Eerder al bespraken we de sneeuwkloon, een prefab-formule om een bepaalde uitdrukking te genereren. Dat dit ook voor televisieprogramma’s werkt is eens te meer duidelijk geworden voor iedereen die afgelopen zaterdag naar Sterren Springen heeft gekeken.

De formule gaat als volgt (ik heb de multiple choice voor Sterren Springen even onderstreept):

Onder leiding van een deskundige jury, met daarin één mopperpot, één iemand met een merkwaardig buitenlands accent en één clownesk iemand, worden (zomaar wat mensen / bekende Nederlanders / uitgerangeerde BN’ers) getest op hun vaardigheden op het gebied van (koken / grappen maken / zingen / wat dan ook / schoonspringen(!!!!)). Het programma wordt door zowel (Martijn Krabbé / Gerard Joling / Gordon) als een lekkere chick gepresenteerd, en een van de deelnemers is in elk geval (Adje / Jody Bernal / Patty Brard / een lekkere chick / een lekkere gast).

Om het extra gênant te maken is het programma live. Gênant omdat je elke bellyflop en gebroken rugwervel gaat meemaken, maar ook gênant omdat je ziet hoe pijnlijk presentatricemeisje Tess de hots heeft voor six-pack Dirk Taat (of zoals iemand tweette: ‘Wie heet er nu Dirk Taart??!’). Op een zeker moment zie je haar tien seconden onrustig rond zijn buik friemelen tot ze eindelijk een stukje van zijn badjas vast weet te pakken. Als niemand dat maar gezien had!

Wat ook iedereen gezien heeft is dat Jody Bernal twee vriendinnen heeft. Respect Jody, en niet alleen voor die keurig uitgevoerde sprong!

Que Si

Que No

Trouwens, over gebroken rugwervels gesproken: ik had het merkwaardige genoegen het programma met ervaringsdeskundige Janine Abbring te bekijken. Haar sprong met consequenties in Wie is de Mol? eerder dit jaar gaf het een extra dimensie. Enerzijds kromp ze ineen bij iedereen die op het punt stond z’n vruchtbaarheid of epidermis in de waagschaal te stellen, anderzijds zei ze na afloop van elke sprong: ‘En dit was maar van drie meter. Ik sprong van elf! Watjes!!’

Overigens was de springhoogte voor iedereen anders. Er was een totale anarchie aan opdrachten: iedereen mocht lekker zelf doen wat ze wilden, of dat nou een mooie salto (‘mooie salto, een negen!’) was, gewoon recht naar beneden springen (‘een negen omdat je het durfde met je gekneusde ribben!’) of anderhalve salto maken, plat op je blingblingbakkes terechtkomen en sneu met je tand door de lip je huilen inhouden. En dan verwacht heel Nederland dat ze volgende week iets beters komen laten zien. Live. Kijken of het programma een seizoen weet te halen…