Afgelopen weekeinde stonden we met Recensiekoning op Lowlands. Ons productionele aanspreekpunt daar, Janneke, zorgde ervoor dat we een knus redactielokaal hadden gekregen, mét een koelbox. Op de donderdag dat we aankwamen was een van de eerste dingen die ze ons vroeg: ‘Hebben jullie nog fietsen meegenomen?’ Wij hadden geen fietsen meegenomen. Dit vond Janneke niet acceptabel. ‘Stelletje kuttekoppen,’ beet ze ons toe, ‘je moet een fiets hebben, dat móét.’

Die donderdag gingen we lopend het terrein over, dat nog geheel verlaten was. Het terrein is groot, maar nu ook weer niet zo groot dat je het niet kunt belopen. Bovendien was ons gevraagd alles óp Lowlands te recenseren, dus wat zouden we eraan hebben als we een beetje backstage zouden gaan touren op een fiets.

We hadden geen fietsen meegenomen en ondanks Jannekes lieve gemopper hadden we ons erbij neergelegd. Die vrijdag stond ze blij bij ons redactiehokje met twee fietssleutels te zwaaien. Ze had fietsen voor ons geregeld. Ze overhandigde de sleutels met de woorden: ‘Als je ze kwijtraakt, snijd ik je de keel door.’ Dit boezemde ons zoveel angst in dat we de sleutels opborgen in een portemonneetje, dat we in een doosje stopten, dat we in een kluisje wegborgen et cetera. Wat we in ieder geval niet hebben gedaan die dag is fietsen.

Uit de weg, stelletje kuttekoppen!

Bij het teruggeven van de sleutels – wat nog even een gedoe was want die lagen in de et cetera, in het kluisje, in een doosje, in een portemonneetje – vroeg ze hoopvol: ‘Hebben jullie ze nog gebruikt?’ ‘Nee,’ zeiden we. ‘HOEZO NIET?!’ Het was ons inmiddels wel duidelijk dat Janneke koste wat kost wilde dat we zouden gaan fietsen. ‘Oké, morgenochtend een nieuwe poging,’ besloot ze dan ook. Ik wist dat we op zaterdag toch op zijn minst de fietsen even zouden moeten verplaatsen en er wellicht wat modder tegenaan gooien of iets dergelijks, want de sleutels nog een dag ongebruikt overhandigen was duidelijk geen optie.

In plaats daarvan nam ik een besluit: ik zou gaan fietsen. Ik zou een mooie, lange tocht maken langs het Veluwemeer. Misschien even naar het Dolfinarium in Harderwijk of naar het museum in Schokland, maar kennelijk was onze koppigheid aangekomen, want we hebben geen fiets meer gezien.