Er zijn momenten dat je in bed ligt en niet kunt slapen. Soms is zelfs bijna alles perfect: je kussen ligt goed, de temperatuur in de kamer is goed, er is voldoende zuurstof, het is donker. Toch kun je niet slapen, bijvoorbeeld omdat er iemand een paar tuinen verderop een hondenhok aan het timmeren is en je zo af en toe het zachte tikken van een hamer hoort. Het lukt voor geen mogelijkheid om de hamer te negeren en in slaap te vallen. Gefrustreerd staar je een uur lang naar het plafond. Kuthond.

Dit indachtig, vraag ik me af waarom ik rechtop zittend, in een net iets te harde autostoel, terwijl ik het suizen van de wielen op het asfalt overal om me heen hoor, housemuziek van Slam FM aan heb, ik mijn handen voor me op een stuur houd en ik me moet concentreren op de weg, omdat ik besef dat ik niet in slaap mag vallen omdat ik anders kan sterven, waarom ik dan in vredesnaam met het grootste gemak wél in slaap val?

Het antwoord zal te maken hebben met de hypnotiserende eentonigheid van de activiteit. De vermoeidheid die de concentratie van het rijden met zich meebrengt en de vaak lome warmte in de auto, maar toch. Ik vind het volstrekt onbegrijpelijk waarom het mogelijk is om in slaap te vallen in de auto, zelfs als je je ervan bewust bent en tegen jezelf zegt: even wakker blijven nu, nog een uurtje. Meestal zet ik alle ramen open, zing ik keihard mee met ‘Empire State of Mind’ van Alicia Keys, trek ik haren uit mijn hoofd of knijp ik heel hard in de velletjes van mijn armen. Maar zelfs dan is het erg moeilijk om wakker te blijven.

Zij doet het ook!

In slaap vallen in de auto is uiteraard levensgevaarlijk. Het is dan ook onvoorstelbaar dat ik me soms serieus voorneem: nou, ik ben wel erg moe, maar het gaat nog net, bij de eerste wegtrekker zet ik hem wel even aan de kant. De eerste wegtrekker? Daarmee wil ik eigenlijk zeggen: ik ren door een veld met granaten, maar dat moet wel lukken, bij de eerste explosie houd ik er wel mee op. 1 ster voor in slaap vallen achter het stuur.