Al eerder heb ik gepleit voor eten in de vorm van kleine, verschillende hapjes. En welke vorm van eten in kleine, verschillende hapjes is er nu bekender dan tapas? Alleen een zoutjesmix in zo’n achthoekige vorm misschien. Maar die hebben we in de jaren ’80 laten liggen, waar ze horen.

Ah tapas. Het ontstaan van tapas is er zo eentje waarvan je bij het lezen van Wikipedia al begrijpt dat iedereen maar wat heen lult en de eigenlijke oorsprong verloren is gegaan. Theorieën variëren van de zieke koning Alfonso X, via dronken zeemannen tot koning Alfonso XIII. Alfonso of geen Alfonso, waar iedereen het over eens is, is dat een tapa van oorsprong een klein snackje is dat bij de wijn werd geserveerd. Het snackje werd – mogelijkerwijs ter bescherming tegen fruitvliegen – op het glas of op de beker geplaatst, waardoor het een soort dekseltje was. Het Spaanse woord voor dekseltje is tapa en voilà.

Opvallend is dus dat tapas van oorsprong niet bedoeld zijn als volledige maaltijd, maar als hapje bij je drankje. Dit gebruik zie je nog veelal terug in bijvoorbeeld Sevilla of Granada, maar onder invloed van zulke eetgewoontes als drie maaltijden per dag zie je dat zelfs in Spanje tapas als volledige gang worden geserveerd.

Selecties vallen vaak uiteen in de categorieën vlees, vis en vegetarisch, en als ik niet zo gruwelijk bang voor zeedieren en groentes was, zou ik ook graag mijn maaltijd uit alle drie categorieën willen laten bestaan. Maar helaas, op de enkele knoflookgamba en patatas bravas na houd ik het lekker bij vlees. Chorizo, kippenpootjes, zo’n lekker omeletje met alles erin, allemaal prima!

Omdat ik lekker op vakantie ben, ga ik niet uitvoerig uitzoeken waar je de beste tapas kunt eten in Spanje, maar het restaurant Lonja de Tapas aan de Plà del Palau, numero 7 te Barcelona is best aan te raden. Niet duur, ook niet de grootste keuze, maar best bueno. En grote kans dat je toch langs Barcelona rijdt als je naar Spanje gaat. Bedankt Alfonso X! En postuum beterschap hè!