand een paar keer per dag zo dichtbij komt.
Ik vind bellen persoonlijk vele malen efficiënter en doeltreffender. Waar bellen nog steeds een gesprek is tussen twee mensen zitten smsjes en whatsappjes vol voorbedachte leugens en overbestudeerde zinsopbouwen waarin je veel moet gissen naar eventuele dubbele lading die een boodschap bevat. Als fan van het fenomeen sarcasme vind ik de sms levensbedreigend als iemand jou uiterst hilarische, maar sarcastische opmerking verkeerd leest.
Daarnaast bel je iemand op en heb je direct antwoord op zevenenvijftig vragen zonder dat je hier zevenenvijftig smsjes voor hoeft te sturen in de hoop dat de ontvanger je vraag goed geïnterpreteerd heeft.
Mijn voorkeur gaat uit naar die twee of drie belminuten!
Bellen vergelijken met SMS/WhatsApp is appels met peren vergelijken. Ligt echt aan de boodschap/persoon met wie je communiceert
Helaas ben ik zelf ook iemand die bijna alleen nog maar met me moeder belt. Whatsapp en ping (en facebook en twitter) gebruik ik veel om met vrienden en collega’s te communiceren. Zelf merk ik dat het heel makkelijk is omdat je ook dingen kan sturen die je op dat moment in je hoofd hebt en niet altijd direct antwoord hoeft te hebben, maar dan heb je het maar alvast gecommuniceerd. Echter blijft wel dat je bij deze vormen van non-verbale communicatie het risico loopt op verkeerd interpreteerbare teksten en er dan weer berichtjes aan moet wijden als, wat bedoel je? Regelmatig neem ik me dan ook voor om vaker te bellen, helaas blijft het bij een voornemen. Soms verlang ik wel eens terug naar vroeger, want hoe makkelijk het allemaal nu is dingen als een telefoontje of een handgeschreven brief zijn toch veel waardevoller.
Ik haat bellen.
Het was vooral verschrikkelijk toen ik journalistiek studeerde en we zelf nieuws moesten vinden en daarvoor mensen moesten bellen. Zat je met zijn allen in een lokaaltje met van die ouderwetse telefoons te proberen Jan Heemskerk aan de telefoon te krijgen.
Als ik per direct antwoord op een vraag wil, dan bel ik toch liever. Met smsjes (Whatsapp, wat is dat?:P) moet je weer op antwoord gaan zitten wachten en je afvragen of de andere persoon het nog niet heeft gelezen, of wel heeft gelezen en nog niet geantwoord, en waarom dan niet.
Als je met iemand een afspraak moet maken, is bellen veel handiger dan berichten sturen.
- Kun jij woensdag?
- Nee, dan kan ik niet, maar wel donderdagmiddag, lukt dat?
- Hm, ja… Hoe laat?
- Om één uur?
- Nee, dan zit ik bij de tandarts. Vanaf half drie kan ik wel.
- Oké, dan om drie uur bij mij?
- Liever bij mij, want ik moet daarna nog naar mijn moeder.
- Oké, om drie uur bij jou.
- Prima, maar om kwart voor vier moet ik echt weg.
- Oh, dat is wel krap. Anders vrijdag? etc
Whatsappje: “ik heb mijn online agenda gedeeld met je, prik maar een dag en tijd die nog open is en jou uitkomt”.
Antwoord: “Oké”.
Klaar
.
Mailen/Whatsappen/etc. als het kan, bellen als het moet.
Vijf sterren voor iemand direct kunnen spreken als dat nodig is en in één minuut kunnen kortsluiten waar anders vele berichten voor nodig zouden zijn.
Laat je het weten als je dat abonnement gevonden hebt? Ik wil het ook!
Ik heb dat abonnement. 175 belminuten, 75 sms’jes, onbeperkt internet. Destijds via gsmtopdeal.nl, maar die bieden ook geen onbeperkt internet meer aan.
Dat zijn nog veeeeeel teveel belminuten.
Het abonnement dat jullie zoeken heet een internetabonnement. Je hebt er trouwens ook geen telefoon meer voor nodig…
Mee eens! Ik what’s app liever. Bellen deed ik alleen nog met mijn moeder, maar tegenwoordig facetimen we.
Op een of andere manier bellen mensen altijd ongelegen. Met what’s app heb je dat probleem gewoon niet.
Wat nog irritanter is;
Iemand bellen omdat je iets direct moet weten, op een voor jou geschikt moment.
Degene neemt niet op en belt een half uur/uur/twee uur later terug op een moment dat het jou dus niet uitkomt.
Waarna ik dus dan gewoon niet opneem en alleen een whatsappje/sms stuur met alsnog de vraag zo snel mogelijk te reageren.
Hoe bedoel je tijdverspilling
Als iemand niet opneemt is er voicemail of alsnog een mail/whatsapp/sms. Ik zie je probleem niet.
Waarde Dino, Weliswaar wéken later wil ik toch even reageren op je volgende redenatie annex irritatie: “Iemand bellen omdat je iets direct moet weten, op een voor jou geschikt moment. Degene neemt niet op en belt een half uur/uur/twee uur later terug op een moment dat het jou dus niet uitkomt.”
Zit ‘m in die tamelijk agressieve strijd om (eigen)belangen niet de crux van de kwestie? Want, zoals ik je opmerking interpreteer: iemand móet, op zijn/haar moment iets weten. Dat komt die ‘iemand’, op zijn/haar moment niet uit. En vervolgens gebeurt min of meer het omgekeerde. Tsja. ‘n Enigszins filosofisch vraagje daarbij: wie of wat bepaalt die zgn. ‘directheid’ van dat weten? En dan, wat is de waarde daarvan? En hoe bepaal je dat?
Mensen die niet van bellen houden zijn vaak doof. Ik haat bellen
Wat zeg je?
Geen smartphone en ben zwaar motorisch beperkt als het aankomt op smsen.
Bellen dus … over mijn liefdesleven hoor je mij dan ook niet klagen.
Liever wel zelf bellen dan gebeld worden.
Ik had vroeger een serieuze telefoon opneem angst ( in de tijd dat er nog geen nummerherkenning was en andere familieleden de telefoon op konden nemen) en de restanten daarvan vinden nog steeds: Bel ons niet, wij bellen u.
Ik vind bellen gezelliger. Misschien loop ik gewoon hopeloos achter, maar dat vind ik niet zo erg.
Hier wordt de plank misgeslagen, jammer. Wat een zeurstukje zeg. Bellen is gewoon handig en zal het voorlopig ook nog wel even blijven. De schrijver wil gewoon lekker patsen met een hippe, ‘creatieve’ Iphone, geen geld betalen voor bellen en lekker gratis whatsappen. Waar, volgens een stuk van deze site, ook behoorlijk wat nadelen aan zitten.