Afgelopen vrijdag was ik op de housewarmingparty van een goede vriend. Dit huis is vermoedelijk het  laatste dat we voor ’m inwarmen. Het is groot genoeg voor een heel elftal kinderen en het heeft nog een nok bovenop de zolder. Daar stonden nu, verzekerde de vrouw des huizes mij, vijf onuitgepakte verhuisdozen, en het zou een mooie speelplek worden voor de kinderen. Meteen was ik 25 jaar terug in de tijd, in de nok van ons ouderlijk huis, hutten bouwend tussen meubels die ik verder alleen uit fotoboeken kende, en onuitgepakte verhuisdozen met het pre-uitzetservies van mijn ouders.

Wij hebben maar één verdieping, op twee hoog, maar ook de sleutel van een van de drie zolderkamers op de vierde verdieping. Daar liggen de uitwerpselen uit ons bestaan. Dozen met mijn academiewerk, twee lege vissenkommen, een afdruiprek, halflege bussen verf, vloerdelen, pre-uitzetservies. Een smaller wordend middenpad zorgt ervoor dat het meeste nog toegankelijk is. Van veel voorwerpen zie ik nog exact waar ze lagen toen ze voor het laatst in gebruik waren. Bij het meeste was dat niet in dit huis.

Iedereen die dit in zijn eigen huis kan fotograferen heeft óf net de sleutel gekregen, óf moet die over een uurtje afgeven aan de nieuwe eigenaar.

Een tijdje geleden had ik mezelf beloofd nooit meer iets op zolder neer te zetten, zonder ook iets vier verdiepingen mee naar beneden te nemen en aan straat te zetten. Aan die belofte heb ik me niet gehouden; de zolder wordt voller en voller. Dit huis is waarschijnlijk niet ons laatste huis, een eventuele verhuizing maakt de zolder tot een zware last die boven ons hoofd hangt. Ook letterlijk natuurlijk.

Aan iedereen die een lege zolder begint te vullen met zooi zou ik dan ook willen zeggen: besef dat je nóóit meer tijd zult maken om het op te ruimen of verstandig in te delen. Een zolder is, mits deels begaanbaar, de spannendste en meest nostalgische ruimte uit een huis. Daarom toch twee sterren. De nok in m’n ouderlijk huis is nu lichtjes doorgezakt en onbegaanbaar. Zou m’n hut er nog zijn?