Bij elke ansicht die je ontvangt krijg je er iets bij: de verantwoordelijkheid voor een stuk papier. Dit lijkt misschien een kleinigheid, maar onderschat dit niet! De ansicht, hoe mooi deze in sommige gevallen ook is, dient op een gegeven moment weggegooid te worden.

Ik kreeg eens een valentijnskaart van een jongen op wie ik echt heel, heel erg verliefd was. Ik heb de kaart nog dezelfde dag geplastificeerd. Dat was nogal overdreven, dat zie ik nu ook wel in. Vooral omdat die jongen binnen drie maanden al een klootzak bleek te zijn en ik, twintig jaar later, nog steeds met die volledig geconserveerde kaart opgescheept zit. (Waardoor je weer met een ander mechanisme te maken krijgt: iets wat je al zó lang bewaard hebt, gooi je niet meer weg, natuurlijk.)

Meestal gaat het als volgt: iemand is zo attent geweest je via de post te feliciteren (meestal mijn opa), je om onbegrijpelijke redenen een afbeelding te sturen van een puppy met een kitten in zijn bek (meestal mijn opa) of je in te wrijven dat hij wél lekker aan het slempen is op Ibiza (meestal niet mijn opa). Je bekijkt de kaart, je leest de achterkant (groetjes van opa). Nou ja, dat was het dan wel.

Het traject dat een kaart bij mij thuis aflegt is ongeveer dit: eerst zet ik de kaart in een kaartenrek. Na ongeveer een half jaar is het kaartenrek vol en haal ik in één keer alle kaarten eruit. Deze kaarten durf ik nog niet weg te gooien, dus stop ik ze in een grote doos. Deze doos is na zo’n twee jaar ook vol. Nu ik er over nadenk is het echt ongelofelijk wat ik dán nog eens doe: ik bekijk al die kaarten nogmaals en bepaal dan, op dat moment, welke ik weggooi en welke in de doos mogen blijven zitten. Waar ben ik mee bezig? Ik kan dat net zo goed meteen beslissen.

Je verwacht toch dat ze na de zelfreinigende oven en de Sparta-met (die eruitziet als een normale fiets) toch op zijn minst ook een zichzelf ontbindende ansichtkaart hadden uitgevonden, maar helaas. Tot die tijd: twee sterren.